{"id":11834,"date":"2025-05-14T23:19:07","date_gmt":"2025-05-14T21:19:07","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=11834"},"modified":"2025-05-14T23:19:07","modified_gmt":"2025-05-14T21:19:07","slug":"bostridge-jako-mlynarczyk","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2025\/05\/14\/bostridge-jako-mlynarczyk\/","title":{"rendered":"Bostridge jako m\u0142ynarczyk"},"content":{"rendered":"\n

Przyjecha\u0142am dzi\u015b z powrotem do NOSPR, \u017ceby osobi\u015bcie si\u0119 przekona\u0107, jak to jest z Ianem Bostridgem, bo po tym, co napisa\u0142 muzon<\/strong> o jego recitalu na Festiwalu Beethovenowskim, by\u0142am ju\u017c zaniepokojona. Nies\u0142usznie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Musia\u0142 wtedy by\u0107 po prostu przezi\u0119biony czy w og\u00f3le by\u0107 w jakiej\u015b niedyspozycji. Dzi\u015b stwierdzi\u0142am, \u017ce mo\u017ce jego g\u0142os nie ma ju\u017c takiego blasku i urody jak kiedy\u015b (czeg\u00f3\u017c chcie\u0107, ma 60 lat), ale osobowo\u015b\u0107 wci\u0105\u017c potrafi zafascynowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Wiadomo, \u017ce pie\u015bni Schuberta stanowi\u0105 wa\u017cn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 repertuaru tego brytyjskiego tenora, nawet napisa\u0142 ksi\u0105\u017ck\u0119 o Winterreise<\/em> (kt\u00f3r\u0105 zreszt\u0105 w pewnym momencie cisn\u0119\u0142am w k\u0105t, bo wkurzy\u0142am si\u0119 na polskie t\u0142umaczenie), jednak to nie jest ten Schubert, kt\u00f3rego tygrysy lubi\u0105 najbardziej – bardzo sobie ceni\u0119 jego wykonania, ale wol\u0119 prawdziwe niemieckie – Pr\u00e9gardiena czy Gerhahera. Otworzy\u0142am si\u0119 mimo to i na t\u0119 interpretacj\u0119 Pi\u0119knej m\u0142ynarki<\/em> – i w\u0142a\u015bciwie nawet nie musia\u0142am si\u0119 specjalnie otwiera\u0107, bo by\u0142 to spektakl wstrz\u0105saj\u0105cy.<\/p>\n\n\n\n

Pisa\u0142am tu kiedy\u015b, za jego poprzedni\u0105 wizyt\u0105 na Kulturze Naturze (z t\u0105 sam\u0105 pianistk\u0105 zreszt\u0105), o tym, \u017ce ma on w sobie co\u015b z dziecka<\/a>. Dzi\u015b by\u0142 ch\u0142opcem – m\u0142ynarczykiem bez granic zakochanym w c\u00f3rce swojego chlebodawcy. Ch\u0142opcem naiwnym, szukaj\u0105cym wsz\u0119dzie znak\u00f3w i symboli, rozmawiaj\u0105cym ze strumieniem. By\u0142o ju\u017c wiele dyskusji na temat tego, kim jest bohater tego cyklu pie\u015bni, jak go widzia\u0142 autor tekstu Wilhelm M\u00fcller, a jak Schubert. Zastanawiano si\u0119 wielokrotnie, co takiego musia\u0142o by\u0107 w tym ch\u0142opaku, co od niego odrzuca\u0142o (a w jeszcze wi\u0119kszym stopniu dotyczy to bohatera Podr\u00f3\u017cy zimowej<\/em>). Wydaje mi si\u0119, \u017ce Bostridge to celnie pokaza\u0142: jego bohater mia\u0142 w sobie nie tylko naiwno\u015b\u0107, ale tak\u0105 wierno\u015b\u0107 zasadom, jakiej po prostu nie daje si\u0119 wytrzyma\u0107. Czer\u0144-biel. Oczywiste si\u0119 staje, \u017ce m\u0142ynarka nie by\u0142aby z kim\u015b takim szcz\u0119\u015bliwa. A na koniec ta czer\u0144-biel wiedzie go w to\u0144 strumyka, kt\u00f3ry \u015bpiewa mu upiorn\u0105 ko\u0142ysank\u0119.<\/p>\n\n\n\n

\u015apiewak wcieli\u0142 si\u0119 w t\u0119 rol\u0119 w spos\u00f3b niezwyk\u0142y, a gdy znieruchomia\u0142 pochylony po owej ko\u0142ysance, publiczno\u015b\u0107 nie mia\u0142a \u015bmia\u0142o\u015bci rozpocz\u0105\u0107 oklask\u00f3w. Jednak gdy ju\u017c rozpocz\u0119\u0142a, bez stojaka si\u0119 nie obesz\u0142o. Tak si\u0119 zastanawia\u0142am, czy jego niemal bliskie ciszy piana by\u0142y s\u0142yszalne z ty\u0142u amfiteatru. Ja siedzia\u0142am w X rz\u0119dzie, wi\u0119c s\u0142ysza\u0142am wszystko, ale nie wiem, jak inni. Przed cyklem zabrzmia\u0142a jeszcze najd\u0142u\u017csza pie\u015b\u0144 Schuberta – Viola<\/em>, o fio\u0142ku-dziewczynie, budz\u0105cej si\u0119 do \u017cycia po zimie, kt\u00f3ra nie doczeka\u0142a nadej\u015bcia wiosny-oblubie\u0144ca. Historia jakby r\u00f3wnoleg\u0142a do tej z cyklu, o nieszcz\u0119\u015bliwej mi\u0142o\u015bci i \u015bmierci. A na bis by\u0142o przepi\u0119kne opracowanie przez Brittena pie\u015bni O Waly, Waly<\/em>. Tutaj pandemiczne wykonanie<\/a> z Antoniem Pappano.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Przyjecha\u0142am dzi\u015b z powrotem do NOSPR, \u017ceby osobi\u015bcie si\u0119 przekona\u0107, jak to jest z Ianem Bostridgem, bo po tym, co napisa\u0142 muzon o jego recitalu na Festiwalu Beethovenowskim, by\u0142am ju\u017c zaniepokojona. Nies\u0142usznie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11834"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11834"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11834\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11835,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11834\/revisions\/11835"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11834"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11834"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11834"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}