Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce Hayato Sumino, cho\u0107 wyst\u0119powa\u0142 ca\u0142kiem niedawno w Polsce (jesieni\u0105 w NOSPR, w czerwcu w NFM), w Warszawie zagra\u0142 w\u0142a\u015bnie po raz pierwszy od Konkursu Chopinowskiego sprzed czterech lat.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Cateen – pod tym nickiem zaczyna\u0142 by\u0107 popularny w\u0142a\u015bnie w okolicach naszego konkursu, a wzi\u0119\u0142o si\u0119 to imi\u0119 oczywi\u015bcie od jego kot\u00f3w<\/a>. Dzi\u015b jest ju\u017c po prostu znany jako \u015bwietny muzyk z poczuciem humoru, kt\u00f3ry jest zarazem znakomitym pianist\u0105 klasycznym o b\u0142yskotliwej technice, sprawnym improwizatorem i kompozytorem, a tak\u017ce pianist\u0105 jazzowym.<\/p>\n\n\n\n Cz\u0119\u015bci\u0105 jego ujmuj\u0105cej osobowo\u015bci jest na\u015bladowanie z premedytacj\u0105 wizerunku Chopina (jeszcze na konkursie zastanawia\u0142am si\u0119, czy przypadkiem nie poprawi\u0142 sobie nosa na chopinoidalny, bo fryzura by\u0142a ju\u017c wtedy ewidentnie chopinowska). I s\u0142usznie zauwa\u017cy\u0142 zapowiadaj\u0105cy jego recital na Ogrodach Muzycznych \u0141ukasz Strusi\u0144ski, \u017ce mimo i\u017c Chopina w programie koncertu nie by\u0142o, to wok\u00f3\u0142 Chopina si\u0119 ten program kr\u0119ci\u0142. Nawet pocz\u0105tkowy Bach – Preludium i fuga C-dur<\/em> z II tomu Wohltemperiertes Klavier<\/em> oraz Partita c-moll<\/em> – by\u0142 aluzj\u0105 do tego, \u017ce Chopin sw\u00f3j dzie\u0144 w\u0142a\u015bnie od grania Bacha rozpoczyna\u0142. \u015awietne to by\u0142o granie, bez kompleks\u00f3w, cho\u0107 nag\u0142o\u015bnienie fortepianu nie wp\u0142ywa\u0142o dobrze na barw\u0119.<\/p>\n\n\n\n Bezpo\u015brednio do Chopina nawi\u0105zywa\u0142y dwie kolejne kompozycje samego Sumino: New Birth<\/a><\/em> i Recollection<\/a><\/em>, zr\u0119cznie i dowcipnie wplataj\u0105ce cytaty. Niekt\u00f3re ze swoich utwor\u00f3w pianista gra\u0142 na pianinku, kt\u00f3re mia\u0142o z przodu ods\u0142oni\u0119te struny, wi\u0119c mo\u017cna by\u0142o szarpa\u0107 je bezpo\u015brednio lub przytrzymywa\u0107 t\u0142umiki. Z kolei do improwizacji, ale raczej bliskiej jazzu, odnosi\u0142o si\u0119 kilka etiud Niko\u0142aja Kapustina z op. 40.<\/p>\n\n\n\n Kolejne w\u0142asne dzie\u0142a pianisty mniej przypomina\u0142y Chopina: Human Universe<\/a><\/em> (bliskie barokowi i jazzowi) oraz Trzy Nokturny<\/em> (pierwszy<\/a>, drugi<\/a> i trzeci<\/a>), kt\u00f3re z Chopinem \u0142\u0105czy tylko tytu\u0142. (Wszystkie te utwory pochodz\u0105 z najnowszej, autorskiej p\u0142yty Sumino.) Daleko ju\u017c od naszego kompozytora odesz\u0142a V Sonata Fis-dur<\/a><\/em> Skriabina, kt\u00f3ry przecie\u017c by\u0142 wielbicielem jego tw\u00f3rczo\u015bci. I na koniec utw\u00f3r-wyczyn: niezwykle przemy\u015blna w\u0142asna transkrypcja Bolera<\/em> Ravela<\/a>. Po tym ostatnim zw\u0142aszcza utworze publiczno\u015b\u0107 (a tym razem przysz\u0142o wielu m\u0142odych ludzi, a tak\u017ce Japo\u0144czyk\u00f3w) prawdziwie oszala\u0142a. W tym momencie pianista otrzyma\u0142 niespodziank\u0119: og\u0142oszono, \u017ce by\u0142o to ostatnie wykonanie Bolera<\/em> przed trzydziestk\u0105, bo w\u0142a\u015bnie ma urodziny – i na ekranie wy\u015bwietli\u0142y si\u0119 \u017cyczenia. Zaskoczony mile pianista zagra\u0142 na bis Chopina – tym razem ca\u0142kowicie prawdziwego (Walc Es-dur<\/em>) – i takie wariacje<\/a>. Wychodzi\u0142o si\u0119 z tego koncertu w \u015bwietnym humorze, ustawi\u0142a si\u0119 d\u0142uga kolejka po autografy, a Cateen zapewne ju\u017c nied\u0142ugo do nas wr\u00f3ci.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce Hayato Sumino, cho\u0107 wyst\u0119powa\u0142 ca\u0142kiem niedawno w Polsce (jesieni\u0105 w NOSPR, w czerwcu w NFM), w Warszawie zagra\u0142 w\u0142a\u015bnie po raz pierwszy od Konkursu Chopinowskiego sprzed czterech lat.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11943"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11943"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11943\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11944,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11943\/revisions\/11944"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11943"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11943"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11943"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}