Jak w takiej intencji, to musia\u0142 by\u0107 na koncercie Chopin. Pierwszy raz w g\u0142\u00f3wnym nurcie tegorocznych Chopiej\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ale najpierw „zacznij od Bacha” – tym razem AUKSO, zn\u00f3w bez dyrygenta, zagra\u0142a Menuet<\/em> z Suity orkiestrowej h-moll<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Ju\u017c drugi rok pod rz\u0105d Dang Thai Son przywozi swoj\u0105 ulubion\u0105 uczennic\u0119 Sophi\u0119 Liu. W zesz\u0142ym roku 16-latka w trybie nag\u0142ym zast\u0105pi\u0142a Ingrid Fliter (kt\u00f3ra ostatecznie ze swoim chopinowskim recitalem wyst\u0105pi tu jutro). Tym razem gra\u0142a Koncert e-moll<\/em> i wygl\u0105da na to, \u017ce przez ten rok tego i owego si\u0119 jeszcze nauczy\u0142a, je\u015bli chodzi o kszta\u0142towanie muzyki – to ju\u017c nie by\u0142o tylko sprawne przebieranie paluszkami. Pomy\u015bla\u0142am sobie, \u017ce nie chcia\u0142abym us\u0142ysze\u0107 w fina\u0142ach konkursu gorszego wykonania ni\u017c to, ale czekam na lepsze. Cho\u0107 jej wyst\u0119p sprawia\u0142 wra\u017cenie, jakby chcia\u0142a pokaza\u0107: nie staj\u0119 do konkursu, bo nie musz\u0119, i tak jestem wybitna. Ale te\u017c by\u0142o momentami troch\u0119 cienko, zw\u0142aszcza w drugiej cz\u0119\u015bci, w kt\u00f3rej te\u017c doda\u0142a par\u0119 ozd\u00f3bek – ciekawe, czy swoich w\u0142asnych, czy podpowiedzianych przez profesora. Fina\u0142 by\u0142 nawet sympatycznie zadziorny. Orkiestra gra\u0142a nowe opracowanie, troch\u0119 zmodyfikowane, dokonane na zam\u00f3wienie NIFC, \u017ceby omin\u0105\u0107 przestrzelone ceny za Wydanie Narodowe (instytut b\u0119dzie te\u017c udost\u0119pnia\u0142 je innym za darmo); w Koncercie e-moll<\/em> brzmia\u0142o to troch\u0119 ci\u0119\u017cko (mo\u017ce to te\u017c kwestia proporcji z solistk\u0105), a w Koncercie f-moll<\/em> ju\u017c lepiej. Na bis Sophia zagra\u0142a Walc As-dur<\/em> op. 34 nr 1 – z pewnym wdzi\u0119kiem, ale zbyt szybko; n\u00f3\u017cki by si\u0119 w takim walczyku zapl\u0105ta\u0142y.<\/p>\n\n\n\n Druga cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a w ca\u0142o\u015bci ho\u0142dem dla Janusza Olejniczaka, kt\u00f3ry zawsze gra\u0142 Koncert f-moll<\/em>, a Koncertu e-moll<\/em> si\u0119 nie tyka\u0142. W\u0142a\u015bciwie nie wiem dlaczego, ale rzeczywi\u015bcie ten utw\u00f3r bardziej pasowa\u0142 do jego osobowo\u015bci. Jak r\u00f3wnie\u017c do osobowo\u015bci Dang Thai Sona, kt\u00f3ry by\u0142 jednym z nielicznych prze\u0142amuj\u0105cych stary zabobon, \u017ce wygrywa si\u0119 konkurs tylko Koncertem e-moll<\/em>. By\u0142 moim faworytem w 1980 r., uwa\u017ca\u0142am jego gr\u0119 za ca\u0142kowite przeciwie\u0144stwo teatru, a mo\u017ce nawet cyrku Pogorelicha. Klasa, urok i wdzi\u0119k. Koncertem f-moll<\/em> zachwyca\u0142am si\u0119 w\u00f3wczas i zachwyci\u0142am si\u0119 dzi\u015b. Graj\u0105c na tym samym fortepianie co Sophia by\u0142 w przeciwie\u0144stwie do niej zawsze s\u0142yszalny, cho\u0107 nie robi\u0142 niczego na si\u0142\u0119. Liryzm, a zarazem ca\u0142kowita naturalno\u015b\u0107 po prostu wzrusza\u0142y. (I nawet waltornia zagra\u0142a pi\u0119knie…) A najbardziej wzruszy\u0142 bis – Nokturn cis-moll<\/em> op. posth., kt\u00f3ry – jak zapowiedzia\u0142 pianista – zagra\u0142 „dla Janusza”. To rzeczywi\u015bcie by\u0142 jeden z ukochanych bis\u00f3w Olejniczaka. I potem Dang zrobi\u0142 co\u015b niesamowitego: przytrzyma\u0142 r\u0119ce chwil\u0119 na klawiaturze, potem je zdj\u0105\u0142, ale nie wsta\u0142. Publiczno\u015b\u0107 milcza\u0142a z nim. Dopiero potem by\u0142y brawa i zn\u00f3w stojak.<\/p>\n\n\n\n Ale \u017ceby nie by\u0142o ju\u017c tak bardzo \u017ca\u0142obnie, na koniec wyszli oboje i zagrali na cztery r\u0119ce wesolutkie Wariacje D-dur<\/em> na temat Karnawa\u0142u weneckiego<\/em>, a w\u0142a\u015bciwie niemal to\u017csamej piosenki T. Moore’a. Janusz te\u017c lubi\u0142 grywa\u0107 w duecie i mia\u0142 poczucie humoru.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jak w takiej intencji, to musia\u0142 by\u0107 na koncercie Chopin. Pierwszy raz w g\u0142\u00f3wnym nurcie tegorocznych Chopiej\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12011"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12011"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12011\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12012,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12011\/revisions\/12012"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12011"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12011"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12011"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}