Koncert w Filharmonii Narodowej, na kt\u00f3rym miejscow\u0105 orkiestr\u0105 dyrygowa\u0142 tym razem Antoni Wit, zwie\u0144czy\u0142 obchody stulecia Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich i 80-lecia Polskiego Wydawnictwa Muzycznego.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Mo\u017cna si\u0119 zdziwi\u0107: dopiero co obchodzone by\u0142o 80-lecie ZKP, a teraz nagle postarza\u0142o si\u0119 o 20 lat. To dlatego, \u017ce sto lat temu, z inicjatywy Karola Szymanowskiego, powsta\u0142 poprzednik tej organizacji: Stowarzyszenie Kompozytor\u00f3w Polskich. 80 lat temu za\u015b w\u0142adze komunistyczne powo\u0142a\u0142y ZKP w miejsce stowarzyszenia. Ale \u015brodowisko uzna\u0142o je za dalszy ci\u0105g tego przedwojennego. Co za\u015b do PWM, powsta\u0142o ono po wojnie i tu nie ma w\u0105tpliwo\u015bci co do wieku.<\/p>\n\n\n\n
Oba jubileusze by\u0142y obchodzone r\u00f3\u017cnymi imprezami, PWM – m.in. owym festiwalem we Wroc\u0142awiu, kt\u00f3ry ostatnio na Koryfeuszach Muzyki Polskiej zosta\u0142 uznany za Wydarzenie Roku, a ZKP w\u0142a\u015bnie tym koncertem ko\u0144czy\u0142o sw\u00f3j festiwal stulecia, na kt\u00f3ry z\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 koncerty krajowych oddzia\u0142\u00f3w zwi\u0105zku: krakowskiego, kujawsko-pomorskiego, lubelskiego, warszawskiego, pozna\u0144skiego, \u0142\u00f3dzkiego, gda\u0144skiego i katowickiego. Nie mia\u0142am czasu na nie chodzi\u0107, bo ci\u0105gle co\u015b innego jednocze\u015bnie si\u0119 dzia\u0142o; by\u0142am tylko na krakowskim, kameralnym, ale jak patrz\u0119 na programy, to wsz\u0119dzie by\u0142 du\u017cy rozrzut stylistyczny. Na koncert zamkni\u0119cia z\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 utwory nale\u017c\u0105ce ju\u017c do klasyki – najnowszym by\u0142o wykonane na pocz\u0105tek Przebudzenie Jakuba<\/em> Krzysztofa Pendereckiego pochodz\u0105ce z roku 1974. To dzie\u0142o ko\u0144cz\u0105ce na dobre epok\u0119 awangardy, zwr\u00f3cone ju\u017c w stron\u0119 kolejnego etapu – nawi\u0105za\u0144 do tradycji. Z tym, \u017ce stoi jeszcze na progu.<\/p>\n\n\n\n Drugie w kolejno\u015bci by\u0142o dzie\u0142o najstarsze, reprezentuj\u0105ce inicjatora przedwojennego Stowarzyszenia – III Symfonia „Pie\u015b\u0144 o nocy”<\/em> z 1916 r. Jest co\u015b nieledwie narkotycznego w tych brzmieniach g\u0119stej orkiestry, podobnych do tych z Kr\u00f3la Rogera<\/em>, kt\u00f3ry zacz\u0105\u0142 powstawa\u0107 par\u0119 lat p\u00f3\u017aniej. Pi\u0119knie wypad\u0142 ch\u00f3r; solow\u0105 parti\u0119 \u015bpiewa\u0142 Rafa\u0142 Bartmi\u0144ski, kt\u00f3ry zn\u00f3w brzmia\u0142 jak nag\u0142o\u015bniony – z jednej strony to dobrze, \u017ce nie da\u0142 si\u0119 zag\u0142uszy\u0107, z drugiej wydawa\u0142o si\u0119 to jednak nienaturalne.<\/p>\n\n\n\n Na koniec utw\u00f3r z czas\u00f3w poststalinowskich, czyli 1954 r. – Koncert na orkiestr\u0119<\/em> Witolda Lutos\u0142awskiego. Genialnie napisane dzie\u0142o, za kt\u00f3rym jednak kompozytor p\u00f3\u017aniej nie przepada\u0142, bo uwa\u017ca\u0142, \u017ce za du\u017co zainwestowa\u0142 w materia\u0142 do\u015b\u0107 b\u0142ahy – par\u0119 melodii ludowych. Jednak kunszt kompozytorski tu zawarty jest prawdziwie imponuj\u0105cy. To zawsze du\u017cy egzamin dla orkiestry, kt\u00f3ra musi si\u0119 wykaza\u0107 wirtuozeri\u0105 i dyscyplin\u0105 zarazem.<\/p>\n\n\n\n Zespo\u0142y FN, przed kt\u00f3rymi stan\u0105\u0142 dzi\u015b dawny szef (Antoni Wit sam kiedy\u015b studiowa\u0142 kompozycj\u0119, i to u Pendereckiego, ale szybko wybra\u0142 dyrygentur\u0119, by po latach sta\u0107 si\u0119 cenionym wykonawcom dzie\u0142 swego profesora od kompozycji), da\u0142y rad\u0119, mobilizacja by\u0142a zauwa\u017calna, cho\u0107 s\u0142ysza\u0142o si\u0119 lepsze wykonania ka\u017cdego z utwor\u00f3w. By\u0142o przyci\u0119\u017cko, troch\u0119 sztywno i nie zawsze r\u00f3wno, ale to ostatnie to sta\u0142a bol\u0105czka tej orkiestry i licz\u0119 na to, \u017ce obecny szef Krzysztof Urba\u0144ski wreszcie co\u015b z tym zrobi. Inna sprawa, \u017ce osoba dyrygenta ma tu du\u017cy wp\u0142yw, a dla tego akurat masywno\u015b\u0107 jest znakiem szczeg\u00f3lnym.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Koncert w Filharmonii Narodowej, na kt\u00f3rym miejscow\u0105 orkiestr\u0105 dyrygowa\u0142 tym razem Antoni Wit, zwie\u0144czy\u0142 obchody stulecia Zwi\u0105zku Kompozytor\u00f3w Polskich i 80-lecia Polskiego Wydawnictwa Muzycznego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12196"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12196"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12196\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12197,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12196\/revisions\/12197"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12196"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12196"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12196"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}