Etap prawdy – tak to si\u0119 m\u00f3wi? No wi\u0119c mamy teraz taki etap: wychodzi w ko\u0144cu, czy kto\u015b zosta\u0142 s\u0142usznie przepuszczony, czy nie. O ile wczoraj po po\u0142udniu by\u0142o super, to dzi\u015b zm\u0119czy\u0142am si\u0119 straszliwie, i chyba nie tylko ja.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Nie m\u00f3wi\u0119 tu oczywi\u015bcie o porannej sesji, z\u0142o\u017conej z tylko dw\u00f3ch wyst\u0119p\u00f3w. Wtedy byli\u015bmy zm\u0119czeni z innego powodu – czekania najpierw na jeden wyst\u0119p, potem na drugi. Kompletna strata czasu. Troch\u0119 to nagrodzi\u0142y nam same wyst\u0119py. Xiaoxuan Li nie mia\u0142 mo\u017ce tak dobrego dnia jak wtedy, gdy gra\u0142 w II etapie, ale s\u0142ucha\u0142o si\u0119 go bez b\u00f3lu. Mia\u0142 niestety troch\u0119 pomy\u0142ek, a Sonata b-moll<\/em>, cho\u0107 zacz\u0119\u0142a si\u0119 \u015bwietnie, to p\u00f3\u017aniej jakby straci\u0142a na mocy. Mazurki<\/em> gra\u0142 \u0142adnym d\u017awi\u0119kiem, dobrze te\u017c wypad\u0142o Scherzo cis-moll<\/em>, ale og\u00f3lnie mo\u017cna by\u0142o spodziewa\u0107 si\u0119 wi\u0119cej.<\/p>\n\n\n\n Tianyao Lyu mia\u0142a bardzo wypracowane mazurki (dzi\u0119ki pani profesor zapewne), ale z Sonat\u0105 b-moll<\/em> by\u0142o ju\u017c nieco gorzej: na szybsze momenty rzuca\u0142a si\u0119 efektownie, a w wolnych emocje spada\u0142y i bywa\u0142o mniej ciekawie. Dziwny by\u0142 pomys\u0142 (ale nie tak ra\u017c\u0105cy jak wczorajszy Tianyou Li), \u017ceby po tej sonacie zagra\u0107 Berceuse<\/em>. Ko\u0142ysanka na wieczny sen? I to bardzo jednostajna. Ale w dzisiejszym kontek\u015bcie to i tak by\u0142 wyst\u0119p najbardziej ol\u015bniewaj\u0105cy.<\/p>\n\n\n\n Bo po po\u0142udniu by\u0142 po prostu horror. Najpierw Vincent Ong, kt\u00f3ry kompletnie nic nie rozumia\u0142 ani z mazurk\u00f3w, ani z Sonaty h-moll<\/em>, kt\u00f3ra by\u0142a po prostu formalnym chaosem. A przed tym wszystkim da\u0142 jeszcze Wariacje<\/em> op. 2, \u015bwietne technicznie, ale bez cienia wdzi\u0119ku i dowcipu. Przykre to by\u0142o po tym, jak nas zainteresowa\u0142 w II etapie (m\u00f3wi\u0142 po wyst\u0119pie, \u017ce nie czu\u0142 si\u0119 dobrze).<\/p>\n\n\n\n O Piotrze Pawlaku potwierdzi\u0142o si\u0119 niestety to, co tu pisa\u0142am ju\u017c po I etapie<\/a>, cho\u0107 niekt\u00f3rzy si\u0119 w\u00f3wczas nim zachwycali. Ale dzi\u015b wysz\u0142o dok\u0142adnie to: „teatr i \u017cadnej kontroli nad d\u017awi\u0119kiem, \u017cadnej dyscypliny. (…) A ko\u0144c\u00f3wk\u0105 ju\u017c zar\u0105ba\u0142 t\u0119 nieszcz\u0119sn\u0105 Fantazj\u0119<\/em>„. Tym razem ten przykry przypadek zar\u0105bania zdarzy\u0142 si\u0119 Sonacie h-moll<\/em>, a teatr towarzyszy\u0142 wszystkim utworom. Wydawa\u0142oby si\u0119, \u017ce pianista znalaz\u0142 spos\u00f3b na uoryginalnienie swoich produkcji poprzez wyb\u00f3r nietypowego programu: w II etapie Allegro de concert<\/em>, teraz – Rondo a la Krakowiak<\/em> w wersji na sam fortepian. Nie wiem zreszt\u0105, czy to jest wersja autorska, czy czyje\u015b opracowanie. Ale to niewiele pomog\u0142o. Tego r\u00f3wnie\u017c przykro by\u0142o s\u0142ucha\u0107, tym bardziej, \u017ce pianista chyba co\u015b wyczu\u0142, bo zacz\u0105\u0142 si\u0119 cz\u0119sto myli\u0107. Ko\u0144c\u00f3wka sonaty to ju\u017c by\u0142a szar\u017ca u\u0142a\u0144ska. „Trzeba si\u0119 bi\u0107 o Chopina” – za\u017cartowa\u0142 m\u00f3j s\u0105siad.