Na rozpocz\u0119tych dzi\u015b 25. Ogrodach Muzycznych na dziedzi\u0144cu Zamku Kr\u00f3lewskiego w Warszawie du\u017co koncert\u00f3w. Dzi\u015b gra\u0142a Sinfonia Varsovia, tym razem pod batut\u0105 Micha\u0142a Klauzy.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Nie fanfarami, lecz d\u0142ugim solem na kot\u0142ach (potem dopiero s\u0105 fanfary) rozpoczyna si\u0119 uwertura do Te Deum<\/em> Marca-Antoine’a Charpentiera, kt\u00f3rej pocz\u0105tek kojarzy si\u0119 nam z sygna\u0142em Eurowizji. Tym razem by\u0142 symbolem zamkni\u0119cia polskiej prezydencji. Pretekstem z kolei do wykonania popularnych Czterech p\u00f3r roku<\/em> Vivaldiego by\u0142o r\u00f3wne 300 lat, jakie min\u0119\u0142o od ich wydrukowania. Dzi\u015b us\u0142yszeli\u015bmy tylko dwie z p\u00f3r: Wiosn\u0119<\/em> i Lato<\/em>, poprzedzone nagraniami ptaszk\u00f3w dokonanymi przez Marcina Dymitera aka Emitera. Przed ostatni\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 Lata<\/em> by\u0142y te\u017c nagrania burzy. A solistk\u0105 by\u0142a Meruert Karmenova, kt\u00f3r\u0105 pami\u0119tamy z ostatniego Konkursu im. Wieniawskiego – otrzyma\u0142a tam II nagrod\u0119. Dyrygent na ten fragment koncertu si\u0119 wy\u0142\u0105czy\u0142, skrzypaczka za\u015b prowadzi\u0142a orkiestr\u0119, cho\u0107 wida\u0107 by\u0142o, \u017ce czuje si\u0119 w tej roli troch\u0119 niepewnie. Ale gra pi\u0119knie. Jest w jej muzykowaniu jaka\u015b czysto\u015b\u0107 i szlachetno\u015b\u0107. Takie te\u017c wra\u017cenia z jej gry pami\u0119tam z konkursu, pami\u0119tam te\u017c, \u017ce komentowano j\u0105 r\u00f3\u017cnie. Ja z kolei nie by\u0142am zwolenniczk\u0105 zwyci\u0119\u017cczyni – i teraz wygl\u0105da na to, \u017ce ona znik\u0142a, gra w\u0142a\u015bciwie tylko w rodzinnej Japonii.<\/p>\n\n\n\n Kontynuuj\u0105c repertuar lekki i przyjemny, kameralny sk\u0142ad smyczkowy zagra\u0142 utw\u00f3r Giovanniego Solimy Violoncelles, vibrez<\/em> – to ten kompozytor, kt\u00f3rego \u015bci\u0105ga\u0142 na Wratislavi\u0119 jego kolega Giovanni Antonini. Niedawno cytowa\u0142am tu Aleksandra D\u0119bicza, kt\u00f3ry swoj\u0105 muzyk\u0119 nazwa\u0142 cinematic classical<\/em> – i ten termin pozwol\u0119 sobie te\u017c zapo\u017cyczy\u0107 dla Solimy, bo te\u017c bardzo pasuje. Troch\u0119 minimalizmu-repetytywizmu, troch\u0119 s\u0142odkich harmonii itp. Tytu\u0142owe wiolonczele to dwoje solist\u00f3w, w tym przypadku byli to znakomici cz\u0142onkowie orkiestry: Krystyna Wi\u015bniewska i Marcel Markowski. Oboje podziwiam – maj\u0105 na g\u0142owie tyle r\u00f3\u017cnych zaj\u0119\u0107, a wci\u0105\u017c graj\u0105 pi\u0119knie, nie daj\u0105 sobie taryfy ulgowej.<\/p>\n\n\n\n Ptaszki z konserwy wr\u00f3ci\u0142y przed muzycznymi ptaszkami, a dok\u0142adniej wzlatuj\u0105cym skrowronkiem – The Lark Ascending<\/em> Ralpha Vaughana Williamsa. Tym skowronkiem by\u0142a zn\u00f3w Meruert Karmenova – bardzo pasowa\u0142 ten utw\u00f3r do jej subtelnej osobowo\u015bci. Mo\u017cna by\u0142o si\u0119 rozmarzy\u0107 – a potem w ko\u0144cu obiecane fajerwerki, oczywi\u015bcie Haendla. Nie by\u0142o to ma si\u0119 rozumie\u0107 wykonanie stylowe, troch\u0119 by\u0142o to toporne i ci\u0119\u017ckie, ale w plenerze pewnie w\u0142a\u015bnie co\u015b takiego by\u0142oby lepsze, a w namiocie festiwalowym tak\u017ce. W ka\u017cdym razie publiczno\u015b\u0107 wykaza\u0142a entuzjazm i doczeka\u0142a si\u0119 IV cz\u0119\u015bci na bis.<\/p>\n\n\n\n