Utalentowane kompozytorskie rodze\u0144stwo, tak bardzo r\u00f3\u017cne. W ramach Eufonii na dzisiejszym recitalu pianisty japo\u0144skiego Yusuke Ishii na Zamku Kr\u00f3lewskim s\u0142uchali\u015bmy muzyki obydwojga, ale tak\u017ce Szymanowskiego.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Artysta nagra\u0142 dwa lata temu album (w formie cyfrowej oraz winylu) z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 fortepianow\u0105 Bacevi\u010diusa. Od paru lat mieszka na Litwie<\/a> i zajmuje si\u0119 tamtejsz\u0105 muzyk\u0105. My mamy w tej dziedzinie ogromne zaleg\u0142o\u015bci: nawet Gra\u017cyny s\u0142uchamy zbyt ma\u0142o, ale o muzyce jej rodzonego w ko\u0144cu brata nie wiemy praktycznie nic. Nie by\u0142 on \u0142atw\u0105 postaci\u0105 i nie mia\u0142 \u0142atwego \u017cycia. Mo\u017cna o tym poczyta\u0107 w ciekawym tek\u015bcie<\/a> nieod\u017ca\u0142owanego Krzysztofa Droby (kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c tutaj<\/a> opisuje swoje poszukiwania w tej materii), wi\u0119c polec\u0119 te teksty i nie b\u0119d\u0119 si\u0119 na temat \u017cyciorys\u00f3w i sytuacji rodzinnej Bacewicz\u00f3w rozpisywa\u0107. Powiem tylko, \u017ce powinni\u015bmy pami\u0119ta\u0107, \u017ce Vytautas\/Witold jednak by\u0142 w po\u0142owie – po matce – Polakiem. Ale te\u017c, \u017ce Gra\u017cyna by\u0142a po ojcu Litwink\u0105.<\/p>\n\n\n\n Vytautasa pianista skonfrontowa\u0142 oczywi\u015bcie z Gra\u017cyn\u0105, ale w niewielkim stopniu: wykona\u0142 jej Trzy groteski<\/em> z 1935 r. To uroczy, m\u0142odzie\u0144czy jeszcze utw\u00f3r napisany w tym samym roku, w kt\u00f3rym artystka zdoby\u0142a wyr\u00f3\u017cnienie na Konkursie im. Wieniawskiego (po latach z jej opowiadania mo\u017cna by\u0142o si\u0119 dowiedzie\u0107, \u017ce nie wypad\u0142a w\u00f3wczas najlepiej, poniewa\u017c w dzie\u0144 wyst\u0119pu j\u0105 okradziono). Jak dla mnie w interpretacji Ishii by\u0142o troch\u0119 zbyt ma\u0142o charakterystycznej dla kompozytorki zadziorno\u015bci, ale i tak mo\u017cna by\u0142o obserwowa\u0107 r\u00f3\u017cnic\u0119 stylistyczn\u0105 mi\u0119dzy ni\u0105 i bratem, \u015bwiadectwo, co ka\u017cde z nich poci\u0105ga\u0142o: na rozpocz\u0119cie recitalu zabrzmia\u0142 m\u0142odzie\u0144czy Poemat mistyczny<\/em> Vytautasa (1927), zupe\u0142nie skriabinowski<\/a>. Tymczasem m\u0142odsze o kilka lat dzie\u0142ko Gra\u017cyny jest neoklasyczne<\/a>, francuskie z ducha (powsta\u0142o po studiach u Nadii Boulanger).<\/p>\n\n\n\n Rodze\u0144stwo mia\u0142o wi\u0119c zupe\u0142nie inne punkty wyj\u015bcia. Yusuke Ishii gra\u0142 te\u017c utwory Vytautasa z 1937 r. (Medytacja<\/a><\/em>), 1956 r. (Suita nr 3<\/em>), 1963 r. (Si\u00f3dme s\u0142owo<\/a><\/em>) i 1966 r. (Trois pens\u00e9es musicales<\/em>). Jego pr\u00f3by stworzenia „muzyki kosmicznej” ka\u017c\u0105 my\u015ble\u0107 o tym, \u017ce i pod tym wzgl\u0119dem kompozytor poszed\u0142 \u015bladami Skriabina. Ale nie bez kozery pianista niemal na pocz\u0105tku umie\u015bci\u0142 dwie cz\u0119\u015bci Masek<\/em> Szymanowskiego: Szeherezad\u0119<\/em> i B\u0142azna Tantrisa<\/em>. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, u Szymanowskiego brak\u0142o mi z kolei tego szczeg\u00f3lnego odcienia zmys\u0142owo\u015bci, kt\u00f3ry nadaje tu koloryt; Ishii jest pianist\u0105 bardzo sprawnym, ale do\u015b\u0107 ch\u0142odnym w ekspresji. Co w tym programie robi\u0142y Maski<\/em>? Ano to, \u017ce p\u00f3\u017aniejsze utwory Bacevi\u010diusa niespodziewanie maj\u0105 z nimi ca\u0142kiem niema\u0142o wsp\u00f3lnego.<\/p>\n\n\n\n