Doczekali\u015bmy si\u0119 w ko\u0144cu recitalu Ingrid Fliter, kt\u00f3ry w zesz\u0142ym roku zosta\u0142 odwo\u0142any w ostatniej chwili – nawet jeszcze w tym roku widnieje w spisie, kto kiedy wyst\u0119powa\u0142, w ksi\u0105\u017cce programowej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Wynika z tego spisu, \u017ce argenty\u0144ska pianistka wyst\u0105pi\u0142a na Chopiejach w 2011 i 2024 r., tymczasem prawd\u0105 jest tylko to pierwsze. Nie gra\u0142a tu wi\u0119c a\u017c 14 lat i w\u0142a\u015bciwie nie wiadomo dlaczego. Jest laureatk\u0105 II nagrody na Konkursie Chopinowskim w 2000 r. (uczestniczy\u0142a te\u017c w 1995, ale odrzucono j\u0105 po II etapie, uwa\u017ca\u0142am, \u017ce nies\u0142usznie – ju\u017c wtedy zwr\u00f3ci\u0142am na ni\u0105 uwag\u0119), a tak\u017ce – jako jedyna kobieta – Nagrody Gilmore’a, Jest prawdziw\u0105 chopinistk\u0105, trzyma si\u0119 mocno tego repertuaru, co wida\u0107 w jej dyskografii. Sk\u0105d wi\u0119c wynik\u0142a ta przerwa? Trudno powiedzie\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Dobrze jednak, \u017ce w ko\u0144cu przyjecha\u0142a i uraczy\u0142a nas p\u00f3\u0142toragodzinnym seansem z Chopinem. Utwory u\u0142o\u017cy\u0142a w spos\u00f3b wysmakowany, tonacjami i nastrojami, dobieraj\u0105c szczeg\u00f3lnie dobrze jej le\u017c\u0105ce formy: nokturny i mazurki. Po ca\u0142ej serii (w tym rzadko wykonywane, jak Mazurek es-moll<\/em> op. 6 nr 4) bezpo\u015brednio zagra\u0142a Sonat\u0119 h-moll<\/em>. Co w jej grze szczeg\u00f3lnie zwraca\u0142o uwag\u0119? \u015awietne wyczucie formy i rytm\u00f3w, cho\u0107 przy tym momentami celowe rozmywanie brzmienia peda\u0142em (co mog\u0142o niekt\u00f3rych dra\u017cni\u0107, podobnie jak troch\u0119 czasem dziwne rubato) – ale gdy potrzebna by\u0142a wyrazisto\u015b\u0107, pojawia\u0142a si\u0119. Naturalno\u015b\u0107 i muzykalno\u015b\u0107. I cho\u0107 po godzinie grania (i po rozproszeniu wywo\u0142anym przez ha\u0142asy na sali – trzaskanie drzwiami, oklaski mi\u0119dzy I a II cz\u0119\u015bci\u0105 Sonaty<\/em>) kondycja ju\u017c jej nieco siad\u0142a i w finale by\u0142o ca\u0142kiem niema\u0142o s\u0105siad\u00f3w, to zawsze by\u0142a \u015bwiadoma formy. Na bis zagra\u0142a ten sam nokturn, kt\u00f3ry wczoraj s\u0142yszeli\u015bmy w wykonaniu Danga, zapowiadaj\u0105c po cichu co\u015b, czego z oddali nie us\u0142ysza\u0142am; chyba by\u0142a to dedykacja dla zmar\u0142ej niedawno matki. I ju\u017c mia\u0142a zako\u0144czy\u0107, kiedy zach\u0119cona entuzjazmem publiczno\u015bci wr\u00f3ci\u0142a jeszcze do klawiatury z figlarn\u0105 mink\u0105 i zagra\u0142a Ecossaises<\/em> – ale jak! Nigdy nie s\u0142ysza\u0142am takiego wykonania. Po prostu rozkosznie, z szampa\u0144skim humorem.<\/p>\n\n\n\n