Dzisiejszy koncert Sinfonii Varsovii w ramach Trzy-Czte-Ry zawiera\u0142 wiele emocji: utwory Ignacego Zalewskiego, Paw\u0142a Szyma\u0144skiego i Andrzeja Czajkowskiego. Ciekawe, \u017ce ka\u017cdy ze s\u0142uchaczy mia\u0142 te emocje prawdopodobnie troch\u0119 inne, o czym rozmawiano te\u017c na pokoncertowym panelu.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Concerto grosso<\/em> na trzy alt\u00f3wki i orkiestr\u0119 powsta\u0142o z inicjatywy Katarzyny Budnik, pierwszej altowiolistki Sinfonii Varsovii i profesorki UMFC, ale cho\u0107 mia\u0142o z pocz\u0105tku by\u0107 koncertem alt\u00f3wkowym, ostatecznie przerodzi\u0142o si\u0119 w tak\u0105 nietypow\u0105 form\u0119, w kt\u00f3rej mogli wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 jeszcze dwaj inni altowioli\u015bci, Mateusz Doniec i Tomasz Rosi\u0144ski, obaj jej dawni studenci, a obecnie asystenci i koledzy z orkiestry. Dostali partie mniej wi\u0119cej r\u00f3wnorz\u0119dne, a cz\u0119sto zdarza\u0142o si\u0119, \u017ce wr\u0119cz powtarzali po sobie frazy. Dzie\u0142o bardzo rozbudowane w stylu neo-neoromantycznym, w kt\u00f3rym np. ja s\u0142ysz\u0119 cienie mentora kompozytora – Marcina B\u0142a\u017cewicza, a jeden ze s\u0142uchaczy us\u0142ysza\u0142 w jednym momencie… Alfreda Schnittkego, na co Ignacy Zalewski odpowiedzia\u0142, \u017ce owszem, lubi Schnittkego, ale nie sugerowa\u0142 si\u0119 nim, a ostatni raz s\u0142ucha\u0142 go dobre kilka lat temu. Powiedzia\u0142 za to, \u017ce lubi patos, co rzeczywi\u015bcie daje si\u0119 us\u0142ysze\u0107.<\/p>\n\n\n\n A Violin’s Tale<\/em> to nowy utw\u00f3r Paw\u0142a Szyma\u0144skiego napisany dla Doroty Anderszewskiej, z kt\u00f3r\u0105 umawia\u0142 si\u0119 na to ju\u017c od kilku lat. Jego forma nie jest tak klasyczna – s\u0105 tu chwile zag\u0119szczenia i momenty zatrzymania, inicjowanie przez solistk\u0119 akcji w orkiestrze i solowe, pojedyncze, niezwykle \u015bpiewne d\u017awi\u0119ki. I tu te\u017c mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce ka\u017cdy s\u0142yszy co\u015b innego. S\u0142ysza\u0142am po koncercie, jak znajoma skrzypaczka pyta\u0142a kompozytora o techniczne sprawy, kt\u00f3re w gruncie rzeczy nie by\u0142y okre\u015blone w partyturze, a kolega kompozytor m\u00f3wi\u0142 o skali mikrotonowej, kt\u00f3rej tam sensu stricto nie by\u0142o, tylko rozstrajanie si\u0119 pod koniec frazy. W og\u00f3le, jak to z utworami Szyma\u0144skiego bywa, odczuwa si\u0119 potrzeb\u0119 pos\u0142uchania zn\u00f3w zaraz po zako\u0144czeniu, zw\u0142aszcza \u017ce wykonanie by\u0142o fantastyczne (na koncert przyjecha\u0142o kierownictwo orkiestry w Montpellier, kt\u00f3rej solistka jest koncertmistrzyni\u0105 – w\u0142a\u015bnie ostatnio w\u0142adze miasta odznaczy\u0142y j\u0105 z okazji 20-lecia pracy w tym miejscu, a utw\u00f3r Szyma\u0144skiego by\u0107 mo\u017ce zostanie r\u00f3wnie\u017c tam wykonany). Szymon Bywalec, dyrygent dzisiejszego koncertu, r\u00f3wnie\u017c jak wida\u0107 by\u0142 tego zdania, poniewa\u017c na bis muzycy zagrali ostatni fragment – i s\u0142ucha\u0142o si\u0119 go ca\u0142kiem inaczej. <\/p>\n\n\n\n Podobnie jest z dzie\u0142ami Andrzeja Czajkowskiego – ju\u017c po raz kt\u00f3ry\u015b s\u0142ucha\u0142am II Koncertu fortepianowego<\/em> i odbiera\u0142am go tym razem zupe\u0142nie inaczej ni\u017c kiedy\u015b. Znakomitym interpretatorem okaza\u0142 si\u0119 Rados\u0142aw Kurek, kt\u00f3ry w og\u00f3le jest pianist\u0105 z polotem, a t\u0119 muzyk\u0119 \u015bwietnie wyczuwa. Nie by\u0142am tym razem przyt\u0142oczona atmosfer\u0105, cho\u0107 pewn\u0105 melancholi\u0119 si\u0119 tu czuje, ale fina\u0142 jest bardziej rozlu\u017aniony, energiczny. Tutaj<\/a> mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 w wykonaniu samego kompozytora. A bis Rados\u0142aw Kurek dobra\u0142 znakomicie: drug\u0105 z Inwencji<\/em>, z kt\u00f3rymi stylistycznie koncert ma niema\u0142o wsp\u00f3lnego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzisiejszy koncert Sinfonii Varsovii w ramach Trzy-Czte-Ry zawiera\u0142 wiele emocji: utwory Ignacego Zalewskiego, Paw\u0142a Szyma\u0144skiego i Andrzeja Czajkowskiego. Ciekawe, \u017ce ka\u017cdy ze s\u0142uchaczy mia\u0142 te emocje prawdopodobnie troch\u0119 inne, o czym rozmawiano te\u017c na pokoncertowym panelu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12221"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12221"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12221\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12222,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12221\/revisions\/12222"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12221"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12221"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12221"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}