Po po\u0142udniu Fabio Biondi w roli tym razem dyrygenta, wieczorem Vadym Kholodenko z Sinfoni\u0105 Varsovi\u0105 i Bassemem Akiki w dw\u00f3ch koncertach fortepianowych.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Utwory ch\u00f3ralne Rossiniego, kt\u00f3re za jego \u017cycia nie zosta\u0142y wydane, kompozytor przygotowa\u0142 do wydania w 13 albumach pod wsp\u00f3lnym tytu\u0142em Les P\u00e9ch\u00e9s de vieillesse<\/em> – Grzechy staro\u015bci, by po jego \u015bmierci wdowa mog\u0142a na nich zarobi\u0107. To dzie\u0142ka nie tylko ch\u00f3ralne, ale te\u017c kameralne i fortepianowe, kt\u00f3re by\u0142y wykonywane na spotkaniach towarzyskich w podparyskim salonie pa\u0144stwa Rossinich – ju\u017c w czasach, gdy kompozytor przesta\u0142 zajmowa\u0107 si\u0119 oper\u0119. Jest to wi\u0119c muzyka intymna, czasem pe\u0142na humoru, czasem powa\u017cna.<\/p>\n\n\n\n Na koncercie w wykonaniu Ch\u00f3ru Opery i Filharmonii Podlaskiej us\u0142yszeli\u015bmy najpierw kilka utwor\u00f3w w\u0142a\u015bnie z tego p\u00f3\u017aniejszego okresu. W wielu z nich wyst\u0119puje te\u017c akompaniament fortepianu (na erardzie z 1849 r. gra\u0142a znana nam ju\u017c z Europa Galante i Ensemble Dialoghi Paola Poncet). Niekt\u00f3re s\u0105 okoliczno\u015bciowe, niekt\u00f3re humorystyczne (najzabawniejszy jest kanon Animali parlanti del giorno<\/em>, w kt\u00f3rym miauczy kot, gdacze kura i szczeka pies). P\u00f3\u017aniej by\u0142o par\u0119 opracowa\u0144 ch\u00f3r\u00f3w z wcze\u015bniejszych oper, a tak\u017ce rzecz bardzo serio – fragment Stabat Mater<\/em>, Quando corpus morietur<\/em>. To zosta\u0142o powt\u00f3rzone na bis, ale nie obesz\u0142o si\u0119 te\u017c bez zwierz\u0105tek. Biondi wyzna\u0142 na koniec, \u017ce z tym ch\u00f3rem, z kt\u00f3rym te\u017c wcze\u015bniej wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 przy operach Moniuszki, czuje si\u0119 ja ze swoim zespo\u0142em, a w Warszawie w og\u00f3le jak w domu.<\/p>\n\n\n\n Dobrze jest s\u0142ucha\u0107 utwor\u00f3w ma\u0142o znanych i nies\u0142usznie zapominanych. Takim s\u0105 te\u017c Wariacje orkiestrowe na temat Paganiniego<\/em> Borisa Blachera, powsta\u0142e zaledwie kilka lat p\u00f3\u017aniej po dwufortepianowych Lutos\u0142awskiego – w 1947 r. \u015awietnie napisane i zinstrumentowane, utrzymane w stylu neoklasycznym, chwilami o posmaku jazzowym, chwilami z nieregularnymi rytmami – eksperymenty z rytmem by\u0142y charakterystyczne dla tego kompozytora. Bardzo dynamicznie poprowadzi\u0142 je Bassem Akiki.<\/p>\n\n\n\n Kholodenko za to zagra\u0142 dwa przeboje. Na konferencji prasowej zwierza\u0142 si\u0119, \u017ce kiedy gra Koncert na lew\u0105 r\u0119k\u0119<\/em> Ravela, to prawa r\u0119ka na tyle si\u0119 wy\u0142\u0105cza, \u017ce trzeba p\u00f3\u017aniej j\u0105 wy\u0107wiczy\u0107, by z powrotem wesz\u0142a do gry – na szcz\u0119\u015bcie przed IV Symfoni\u0105 „Koncertuj\u0105c\u0105”<\/em> Szymanowskiego by\u0142a przerwa. Co do Ravela mia\u0142am pewien niedosyt, bo co prawda na pocz\u0105tku pianista zbudowa\u0142 pot\u0119g\u0119 d\u017awi\u0119ku w owej majestatycznej wst\u0119pnej quasi-sarabandzie, ale drugi temat, \u0142agodny i wzruszaj\u0105cy, by\u0142 zbyt sztywny i kanciasty. Oczywi\u015bcie nie\u0142atwo jest zagra\u0107 lirycznie melodi\u0119 samym kciukiem, ale przecie\u017c mo\u017cna. To samo w kadencji pod koniec utworu.<\/p>\n\n\n\n Szymanowski za to by\u0142 w porz\u0105dku – tak\u017ce w momentach lirycznych. I jedna wielka zaleta: pianist\u0119 by\u0142o s\u0142ycha\u0107, co niecz\u0119sto si\u0119 zdarza zwa\u017cywszy, jak g\u0119st\u0105 orkiestr\u0119 zadysponowa\u0142 tu kompozytor. A fina\u0142 by\u0142 prawdziwym szalonym obertasem. W ca\u0142kowitym kontra\u015bcie by\u0142 bis: dokonane przez Kholodenk\u0119 opracowanie II cz\u0119\u015bci VII Symfonii<\/em> Mahlera<\/a>, kt\u00f3re swego czasu nagra\u0142 na p\u0142yt\u0119 z zupe\u0142nie innymi dzie\u0142ami. Rozmarzona, oniryczna, prawdziwa Nachtmusik<\/em>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Po po\u0142udniu Fabio Biondi w roli tym razem dyrygenta, wieczorem Vadym Kholodenko z Sinfoni\u0105 Varsovi\u0105 i Bassemem Akiki w dw\u00f3ch koncertach fortepianowych.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11998"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11998"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11998\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12003,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11998\/revisions\/12003"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11998"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11998"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11998"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}