Tym razem koncert NOSPR by\u0142 naprawd\u0119 udany – orkiestra jako\u015b lepiej zagra\u0142a pod inn\u0105 ameryka\u0144sk\u0105 dyrygentk\u0105, Carolyn Kuan, ni\u017c na inauguracji pod swoj\u0105 dyrektork\u0105 artystyczn\u0105.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ta pochodz\u0105ca z Tajwanu artystka \u015bredniego pokolenia, w Stanach od czasu studi\u00f3w, naprawd\u0119 robi \u015bwietne wra\u017cenie: energiczna, o plastycznych ruchach. Znakomicie ogarnia form\u0119, a orkiestra te\u017c dzi\u015b si\u0119 spr\u0119\u017cy\u0142a. Ka\u017cdy z wykonanych utwor\u00f3w, bardzo efektownie napisanych na orkiestr\u0119, przedstawia\u0142 obraz Arkadii w oczach poszczeg\u00f3lnych kompozytor\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Arkadia ameryka\u0144ska – Wielki Kanion. Ferde Grof\u00e9 (1892-1972) by\u0142 tym wyj\u0105tkowym miejscem zafascynowany, czemu trudno si\u0119 dziwi\u0107. Je\u017adzi\u0142 tam wielokrotnie na wycieczki i zainspirowany tworzy\u0142 muzyk\u0119, kt\u00f3ra w jego uszach opisywa\u0142a ten krajobraz. Ka\u017cdy oczywi\u015bcie takie rzeczy opisuje inaczej, a jego muzyka jest w\u0142a\u015bciwie filmowa. Zabrzmia\u0142a tylko jedna z cz\u0119\u015bci Grand Canyon Suite<\/em>: Cloudburst,<\/em> czyli oberwanie chmury. Zaczyna to si\u0119 od wr\u0119cz przes\u0142odzonej neoromantycznej muzyki, ale potem przychodzi burza i zaczyna si\u0119 robi\u0107 rzeczywi\u015bcie burzliwie, tak\u017ce w harmonii.<\/p>\n\n\n\n Arkadia francuska – Azja. Wreszcie mo\u017cna by\u0142o pos\u0142ucha\u0107 Ravela, kt\u00f3rego chcia\u0142abym wi\u0119cej s\u0142ucha\u0107 przynajmniej w tym jubileuszowym roku. Szeherezada<\/em> to trzy pie\u015bni z 1904 r., kiedy to b\u0119d\u0105cy jeszcze przed trzydziestk\u0105 Ravel by\u0142 pod silnym wp\u0142ywem Debussy’ego, a zw\u0142aszcza jego Peleasa i Melizandy<\/em>, kt\u00f3ry mia\u0142 premier\u0119 dwa lata wcze\u015bniej. Jak wiadomo z przekaz\u00f3w, Ravel by\u0142 na wszystkich 14 spektaklach pierwszej serii wystawie\u0144 tej opery w paryskiej Op\u00e9ra-Comique. Nie dziwi wi\u0119c, \u017ce to dzie\u0142o pobrzmiewa r\u00f3wnie\u017c w tych pie\u015bniach, ale tak\u017ce zawarty w nich posmak egzotyki jest bliski Debussy’emu. Dekad\u0119 p\u00f3\u017aniej podobne klimaty znajdziemy tak\u017ce u Szymanowskiego. Solistk\u0105 by\u0142a r\u00f3wnie\u017c Amerykanka – Sasha Cooke, jak dla mnie jej g\u0142os by\u0142 zbyt ostry i ma\u0142o zniuansowany dla tej urodziwej i zmys\u0142owej muzyki.<\/p>\n\n\n\n Wreszcie Arkadia polska – III Symfonia „Od wiosny do wiosny” <\/em>Zygmunta Noskowskiego. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c nie zna\u0142am tego dzie\u0142a, Noskowskiego kojarzy\u0142am g\u0142\u00f3wnie z uwerturami Morskie Oko<\/em> i Step<\/em>, a tak\u017ce z piosenkami dla dzieci do wierszy Konopnickiej. W sumie fajne s\u0105 takie do\u015bwiadczenia: wys\u0142uchanie nieznanego utworu, przekonanie si\u0119, \u017ce jest sprawnie napisany i od\u0142o\u017cenie na p\u00f3\u0142k\u0119, ale ju\u017c ze \u015bwiadomo\u015bci\u0105 jego istnienia. Na YouTube jest nawet nagranie<\/a>. To wyidealizowany obraz Polski, kt\u00f3rej w\u00f3wczas nie by\u0142o przecie\u017c na mapie (pomy\u015ble\u0107, \u017ce pochodzi z tego samego roku, co Szeherezada<\/em> Ravela…), wi\u0119c w\u0142\u0105czenie do utworu kilku melodii znanych pie\u015bni ludowych i religijnych by\u0142o gestem patriotycznym ca\u0142kowicie zrozumia\u0142ym. Orkiestra spisa\u0142a si\u0119 tu znakomicie.<\/p>\n\n\n\n I tak zako\u0144czy\u0142 si\u0119 tegoroczny festiwal Katowice Kultura Natura. Jutro w poci\u0105g – i do Wroc\u0142awia, gdzie w\u0142a\u015bnie dzi\u015b rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 festiwal Musica Electronica Nova, wi\u0119c zupe\u0142nie inny \u015bwiat. Jutro bodaj najciekawszy dzie\u0144, kilka koncert\u00f3w. A pojutrze wracam na wybory.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Tym razem koncert NOSPR by\u0142 naprawd\u0119 udany – orkiestra jako\u015b lepiej zagra\u0142a pod inn\u0105 ameryka\u0144sk\u0105 dyrygentk\u0105, Carolyn Kuan, ni\u017c na inauguracji pod swoj\u0105 dyrektork\u0105 artystyczn\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11838"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11838"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11838\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11840,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11838\/revisions\/11840"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11838"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11838"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11838"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}