Nie by\u0142am tu dawno. Nigdy nie lubi\u0142am tej akustyki, bardzo trudnej r\u00f3wnie\u017c dla pianist\u00f3w. Ci muzykalniejsi zwykle ogarniaj\u0105 j\u0105 lepiej w drugiej cz\u0119\u015bci koncertu. Dzi\u015b na obu recitalach tak by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Aristo Shama pami\u0119tam z Konkursu Chopinowskiego sprzed 10 lat, sprawia\u0142 w\u00f3wczas wra\u017cenie – jak to tu okre\u015blamy – wymiatacza, kt\u00f3ry ma ol\u015bniewaj\u0105c\u0105 technik\u0119, ale niewiele emocji za ni\u0105 stoi. Teraz wygra\u0142 konkurs Vana Cliburna i prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c nie wiem dlaczego akurat on, poniewa\u017c by\u0142y tam inne ciekawe osobowo\u015bci. Niekt\u00f3rych zobaczymy w tym roku na Chopinowskim: Vasilia Starikova (II nagroda), Philippa Lynova, Jonasa Aumillera, a tak\u017ce naszego Piotra Alexewicza. No, ale taki by\u0142 wyb\u00f3r jury. Poprzednim razem nie by\u0142o w\u0105tpliwo\u015bci co do zwyci\u0119zcy – Yunchana Lima, tak\u017ce do Anny Geniushene na II miejscu i Dmytro Choniego na trzecim.<\/p>\n\n\n\n
W pierwszej cz\u0119\u015bci recitalu odnosi\u0142am wra\u017cenie, \u017ce Sham w\u0142a\u015bciwie niewiele si\u0119 zmieni\u0142: technika by\u0142a, emocji mniej. Bach w transkrypcjach – Partita E-dur<\/em> (trzy cz\u0119\u015bci) w wersji Rachmaninowa i Ciacona<\/em> z Partity d-moll<\/em> w opracowaniu Busoniego – by\u0142 pocz\u0105tkowo do\u015b\u0107 toporny (tu k\u0142ania si\u0119 nierozpoznanie akustyki sali), Chopin (Nokturn c-moll<\/em>, Ballada f-moll<\/em>) przeszed\u0142 jako\u015b oboj\u0119tnie.<\/p>\n\n\n\n Jednak Hammerklavier<\/em>, kt\u00f3ra wype\u0142ni\u0142a drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, okaza\u0142a si\u0119 najlepszym punktem programu: zbudowana forma, mocna fuga, forte wreszcie nie agresywne. Mo\u017ce nie by\u0142o jakiej\u015b wielkiej g\u0142\u0119bi w wolnej cz\u0119\u015bci, ale by\u0142o skupienie. Po czym zaskakuj\u0105co \u0142agodne i spokojne (na odpoczynek) Intermezzo Es-dur<\/em> op. 117 nr 1 Brahmsa. Ostateczne wra\u017cenie by\u0142o wi\u0119c pozytywne.<\/p>\n\n\n\n Historia dzisiejszego wieczornego koncertu by\u0142a d\u0142uga i skomplikowana. Najpierw mia\u0142a gra\u0107 Martha z Sergeiem Babayanem. Potem ona si\u0119 wycofa\u0142a, wi\u0119c on mia\u0142 da\u0107 recital z ogromnie ciekawym programem, kt\u00f3rego bardzo \u017ca\u0142uj\u0119: mia\u0142 si\u0119 on sk\u0142ada\u0107 z rozmaitych transkrypcji pie\u015bni oraz miniatur. Niestety i on odwo\u0142a\u0142 przyjazd, i to w dzie\u0144 rozpocz\u0119cia festiwalu, szukano wi\u0119c na gwa\u0142t w miar\u0119 godnego zast\u0119pstwa – i uda\u0142o si\u0119 \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 Marca Lafor\u00eat, laureata II nagrody na Konkursie Chopinowskim w 1985 (zwyci\u0119\u017cy\u0142 wtedy Stanis\u0142aw Bunin). Francuz by\u0142 tu lubiany tak\u017ce dlatego, \u017ce troszk\u0119 stylizowa\u0142 si\u0119 wizerunkowo na Chopina (na wi\u0119kszo\u015bci edycji kto\u015b taki si\u0119 zdarza), ale te\u017c ujmowa\u0142 muzykalno\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n Program zaproponowa\u0142 wy\u0142\u0105cznie chopinowski i troch\u0119 by\u0142y obawy, jak si\u0119 zaprezentuje po 40 latach. I okaza\u0142o si\u0119, \u017ce bardzo dobrze. Poza niezbyt udanym Andante spianato i Wielkim Polonezem<\/em>, kt\u00f3re same w sobie s\u0105 bardzo niewdzi\u0119czne do grania, by\u0142o ju\u017c naprawd\u0119 przyjemnie: dwoma opusami Mazurk\u00f3w<\/em> (i jeszcze jednym na bis) przypomnia\u0142, \u017ce otrzyma\u0142 r\u00f3wnie\u017c w tej kategorii nagrod\u0119 przyznawan\u0105 przez Polskie Radio; „nokturn-pendolino” by\u0142 co prawda bombonierkowy, bo taki w istocie jest, ale nie kiczowaty; trzy walce r\u00f3wnie\u017c by\u0142y taneczne, Ballada g-moll<\/em> i Scherzo b-moll<\/em> bardzo naturalne. W owacjach publiczno\u015bci (z natychmiastowym stojakiem) da\u0142o si\u0119 zauwa\u017cy\u0107 uczucie ulgi: wreszcie prawdziwy Chopin. Te\u017c nie ca\u0142kiem doskona\u0142y, ale grany z autentycznym szacunkiem.<\/p>\n\n\n\n PS. Ma\u0142o konwersuj\u0119, bo w hotelu nie ma internetu, wi\u0119c korzystam z modemu z kom\u00f3rki, a poza tym jestem zdana na to, czy akurat jest zasi\u0119g, czy nie. Taka uroda wakacyjnych okoliczno\u015bci.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nie by\u0142am tu dawno. Nigdy nie lubi\u0142am tej akustyki, bardzo trudnej r\u00f3wnie\u017c dla pianist\u00f3w. Ci muzykalniejsi zwykle ogarniaj\u0105 j\u0105 lepiej w drugiej cz\u0119\u015bci koncertu. Dzi\u015b na obu recitalach tak by\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11964"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11964"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11964\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11969,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11964\/revisions\/11969"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11964"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11964"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11964"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}