Cho\u0107 na Konkursie Chopinowskim ciekawi\u0105 piani\u015bci w r\u00f3\u017cnym wieku, wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 wielu z tych najm\u0142odszych i najstarszych. Ale w II etapie optyka troch\u0119 si\u0119 zmienia.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
I tu trzeba powiedzie\u0107, \u017ce bardziej stabilni s\u0105 weterani. Na weterana nie wygl\u0105da Eric Guo, ale ten 23-letni przecie\u017c tylko pianista z Kanady jest na „du\u017cym” konkursie po raz drugi, a pomi\u0119dzy nimi przyst\u0105pi\u0142 do tego na instrumenty historyczne i go wygra\u0142. Teraz pewnie tak \u0142atwo nie b\u0119dzie, ale w tym jego nie do ko\u0144ca r\u00f3wnym II etapie by\u0142y prawdziwe pere\u0142ki – Mazurki<\/em> op. 17 (jedn\u0105 nagrod\u0119 za mazurki ma ju\u017c na koncie), Preludium cis-moll<\/em> op. 45 czy Barkarola<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Shiori Kuwahara jest co prawda u nas po raz pierwszy, ale wiekowo pasuje do weteran\u00f3w. Zn\u00f3w zrobi\u0142a prawdziwe wej\u015bcie smoka, zaczynaj\u0105c co prawda pi\u0119knie liryczn\u0105 Barkarol\u0105<\/em> (mia\u0142 ten utw\u00f3r szcz\u0119\u015bcie dzi\u015b), ale p\u00f3\u017aniej, po serii fascynuj\u0105cych preludi\u00f3w z dwoma bezwzgl\u0119dnymi jak los akordami na koniec Preludium f-moll<\/em>, by\u0142a bojowa Fantazja<\/em> i wspania\u0142y Polonez As-dur<\/em>, kt\u00f3ry nam z moim s\u0105siadem skojarzy\u0142 si\u0119 z interpretacj\u0105 Artura Rubinsteina (to w\u0142a\u015bnie m\u00f3j s\u0105siad krzycza\u0142 Brava, brava!<\/em>). <\/p>\n\n\n\n Dope\u0142niaj\u0105c temat weteran\u00f3w, Adam Ka\u0142du\u0144ski wypad\u0142 chyba troch\u0119 lepiej ni\u017c w I etapie, ale te\u017c by\u0142o troch\u0119 nier\u00f3wno. Korea\u0144czyk Kwanwook Lee r\u00f3wnie\u017c by\u0142 nier\u00f3wny, podobnie jak Gruzin David Khrikuli (jego Scherzo cis-moll<\/em> na pocz\u0105tku nie da\u0142o si\u0119 rozpozna\u0107). Ale i niekt\u00f3re m\u0142ode „pistolety” rozczarowa\u0142y w II etapie, jak Xiaoyu Hu czy 16-letni Zihan Jin. Czego\u015b zabrak\u0142o mimo imponuj\u0105cej techniki.<\/p>\n\n\n\n Trzech jednak m\u0142odych pianist\u00f3w sprawi\u0142o naszym uszom wiele przyjemno\u015bci. Przede wszystkim bracia Lee – oczywi\u015bcie ka\u017cdy inaczej. Hyo by\u0142 mo\u017ce bardziej brawurowy, I jego Polonez As-dur<\/em>, i preludia by\u0142y \u015bwietne, ale najbardziej interesuj\u0105cym punktem programu by\u0142a Sonata c-moll<\/em> op. 4. Hyo ma wdzi\u0119k, podobnie jak Bruce, wi\u0119c potrafi\u0142 nada\u0107 temu szkolnemu, ale oryginalnemu wypracowaniu charakter prawdziwie brillant<\/em>. Z kolei Hyuk opr\u00f3cz Poloneza fis-moll<\/em> i preludi\u00f3w pokaza\u0142… Sonat\u0119 b-moll<\/em> (Hyo ma j\u0105 zaplanowan\u0105 na III etap) – naprawd\u0119 znakomicie.<\/p>\n\n\n\n Ale szczeg\u00f3lnie wielkim zaskoczeniem by\u0142 dla mnie Tianyou Li, kt\u00f3ry w I etapie zrobi\u0142 niez\u0142e wra\u017cenie, ale nie tak rewelacyjne jak tym razem. Gra\u0142 ostatni i by\u0142am ju\u017c bardzo zm\u0119czona, jednak to wykonanie mnie poderwa\u0142o. I on zagra\u0142 Sonat\u0119 c-moll<\/em>, ale zupe\u0142nie inaczej ni\u017c Hyo, wi\u0119cej tu by\u0142o subtelno\u015bci i wyrafinowania, inny rodzaj wdzi\u0119ku. Ogromnie si\u0119 ciesz\u0119, \u017ce us\u0142ysza\u0142am obie te interpretacje – zar\u00f3wno ka\u017cda z nich osobno, jak por\u00f3wnanie obu by\u0142o fascynuj\u0105ce. A na koniec kolejny wspania\u0142y Polonez As-dur<\/em>. Pomy\u015ble\u0107, \u017ce ten ch\u0142opak ma 21 lat i nie studiowa\u0142 nigdzie indziej ni\u017c w Chinach.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Cho\u0107 na Konkursie Chopinowskim ciekawi\u0105 piani\u015bci w r\u00f3\u017cnym wieku, wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 wielu z tych najm\u0142odszych i najstarszych. Ale w II etapie optyka troch\u0119 si\u0119 zmienia.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12102"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12102"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12102\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12103,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12102\/revisions\/12103"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12102"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12102"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12102"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}