Po raz pierwszy, na scenie Ogrod\u00f3w Muzycznych, wyst\u0105pili wsp\u00f3lnie Artur Ruci\u0144ski, \u015bpiewak uznany, i Gabriela Legun, wschodz\u0105ca gwiazda. \u0141\u0105czy ich – poza pi\u0119knym \u015bpiewem – to, \u017ce oboje s\u0105 laureatami Paszport\u00f3w „Polityki”.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Sopranistka to laureatka najnowsza; baryton otrzyma\u0142 nasz\u0105 nagrod\u0119 16 lat wcze\u015bniej, a \u00f3wczesn\u0105 uroczysto\u015b\u0107 pami\u0119ta wielu redakcyjnych koleg\u00f3w, poniewa\u017c pan Artur by\u0142 jedynym, kt\u00f3ry przy tej okazji… za\u015bpiewa\u0142. Uzasadnienie przyznania Paszportu by\u0142o takie: „…za konsekwentne budowanie kariery w Polsce i podnoszenie poziomu spektakli na naszych scenach operowych”. W wywiadzie w\u00f3wczas artysta powiedzia\u0142, \u017ce nie ma jakiego\u015b szczeg\u00f3lnego parcia na zagranic\u0119, cho\u0107 „je\u015bli to si\u0119 wydarzy, b\u0119d\u0119 si\u0119 cieszy\u0142, bo chcia\u0142bym pracowa\u0107 z wybitnymi dyrygentami i re\u017cyserami”. I ostatecznie tak si\u0119 sta\u0142o, jego kariera wysz\u0142a w \u015bwiat, na najlepsze sceny, a w Polsce bywa go\u015bciem. Ale za to zawsze to jest \u015bwi\u0119to – nawet w tak niesprzyjaj\u0105cych warunkach, jak namiot z nag\u0142o\u015bnieniem na dziedzi\u0144cu Zamku Kr\u00f3lewskiego.<\/p>\n\n\n\n
Zawsze s\u0142ysza\u0142o si\u0119 w jego interpretacjach pewn\u0105 dojrza\u0142o\u015b\u0107, teraz jest jeszcze wzbogacona szerokim do\u015bwiadczeniem. Jego g\u0142os jest \u015bwietnie umiejscowiony i postawiony, ze znakomit\u0105 emisj\u0105. Tak\u017ce jako osobowo\u015b\u0107 sceniczna Ruci\u0144ski jest bardzo wyrazisty, buduje posta\u0107 r\u00f3wnie\u017c teatralnymi \u015brodkami.<\/p>\n\n\n\n
Gabriela Legun to inny przypadek: \u017cywio\u0142. G\u0142os ma po prostu przepi\u0119kny, natura by\u0142a tu bardzo szczodra. Artystka w mniejszym stopniu u\u017cywa aktorstwa, jakby chcia\u0142a udowodni\u0107, \u017ce tre\u015b\u0107 roli zawarta jest ju\u017c w samej muzyce – i przecie\u017c rzeczywi\u015bcie w du\u017cym stopniu tak jest. A ju\u017c zw\u0142aszcza w jej wykonaniu: s\u0142uchaj\u0105c jej Rusa\u0142ki czy Desdemony cz\u0142owiek po prostu si\u0119 wzrusza i nawet si\u0119 nie zastanawia nad tym. Jej \u015bpiew jest absolutnie naturalny i to jest jego dodatkowe pi\u0119kno.<\/p>\n\n\n\n
Cho\u0107 s\u0105 tak kontrastowi, \u015bwietnie wypadali w duetach. Bardzo adekwatni byli w swoich rolach w wielkiej scenie Violetty i Germonta z II aktu Traviaty<\/em>, a tak\u017ce w duecie Mimi i Marcella z II aktu Cyganerii<\/em>. Weso\u0142ym akcentem na koniec by\u0142 duet L\u00e0 ci darem la mano<\/em>, i to mimo i\u017c Gabriela Legun nie jest typem Zerliny, ale i tak w\u0142o\u017cy\u0142a w swoj\u0105 interpretacj\u0119 mn\u00f3stwo wdzi\u0119ku. Najs\u0142abszym ogniwem koncertu by\u0142 niestety pianista Marek Ruszczy\u0144ski, cho\u0107 ustosunkowany; zw\u0142aszcza uwertura do Mocy przeznaczenia<\/em> i aria Una furtiva lagrima<\/em> zawiera\u0142y mn\u00f3stwo „s\u0105siad\u00f3w”. No, ale trudno.<\/p>\n\n\n\n Pani Gabriela w najbli\u017cszych miesi\u0105cach zmienia plany (np. nie za\u015bpiewa na Wratislavii ani na kontrakcie w Hamburgu), bo na wrzesie\u0144 spodziewane jest rozwi\u0105zanie; ju\u017c og\u0142oszono, \u017ce b\u0119dzie synek. Powiedzia\u0142a mi jednak, \u017ce planuje wr\u00f3ci\u0107 do roboty jak najszybciej b\u0119dzie mog\u0142a – ju\u017c w grudniu zamierza \u015bpiewa\u0107 w Operze Narodowej Pamin\u0119, a w styczniu tak\u017ce Mimi – wymiennie z Aleksandr\u0105 Kurzak. Za wszystko trzymamy kciuki.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Po raz pierwszy, na scenie Ogrod\u00f3w Muzycznych, wyst\u0105pili wsp\u00f3lnie Artur Ruci\u0144ski, \u015bpiewak uznany, i Gabriela Legun, wschodz\u0105ca gwiazda. \u0141\u0105czy ich – poza pi\u0119knym \u015bpiewem – to, \u017ce oboje s\u0105 laureatami Paszport\u00f3w „Polityki”.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11945"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11945"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11945\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11948,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11945\/revisions\/11948"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11945"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11945"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11945"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}