Andr\u00e1s Schiff uprawia ostatnio tak\u0105 form\u0119 koncertowania: nie podaje wst\u0119pnie programu wieczoru, lecz sam go zapowiada. Dzi\u0119ki temu wie, \u017ce ludzie przychodz\u0105 „na niego”, a nie na jaki\u015b okre\u015blony utw\u00f3r.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Oczywi\u015bcie, \u017ce tak jest. W ka\u017cdej muzyce, jak\u0105 wykonuje, mo\u017cna si\u0119 delektowa\u0107 pi\u0119knem i m\u0105dro\u015bci\u0105 tej gry, absolutnym zrozumieniem dzie\u0142a i w szczeg\u00f3le, i w og\u00f3le. Do tego dochodzi jeszcze urok osobisty w wypowiedziach, gdy pianista komentuje wa\u017cniejsze szczeg\u00f3\u0142y zwi\u0105zane z danymi kompozycjami. Trudno si\u0119 rozsta\u0107 z tak ujmuj\u0105c\u0105 osobowo\u015bci\u0105, wi\u0119c namawiali\u015bmy go nieustaj\u0105cym stojakiem do bis\u00f3w – by\u0142o ich ostatecznie, jak na recitalach Sokolova, sze\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Zacz\u0105\u0142 od zagadki – to dzie\u0142o m\u0142odego, 19-letniego Bacha<\/a> zupe\u0142nie nie jest typowe, zapowiada geniusz kompozytora, a nawet w wielu momentach wybiega w przysz\u0142o\u015b\u0107, cho\u0107 i \u015blady nieco wcze\u015bniejszej muzyki francuskich klawesynist\u00f3w da si\u0119 tu wys\u0142ysze\u0107. Opowiada ca\u0142\u0105 historyjk\u0119 o owym tytu\u0142owym wyje\u017adzie brata, kt\u00f3r\u0105 pianista po wykonaniu przytoczy\u0142. Wyzna\u0142 przy tym, \u017ce zacz\u0105\u0142 od Bacha, tak jak w og\u00f3le dzie\u0144 zaczyna od Bacha. Zupe\u0142nie jak Chopin.<\/p>\n\n\n\n Pozosta\u0142e utwory g\u0142\u00f3wnego programu powsta\u0142y w Wiedniu – podobnie, powiedzia\u0142, jak instrument<\/a>, na kt\u00f3rym gra\u0142 ten koncert, a kt\u00f3ry zosta\u0142 zbudowany specjalnie dla niego. „Tylko ja nie jestem z Wiednia – doda\u0142 – cho\u0107 Budapeszt blisko”. Tak wi\u0119c najpierw melancholijna dwucz\u0119\u015bciowa Sonata g-moll<\/em> Haydna<\/a>, potem Sonata c-moll<\/em> Mozarta KV 457 (zupe\u0142nie inne wykonanie ni\u017c to<\/a>, ale w ko\u0144cu min\u0119\u0142o prawie 45 lat) i Sonata d-moll<\/em> op. 31 nr 2 Beethovena<\/a>, kt\u00f3ra nazywana jest Burz\u0105<\/em>, bo podobno Beethoven sam u\u017cy\u0142 takiej aluzji do Burzy<\/em> Szekspira. Czego ta aluzja dotyczy dok\u0142adnie, nie wiemy. Schiff przypomnia\u0142 o niej i doda\u0142 jeszcze par\u0119 szczeg\u00f3\u0142\u00f3w: o wynalazczym podej\u015bciu do u\u017cycia peda\u0142u w pierwszej cz\u0119\u015bci i o tym, \u017ce ostatnia cz\u0119\u015b\u0107 ma by\u0107 grana alegretto, a nie prestissimo, jak wielu to robi. Jego tempo by\u0142o mo\u017ce troch\u0119 nawet zbyt wolne, ale by\u0142 w tym pewien spok\u00f3j, umiar, i w\u0142a\u015bnie o to chodzi\u0142o.<\/p>\n\n\n\n