Bohaterk\u0105 ostatniego w tym roku koncertu Chain Ensemble z cyklu Scena Nowej Muzyki w Nowym Teatrze by\u0142a Agata Zubel – i jako kompozytorka, i jako wykonawczyni.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Andrzej Bauer ostatnio nie tylko prowadzi koncerty, lecz rozmawia z muzykami. Z dzisiejsz\u0105 solistk\u0105 – po pierwszym utworze, w kt\u00f3rym wyst\u0105pi\u0142a w obu rolach. Chapter 13<\/em> to utw\u00f3r sprzed dekady, napisany na zam\u00f3wienie Los Angeles Philharmonic dla siebie i zespo\u0142u kameralnego LA Phil New Music Group. To monodram, ale oparty na dialogu – z trzynastego rozdzia\u0142u Ma\u0142ego Ksi\u0119cia<\/em> Antoine’a de Saint-Exup\u00e9ry, w kt\u00f3rym bohater rozmawia z biznesmenem licz\u0105cym gwiazdy, kt\u00f3re rzekomo posiada. W zabawnej scence, \u015bpiewanej po angielsku (cho\u0107 orygina\u0142 jest po francusku, ale pisany by\u0142 w\u0142a\u015bnie w Los Angeles), dialog nabiera jeszcze dodatkowej \u015bmieszno\u015bci, a obie postacie s\u0105 wyra\u017anie zr\u00f3\u017cnicowane – tu \u015bpiewaczka ma okazj\u0119 pokaza\u0107 r\u00f3\u017cne rejestry swego g\u0142osu, wysokie, ale te\u017c niemal altowe. Jak powiedzia\u0142a potem, z prawykonaniem tego utworu wi\u0105\u017ce si\u0119 anegdota. Ona sama by\u0142a zaskoczona, \u017ce publiczno\u015b\u0107 tak \u015bwietnie go przyjmuje i bardzo si\u0119 z wielu rzeczy \u015bmieje. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce tytu\u0142 kojarzy si\u0119 Amerykanom z ca\u0142kiem innym rozdzia\u0142em trzynastym<\/a> i dialog Ma\u0142ego Ksi\u0119cia z biznesmenem nabra\u0142 tu dodatkowego kontekstu i dodatkowego dowcipu.<\/p>\n\n\n\n Drugi utw\u00f3r by\u0142 odpoczynkiem dla \u015bpiewaczki, za to prezentacj\u0105 kompozytorki. Chamber Piano Concerto<\/em> powsta\u0142 w 2018 r. na festiwal w Donaueschingen, a dwa lata p\u00f3\u017aniej by\u0142 utworem obowi\u0105zkowym w finale konkursu pianistycznego we francuskim Orleanie. Daje on soli\u015bcie szczeg\u00f3lne zadanie, jakim jest gra na dw\u00f3ch fortepianach (czasem r\u00f3wnocze\u015bnie): jeden z instrument\u00f3w jest preparowany, drugi nie. Tutaj<\/a> te fina\u0142y, jakby kto by\u0142 ciekawy. To zn\u00f3w obraz nieokie\u0142znanej wyobra\u017ani d\u017awi\u0119kowej i wyrafinowanego poczucia humoru. \u015awietnie wykona\u0142a parti\u0119 solow\u0105 Martyna Zakrzewska.<\/p>\n\n\n\n Agata Zubel wr\u00f3ci\u0142a potem na scen\u0119 jako wykonawczyni dw\u00f3ch cudzych dzie\u0142. Madrigal<\/em> Christophe’a Bertranda, kompozytora francuskiego, kt\u00f3ry robi\u0142 znakomit\u0105 karier\u0119, kt\u00f3r\u0105 w wieku 29 lat przerwa\u0142 samob\u00f3jstwem, ka\u017ce \u017ca\u0142owa\u0107, \u017ce taki talent zosta\u0142 stracony, bo to, co po nim pozosta\u0142o, jest naprawd\u0119 du\u017cej klasy (utworu dzi\u015b wykonanego mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a>). I na koniec hit: Folk Songs<\/em> Luciano Berio, napisane dla Cathy Berberian, kt\u00f3r\u0105 Andrzej Bauer okre\u015bli\u0142 jako „Agat\u0119 Zubel XX wieku”. No i nie obesz\u0142o si\u0119 bez bisu – ostatniej pie\u015bni.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Bohaterk\u0105 ostatniego w tym roku koncertu Chain Ensemble z cyklu Scena Nowej Muzyki w Nowym Teatrze by\u0142a Agata Zubel – i jako kompozytorka, i jako wykonawczyni.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12215"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12215"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12215\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12216,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12215\/revisions\/12216"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12215"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12215"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12215"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}