Najlepiej na miasto nie wychodzi\u0107, a wieczorem mo\u017cna p\u00f3j\u015b\u0107 na koncert. Tak w\u0142a\u015bnie zrobi\u0142am – uda\u0142am si\u0119 do Nowego Teatru na drugi w tym sezonie koncert Sceny Muzyki Nowej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Publiczno\u015bci by\u0142o tym razem niewiele, ale tego nale\u017ca\u0142o si\u0119 w takim terminie spodziewa\u0107. Za to by\u0142 to najlepszy spos\u00f3b, \u017ceby oderwa\u0107 si\u0119 od smutnych my\u015bli o tym, jak naziole zaw\u0142aszczyli polskie \u015bwi\u0119to narodowe. Akurat taki poziom abstrakcji, \u017ceby poby\u0107 w zupe\u0142nie innym \u015bwiecie – jak dla mnie bardzo przyjemnym. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, mo\u017cna podziwia\u0107 aktywno\u015b\u0107 Andrzeja Bauera, kt\u00f3ry ju\u017c w najbli\u017csz\u0105 sobot\u0119 na koncercie inauguracyjnym festiwalu Trzy-Czte-Ry w Studiu im. Lutos\u0142awskiego b\u0119dzie gra\u0142 z AUKSO koncerty Haydna i Lutos\u0142awskiego, a 24 listopada, zn\u00f3w w Nowym Teatrze, poprowadzi kolejn\u0105 Scen\u0119 Muzyki Nowej ze specjalnym udzia\u0142em Agaty Zubel – jako kompozytorki i \u015bpiewaczki.<\/p>\n\n\n\n
Dzisiejszy program dyrygent-konferansjer okre\u015bli\u0142 jako parytetowy: dwie kompozytorki, dw\u00f3ch kompozytor\u00f3w; dwoje Niemc\u00f3w, dwoje Polak\u00f3w; r\u00f3\u017cne pokolenia. Na pocz\u0105tek zn\u00f3w Carola Bauckholt, kt\u00f3ra jest chyba ulubion\u0105 kompozytork\u0105 Bauera, bo to ju\u017c kt\u00f3ry\u015b jej w tym cyklu utw\u00f3r: Treibstoff<\/em>, jak poprzednie – dowcipno-maszynistyczny, z du\u017cym wdzi\u0119kiem. Godna uczennica Mauricia Kagla. Panie „puszczono przodem” i drugim utworem by\u0142 Elusive<\/em> \u017banety Rydzewskiej, rze\u017abienie d\u017awi\u0119ku, a raczej jednego wsp\u00f3\u0142brzmienia, ruchomego, ale statycznego (dynamistatyka, jakby powiedzia\u0142 Tadeusz Wielecki za Krzysztofem Szwajgierem), z udzia\u0142em elektroniki sterowanej przez kompozytork\u0119. Andrzej Bauer zada\u0142 jej potem par\u0119 pyta\u0144 i uzyska\u0142 odpowied\u017a, \u017ce utw\u00f3r nie jest spektralny, cho\u0107 spektralizm by\u0142 dla niej pewn\u0105 inspiracj\u0105, ale te\u017c zainspirowa\u0142y j\u0105 dzie\u0142a Giacinta Scelsiego, te oparte na jednym brzmieniu.<\/p>\n\n\n\n Z kolei Mateusz \u015amigasiewicz po swoim utworze Terytoria<\/em>, kt\u00f3rego prawykonanie w\u0142a\u015bnie si\u0119 odby\u0142o, wyzna\u0142, \u017ce dla niego inspiracj\u0105 by\u0142 utw\u00f3r Edgara Var\u00e8se’a D\u00e9serts<\/em> z pocz\u0105tku lat 50., kt\u00f3ry by\u0142 jedn\u0105 z pierwszych pr\u00f3b po\u0142\u0105czenia muzyki instrumentalnej z elektroniczn\u0105. Zapytany z kolei o ewentualny wp\u0142yw swojego profesora, Zygmunta Krauzego, zadeklarowa\u0142, \u017ce koncepcja unizmu jest mu r\u00f3wnie\u017c bliska. Jego nowy utw\u00f3r jednak nie jest unistyczny, mo\u017cna to co najwy\u017cej odnie\u015b\u0107 do samych przerywnik\u00f3w elektronicznych, w\u0142a\u015bnie w formie jednostajnych brzmie\u0144, umieszczonych pomi\u0119dzy trzema cz\u0119\u015bciami instrumentalnymi, w kt\u00f3rych by\u0142o du\u017co „ograniczonej improwizacji” (troch\u0119 jak aleatoryzm kontrolowany).<\/p>\n\n\n\n Dzia\u0142o si\u0119 wi\u0119c w tym dziele, i to ciekawie, ale jeszcze ostrzej si\u0119 dzia\u0142o w wykonanym na zako\u0144czenie Point Ones<\/em> Alexandra Schuberta. Ten utw\u00f3r wykona\u0142a kiedy\u015b (2017) na Warszawskiej Jesieni Sp\u00f3\u0142dzielnia Muzyczna; polega on na tym, \u017ce dyrygent ma na sobie czujnik ruchu generuj\u0105cy przy jego gestach d\u017awi\u0119ki elektroniczne, staje si\u0119 wi\u0119c nie tylko prowadz\u0105cym, ale te\u017c jednym z brzmi\u0105cych wykonawc\u00f3w. Brzmienia o estetyce rockowej, ze szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0105 gitary. Efektowne zako\u0144czenie koncertu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Najlepiej na miasto nie wychodzi\u0107, a wieczorem mo\u017cna p\u00f3j\u015b\u0107 na koncert. Tak w\u0142a\u015bnie zrobi\u0142am – uda\u0142am si\u0119 do Nowego Teatru na drugi w tym sezonie koncert Sceny Muzyki Nowej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12189"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12189"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12189\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12192,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12189\/revisions\/12192"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12189"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12189"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12189"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}