<\/p>\n\n\n\n Troch\u0119 odpocz\u0119li\u015bmy po przerwie, bo Yehuda Prokopowicz zn\u00f3w pokaza\u0142 „si\u0142\u0119 spokoju” (cho\u0107 nie ustrzeg\u0142o go to od potkni\u0119\u0107). Jak zwykle rozpocz\u0105\u0142 wyst\u0119p hipnotyzuj\u0105c jury – taki Kaszpirowski fortepianu. T\u0142umaczy\u0142 zreszt\u0105 ostatnio, czemu to robi, podkre\u015blaj\u0105c, \u017ce nie patrzy na jury<\/a>. No co zrobi\u0107, \u017ce tak to wygl\u0105da. Ale zagra\u0142 tak, \u017ce nie trzeba by\u0142o si\u0119 denerwowa\u0107, \u017ce zaraz co\u015b si\u0119 stanie. \u0141adnie wypad\u0142y mazurki, a tak\u017ce pogodne i lekkie Scherzo E-dur<\/em>. Potem Berceuse<\/em>, kt\u00f3ra by\u0142a medytacj\u0105 – po niej rozleg\u0142a si\u0119 zwi\u0119kszona porcja kaszelk\u00f3w. Sonata b-moll<\/em> mia\u0142a dobry pocz\u0105tek, potem zdarzy\u0142o si\u0119 troch\u0119 nerw\u00f3wki, ale marsz i fina\u0142 by\u0142y ju\u017c bardzo zr\u00f3wnowa\u017cone. Nie by\u0142o dziko\u015bci i diabelstwa, ale wyra\u017anie nie o to piani\u015bcie chodzi\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Miyu Shindo na koniec – czy poprawi\u0142a humor? Nie bardzo. Przy mazurkach bardzo si\u0119 stara\u0142a, ale jej Sonata b-moll<\/em> nie mia\u0142a mocy. I ona mia\u0142a przedziwny pomys\u0142: \u017ceby po tej sonacie zagra\u0107 Andante spianato i Wielki Polonez<\/em>. Nie do\u015b\u0107, \u017ce bez sensu, to jeszcze nie by\u0142o to dobre. Wygl\u0105da na to, \u017ce zn\u00f3w sko\u0144czy si\u0119 na p\u00f3\u0142finale.<\/p>\n\n\n\n PS. Temat ocen przez juror\u00f3w bardzo na tapecie. Polecam m\u00f3j tekst<\/a> w najnowszym numerze „P”. A kole\u017canka z „GW” napisa\u0142a na zbli\u017cony temat<\/a>, przywo\u0142uj\u0105c te\u017c – jak ja swego czasu – posta\u0107 Krzysztofa Kontka.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Etap prawdy – tak to si\u0119 m\u00f3wi? No wi\u0119c mamy teraz taki etap: wychodzi w ko\u0144cu, czy kto\u015b zosta\u0142 s\u0142usznie przepuszczony, czy nie. O ile wczoraj po po\u0142udniu by\u0142o super, to dzi\u015b zm\u0119czy\u0142am si\u0119 straszliwie, i chyba nie tylko ja.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12122"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12122"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12122\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12125,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12122\/revisions\/12125"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12122"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12122"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12122"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}