Zako\u0144czenie sezonu w Filharmonii Narodowej by\u0142o zarazem inauguracj\u0105 artystyczn\u0105 Krzysztofa Urba\u0144skiego jako dyrektora muzycznego. Od dzi\u015b r\u00f3wnie\u017c na stronie FN wisi ju\u017c program na nast\u0119pny sezon.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Nie pisa\u0142am o tym wcze\u015bniej, bo mia\u0142am embargo, ale we \u015brod\u0119 odby\u0142o si\u0119 spotkanie dyrektora Urba\u0144skiego z najwierniejszymi abonamentowiczami oraz krytykami muzycznymi. Posadzono nas na estradzie, na miejscach orkiestry i ch\u00f3ru (ja oczywi\u015bcie usiad\u0142am w ch\u00f3rze), dyrygent sta\u0142 na swoim podium, a przerywniki muzyczne w wykonaniu zespo\u0142u d\u0119tych blaszanych, ch\u00f3ru i perkusji odbywa\u0142y si\u0119 na widowni, na parterze i na I balkonie. Nie by\u0142o dyrektorki-elektki, bo stanowisko obejmuje dopiero od jesieni; by\u0142 ko\u0144cz\u0105cy swoj\u0105 kadencj\u0119 Wojciech Nowak oraz kluczowa od lat posta\u0107, je\u015bli chodzi o kwestie impresaryjne – Micha\u0142 Sikora.<\/p>\n\n\n\n
Krzysztof Urba\u0144ski opowiada\u0142 g\u0142\u00f3wnie o swoich koncertach, kt\u00f3rych poprowadzi w najbli\u017cszym sezonie osiem. Christoph K\u00f6nig pozostaje na stanowisku pierwszego go\u015bcinnego dyrygenta i stanie za pulpitem trzy razy. Z go\u015bcinnych wi\u0119kszych nazwisk przed orkiestr\u0105 FN stan\u0105: Vasily Petrenko, Trevor Pinnock, Ingo Metzmacher czy Leonard Slatkin. Us\u0142yszeli\u015bmy o koncertach otwarcia i zamkni\u0119cia przysz\u0142ego sezonu, na kt\u00f3rych dyrektor umie\u015bci\u0142 utwory, kt\u00f3re maj\u0105 dla niego szczeg\u00f3lne znaczenie i \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 w jego pami\u0119ci z nasz\u0105 estrad\u0105 z czas\u00f3w, gdy by\u0142 tu asystentem: Carmina burana<\/em> na pocz\u0105tek i \u015awi\u0119to wiosny<\/em> na koniec. Wspomnia\u0142 te\u017c o solistach, z kt\u00f3rymi wyst\u0105pi: na otwarciu b\u0119dzie to „wspania\u0142y muzyk i m\u00f3j przyjaciel” – Jan Lisiecki (I Koncert<\/em> Brahmsa), na zamkni\u0119ciu inny przyjaciel – Garrick Ohlsson (IV Symfonia „Koncertuj\u0105ca”<\/em> Szymanowskiego). Wspomnia\u0142 te\u017c o Sol Gabetcie, kt\u00f3ra zagra Koncert wiolonczelowy<\/em> Lutos\u0142awskiego, i o Nemanji Raduloviciu, z kt\u00f3rym „czuje chemi\u0119” i wykonaj\u0105 wsp\u00f3lnie Koncert<\/em> Czajkowskiego (muzyka rosyjska wraca w tym sezonie jeszcze bardziej). Z wielkich nazwisk wymieni\u0142 jeszcze Sokolova.<\/p>\n\n\n\n Tu mo\u017cna by\u0142o troch\u0119 si\u0119 rozczarowa\u0107, bo w ko\u0144cu nihil novi, Sokolov jest tu co roku, Radulovi\u0107 by\u0142 dopiero co, Jasia Lisieckiego te\u017c wci\u0105\u017c tu s\u0142yszymy. Ale jednak nie jest tak \u017ale. Zadowoleni b\u0119d\u0105 wielbiciele PA – b\u0119dzie mia\u0142 w maju recital (Brahms, czyli mniej wi\u0119cej to samo co w sierpniu tego roku, ale my\u015bl\u0119, \u017ce nie szkodzi). Z pianist\u00f3w jeszcze m.in. Maria Jo\u00e3o Pires w duecie z Marc-Andr\u00e9 Hamelinem, Kate Liu, C\u00e9dric Thibergien, Boris Giltburg, Lucas Debargue, David Fray. Ze skrzypk\u00f3w – Vadim Gluzman, Bart\u0142omiej Nizio\u0142, Jakub Jakowicz czy dawno niewidziana tutaj Leila Josefowicz. Z wiolonczelist\u00f3w po raz pierwszy Anastasia Kobekina.