Sinfonia Varsovia wsp\u00f3\u0142pracuje z Ianem Hobsonem od dw\u00f3ch dekad, nagrywaj\u0105c razem dzie\u0142a zapomnianych kompozytor\u00f3w; kilka lat temu – r\u00f3wnie\u017c Maurycego Moszkowskiego, kt\u00f3rego paru dzie\u0142 wys\u0142uchali\u015bmy dzi\u015b w Studiu im. Lutos\u0142awskiego.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
To kolejny kompozytor, kt\u00f3rego okr\u0105g\u0142a rocznica – tym razem \u015bmierci (setna) – przypada w tym roku. Bardzo ciekawie by\u0142o go pos\u0142ucha\u0107 w paru wcieleniach stylistycznych. W og\u00f3le zreszt\u0105 kojarzymy go g\u0142\u00f3wnie z fortepianem, g\u0142\u00f3wnie s\u0142ynn\u0105 karko\u0142omn\u0105 etiud\u0105 \u00c9tincelles<\/em>, albo – to ju\u017c bardziej adepci – etiudami ze zbioru 15 etiud wirtuozowskich<\/em> (te\u017c grywa\u0142am!). Ale napisa\u0142 te\u017c niema\u0142o wcale porz\u0105dnej muzyki orkiestrowej, w tym trzy suity oraz balet Laurin<\/em>, kt\u00f3ry by\u0142 wystawiany.<\/p>\n\n\n\n Uwertura D-dur<\/a><\/em> to dzie\u0142o siedemnastolatka, ale ju\u017c po studiach kompozytorskich i pianistycznych w Berlinie. Utalentowany ch\u0142opak napisa\u0142 bardzo zgrabne dzie\u0142ko w stylu – powiedzmy – Webera, w ka\u017cdym razie romantyzmu wcze\u015bniejszego. O 13 lat p\u00f3\u017aniejsze Allegro gioioso<\/a><\/em> to jedna z cz\u0119\u015bci I Suity orkiestrowej<\/em> i zupe\u0142na zmiana stylu – pogodna, wr\u0119cz \u017cartobliwa, mo\u017ce przypomina\u0107 baletowe fragmenty Czajkowskiego, ale w harmonii mamy tam troch\u0119 niespodzianek. Wreszcie fragmenty wspomnianego baletu Laurin<\/em>: Nachtst\u00fcck<\/em> oraz Sarabanda<\/em> i Double<\/em> – najbardziej ju\u017c zaawansowane stylistycznie, ale wci\u0105\u017c pogodne. Muzyka lekka i przyjemna. Tych fragment\u00f3w nie ma na p\u0142ytach SV i Hobsona (jak dot\u0105d powsta\u0142y trzy po\u015bwi\u0119cone temu kompozytorowi), ale mo\u017ce jeszcze nagraj\u0105? Warto.<\/p>\n\n\n\n Don Gillis (1912-1978), ameryka\u0144ski kompozytor nieznany szerzej w Polsce, tak\u017ce by\u0142 specjalist\u0105 od muzyki lekkiej i przyjemnej, a nawet dowcipnej. Jego Symfonia nr 5 i 1\/2<\/em> ma klasyczn\u0105, czterocz\u0119\u015bciow\u0105 budow\u0119, ale tre\u015bci\u0105 nawi\u0105zuje do muzyki Gershwina. Bardzo sympatyczny utw\u00f3r, cho\u0107 wt\u00f3rny. Po nim mieli\u015bmy okazj\u0119 pos\u0142ucha\u0107 orygina\u0142u, czyli Rhapsody in Blue<\/em>, w kt\u00f3rym dyrygent zasiad\u0142 do fortepianu, ale chyba nie by\u0142 to najlepszy pomys\u0142. Dawne to ju\u017c czasy, gdy Hobson wygrywa\u0142 Leeds albo otrzymywa\u0142 nagrody m.in. na Konkursie im. Rubinsteina. Nie bardzo mu ta rapsodia wysz\u0142a, nie czu\u0142 bluesa, o s\u0105siadach nie m\u00f3wi\u0105c. Efekt troch\u0119 zepsuty na koniec, a szkoda.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Sinfonia Varsovia wsp\u00f3\u0142pracuje z Ianem Hobsonem od dw\u00f3ch dekad, nagrywaj\u0105c razem dzie\u0142a zapomnianych kompozytor\u00f3w; kilka lat temu – r\u00f3wnie\u017c Maurycego Moszkowskiego, kt\u00f3rego paru dzie\u0142 wys\u0142uchali\u015bmy dzi\u015b w Studiu im. Lutos\u0142awskiego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11893"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11893"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11893\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11894,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11893\/revisions\/11894"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11893"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11893"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11893"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}