Dwa pod rz\u0105d recitale triumfatorek Konkursu Chopinowskiego. A \u017ce ka\u017cda z nich zupe\u0142nie inna, powr\u00f3ci\u0142y w bardzo r\u00f3\u017cnych stylach.<\/p>\n
Ingrid Fliter w 2000 r. zdoby\u0142a II nagrod\u0119. Bardzo j\u0105 lubi\u0142am (tak\u017ce na poprzednim konkursie, gdzie si\u0119 jej mniej poszcz\u0119\u015bci\u0142o), ale nie spodziewa\u0142am si\u0119, \u017ce zajdzie tak wysoko (Kobrin zdaje si\u0119 obrazi\u0142 si\u0119 wtedy za III nagrod\u0119), a jeszcze mniej, \u017ce wygra Yundi – I nagroda by\u0142a dla mnie w\u00f3wczas zdecydowanie na wyrost. Z tamtego konkursu pami\u0119tam te\u017c rozczarowanie, gdy do fina\u0142u nie wpuszczono Ursuleasy. A drugie miejsce Ingrid by\u0142o mi\u0142\u0105, ale jednak niespodziank\u0105.<\/p>\n
Zapami\u0119ta\u0142am j\u0105 jako przesympatyczn\u0105, muzykaln\u0105 i na dodatek urodziw\u0105 dziewczyn\u0119 – i taka jest dalej, z naciskiem na sympatyczno\u015b\u0107 i na dziewcz\u0119co\u015b\u0107 (wci\u0105\u017c!). Tak w\u0142a\u015bnie zagra\u0142a Sonat\u0119 Es-dur<\/em> op. 31 nr 3 Beethovena (i ta sonata jest w\u0142a\u015bnie taka leciutka i przyjemna) i nawet si\u0119 obawia\u0142am, czy b\u0119dzie potrafi\u0142a przywali\u0107 w Appassionacie<\/em> – ale potrafi\u0142a. Cho\u0107 i to brzmia\u0142o do\u015b\u0107 \u0142agodnie. W drugiej cz\u0119\u015bci by\u0142 sam Chopin – od Nokturnu H-dur<\/em> op. 9 nr 3 przez kilka walc\u00f3w do Ballady f-moll<\/em> – wszystko brzmia\u0142 do\u015b\u0107 delikatnie, mo\u017ce czasem nazbyt. Zdarza\u0142y si\u0119 te\u017c drobne potkni\u0119cia, wygl\u0105da\u0142o na to, \u017ce solistka jest nieco rozproszona (mo\u017ce to pogoda?) – co potwierdzi\u0142 incydent z pierwszym bisem: co\u015b jej si\u0119 pomyli\u0142o w pocz\u0105tku fina\u0142u Sonaty d-moll<\/em> Beethovena i musia\u0142a zacz\u0105\u0107 drugi raz – a zagra\u0142a bardzo \u0142adnie. Po czym, zn\u00f3w wbiegn\u0105wszy na estrad\u0119 jak ma\u0142a dziewczynka, pokaza\u0142a na zegarek i wykona\u0142a walca minutowego – uroczo. Machn\u0119\u0142a \u0142apkami, uk\u0142oni\u0142a si\u0119, u\u015bmiechn\u0119\u0142a pi\u0119knie i uciek\u0142a.<\/p>\n No, ale prawdziwym wydarzeniem wieczoru by\u0142 wyst\u0119p Avdeevej. Wielka osobowo\u015b\u0107, wspania\u0142a pianistyka. Potwierdzi\u0142o si\u0119, \u017ce s\u0142usznie to ona wygra\u0142a ten konkurs. Kiedy opisywa\u0142am jej wyst\u0119p na tym festiwalu trzy lata temu<\/a>, napisa\u0142am, \u017ce jest prawdziw\u0105 osobowo\u015bci\u0105, ale \u017ce jej muzyka to raczej XX wiek. Wci\u0105\u017c s\u0105dz\u0119, \u017ce w muzyce XX wieku mog\u0142aby by\u0107 znakomita, tak\u017ce po koncercie dzisiejszym, na kt\u00f3rym gra\u0142a p\u00f3\u017anego Liszta w taki spos\u00f3b i z takim cieniowaniem d\u017awi\u0119ku, \u017ce wydoby\u0142a z niego ca\u0142e nowatorstwo i skierowa\u0142a go we wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107.<\/p>\n