<\/p>\n\n\n\n Wielkim rozczarowaniem jest kompletne niemal wygumkowanie muzyki dawnej. Zlikwidowany zosta\u0142 cykl Po prostu Filharmonia<\/em>, w kt\u00f3rym mogli\u015bmy s\u0142ucha\u0107 wielu nietuzinkowych artyst\u00f3w, sprowadzanych przez Anet\u0119 Nowak we wsp\u00f3\u0142pracy z Cezarym Zychem. Tylko dwukrotny wyst\u0119p Il Pomo d’Oro (w grudniu z Emelyanchevem, w lutym z Francesco Cortim i Orli\u0144skim w scenicznym wykonaniu Giulio Cesare<\/em> Haendla) i jeszcze recital Orli\u0144skiego z Bielem w baroku angielskim, i jeszcze jeden koncert orkiestry Kore w ramach przywr\u00f3conych koncert\u00f3w czwartkowych, jeszcze jeden wyst\u0119p Tomasza Rittera – i to wszystko. Kto\u015b tu chyba bardzo tej muzyki nie lubi.<\/p>\n\n\n\n Muzyka wsp\u00f3\u0142czesna – te\u017c brak, z polskiej tylko Lutos\u0142awski, Penderecki i G\u00f3recki (to ju\u017c zreszt\u0105 nie wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107, tylko klasyka), tylko paru zagranicznych, kompletnie nieznanych tu kompozytor\u00f3w, w tym zam\u00f3wienie kompozytorskie dla Guillaume’a Connessona (muzyka troch\u0119 w typie filmowej), jakby polscy tw\u00f3rcy nie istnieli. Rozumiem, \u017ce uznano, \u017ce wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 „za\u0142atwia” Warszawska Jesie\u0144. Baroku i w og\u00f3le HIP ju\u017c nic nie za\u0142atwia, mo\u017ce troch\u0119 Chopieje, ale w ograniczonym zakresie. Za to b\u0119dzie troch\u0119 fajnego XX wieku, od Martin\u016f czy niewykonywanej wcze\u015bniej na tej estradzie III Symfonii <\/em>Wajnberga po Ligetiego. Nie jest wi\u0119c tak, \u017ce nie ma czego s\u0142ucha\u0107, ale cz\u0119\u015b\u0107 gust\u00f3w nie zostanie zaspokojona.<\/p>\n\n\n\n A jak dzisiejsza IX Symfonia<\/em> Beethovena? Bardzo szybko; gdyby nie przerwa mi\u0119dzy II a III cz\u0119\u015bci\u0105 na wej\u015bcie ch\u00f3ru i solist\u00f3w, by\u0142oby to zapewne jedno z najkr\u00f3tszych wykona\u0144 w historii. Na scenie przewa\u0142ka: po lewej II skrzypce, po prawej I skrzypce, po lewej puzony, po prawej waltornie. Ale dyrygentowi si\u0119 nie myli\u0142o. Dyrygowa\u0142 jak zawsze z pami\u0119ci. W pierwszej cz\u0119\u015bci i w finale by\u0142o momentami ratuj si\u0119 kto mo\u017ce, tak\u017ce je\u015bli chodzi o \u015bpiewak\u00f3w (za to ch\u00f3r bez pud\u0142a). Scherzo – z powt\u00f3rzeniem drugiej po\u0142owy pierwszej cz\u0119\u015bci; trio wbrew zapisowi powoli; nie by\u0142o powt\u00f3rzenia tria i cz\u0119\u015bci skrajnej, tylko od razu zako\u0144czenie. Wolna cz\u0119\u015b\u0107 te\u017c szybka (ale akurat jej to zrobi\u0142o nie\u017ale). W sumie: koncepcja widoczna, cho\u0107 nie do ko\u0144ca z powodzeniem przeprowadzona. Ale mo\u017ce takie pobudzaj\u0105ce dyrygowanie troch\u0119 rozrusza t\u0119 orkiestr\u0119. Wida\u0107 by\u0142o, \u017ce muzycy si\u0119 starali, cho\u0107 ci\u0119\u017cko by\u0142o. Na razie jest miesi\u0105c miodowy. Z ka\u017cdym szefem tak by\u0142o na pocz\u0105tku; wa\u017cne, co dalej. Zobaczymy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zako\u0144czenie sezonu w Filharmonii Narodowej by\u0142o zarazem inauguracj\u0105 artystyczn\u0105 Krzysztofa Urba\u0144skiego jako dyrektora muzycznego. Od dzi\u015b r\u00f3wnie\u017c na stronie FN wisi ju\u017c program na nast\u0119pny sezon.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11884"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11884"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11884\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11890,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11884\/revisions\/11890"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11884"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11884"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11884"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}