…stylistycznymi. Troch\u0119 to by\u0142o dziwne, ale naprawd\u0119 \u0142adne. A przerwy mi\u0119dzy utworami na tyle d\u0142ugie, \u017ceby kontrast za bardzo nie razi\u0142.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Na pocz\u0105tek niespodziewanie AUKSO same, bez dyrygenta, zagra\u0142o Ari\u0119<\/em> z III Suity orkiestrowej D-du<\/em>r Bacha, kt\u00f3ra nie by\u0142a przewidziana w programie, i zastanawiali\u015bmy si\u0119, dlaczego – mo\u017ce jaka\u015b \u017ca\u0142oba? Znajomy podejrzewa\u0142 nawet, \u017ce to z powodu \u015bmierci Stanis\u0142awa Soyki – w ko\u0144cu i z nim orkiestra mia\u0142a okazj\u0119 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107<\/a>. Okaza\u0142o si\u0119 jednak, \u017ce to na specjalne \u017cyczenie dyrektora festiwalu, kt\u00f3ry prosi\u0142, by „zacz\u0119li od Bacha”; nie narzuca\u0142, od czego, sami sobie wybrali. Pojutrze te\u017c pono\u0107 od niego zaczn\u0105, ale kr\u00f3cej.<\/p>\n\n\n\n O Odzie do Napoleona<\/em> Schoenberga nie b\u0119d\u0119 ju\u017c pisa\u0107, bo wspomina\u0142am o niej ca\u0142kiem niedawno, gdy by\u0142a wykonana w lutym na \u0141a\u0144cuchu<\/a> w tym samym sk\u0142adzie, z \u0141ukaszem Hajduczeni\u0105 i Rados\u0142awem Kurkiem – tyle dodam, \u017ce dzi\u015b by\u0142o chyba nawet lepiej. A potem skok par\u0119 stuleci wstecz – do Mozarta, Koncertu Es-dur na dwa fortepiany<\/em> KV 365\/316a. O ile w Dusznikach osobno Aimi Kobayashi i Kyohei Sorita raczej rozczarowali, to dzi\u015b w Mozarcie oboje byli \u015bwietni i gra sprawia\u0142a im widoczn\u0105 frajd\u0119, a zesp\u00f3\u0142 pod batut\u0105 Marka Mosia sprawnie z nimi wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142. I zadziorno\u015b\u0107 Kobayashi, i opanowanie Sority by\u0142y wyra\u017ane, ale nie przesadne. Na bis zagrali Rondo A-dur<\/em> Schuberta na cztery r\u0119ce – to samo, co w Dusznikach na Nokturnie i tym razem zabrzmia\u0142o te\u017c lepiej, wr\u0119cz uroczo. Piani\u015bci nagrali je w zesz\u0142ym roku na Schubertowsk\u0105 p\u0142yt\u0119 Aimi dla Warnera<\/a>. Tak si\u0119 zastanawiam, dlaczego w Dusznikach by\u0142o gorzej, i my\u015bl\u0119, \u017ce to z powodu zbytniego zag\u0119szczenia sali: muzycy musieli mie\u0107 wra\u017cenie, \u017ce ludzie niemal siedz\u0105 im na g\u0142owach. To deprymuj\u0105ce, nawet dla starych wyjadaczy.<\/p>\n\n\n\n Na koniec powr\u00f3t do XX w., ale p\u00f3\u017aniejszego – i eksperyment: Andrzej Bauer zrobi\u0142 opracowanie Partity<\/em> Lutos\u0142awskiego na wiolonczel\u0119 z orkiestr\u0105 i je wykona\u0142. Wysz\u0142o najlepiej, jak to tylko by\u0142o mo\u017cliwe, bo przecie\u017c nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce wa\u017cnym walorem wersji oryginalnej jest to, \u017ce skrzypce nios\u0105 si\u0119 wysoko ponad orkiestr\u0119, jak u Szymanowskiego (jest tam zreszt\u0105 drobny cytat z Mit\u00f3w<\/em>, konkretnie z Driad i Pana<\/em>). Nie wszystko wi\u0119c by\u0142o tak s\u0142yszalne, jak za\u0142o\u017cy\u0142 kompozytor, bo rejestrowo nak\u0142ada\u0142o si\u0119 z orkiestr\u0105. Ale wykonane zosta\u0142o znakomicie i chyba warto by\u0142o to zrobi\u0107 – mo\u017ce jacy\u015b jeszcze wiolonczeli\u015bci z opracowania skorzystaj\u0105?<\/p>\n\n\n\n