{"id":12223,"date":"2025-11-28T23:16:02","date_gmt":"2025-11-28T22:16:02","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12223"},"modified":"2025-11-29T16:32:09","modified_gmt":"2025-11-29T15:32:09","slug":"salome-bardziej-kameralna","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2025\/11\/28\/salome-bardziej-kameralna\/","title":{"rendered":"Salome bardziej kameralna"},"content":{"rendered":"\n

W Salome<\/em> Richarda Straussa w realizacji Mariusza Treli\u0144skiego z Opery Wroc\u0142awskiej pozosta\u0142o troch\u0119 element\u00f3w z tej warszawskiej<\/a> sprzed niemal dekady, jednak jest to ca\u0142kiem inny spektakl.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Pozosta\u0142 fioletowy szlafrok rozche\u0142stanego Heroda, sceny rodzinne w kuchni oraz – na miejscu ta\u0144ca siedmiu zas\u0142on – scenki z dzieci\u0144stwa ze zwielokrotnion\u0105 Salome w formie dziewczynki z obraz\u00f3w Balthusa. No i jeszcze bezsensowni \u017bydzi w lisich czapach. Ale poza tym we Wroc\u0142awiu s\u0105 zupe\u0142nie inne warunki sceniczne – to teatr-bombonierka, w przeciwie\u0144stwie do warszawskich hektar\u00f3w. W sumie \u0142atwiej jest tu manipulowa\u0107 scenografi\u0105 (to wci\u0105\u017c scenografia Borisa Kudlicki, tylko zmodyfikowana), a ca\u0142y dramat robi si\u0119 jeszcze bardziej kameralny – bo przecie\u017c taki jest mimo du\u017cej orkiestry: rozgrywa si\u0119 mi\u0119dzy kilkoma osobami.<\/p>\n\n\n\n

I tym razem wi\u0119ksze szcz\u0119\u015bcie mia\u0142 re\u017cyser do obsady. W pierwszej tytu\u0142ow\u0105 rol\u0119 \u015bpiewa Natalia Rubi\u015b, fantastyczna w tej roli, rozkapryszona, histeryczna, silna osobowo\u015b\u0107. Wed\u0142ug koncepcji Treli\u0144skiego bohaterka m\u015bci si\u0119 na Herodzie, swoim dawnym oprawcy, ka\u017c\u0105c zabi\u0107 Jochanaana; troch\u0119 to pokr\u0119tne, ale na szcz\u0119\u015bcie podczas ogl\u0105dania nie ka\u017cdemu to przyjdzie do g\u0142owy. W oczy si\u0119 rzuca, \u017ce Salome chcia\u0142a po prostu postawi\u0107 na swoim i wpad\u0142a przy tym w obsesj\u0119. Rola Rubi\u015b jest du\u017c\u0105 sztuk\u0105, bo zaczynaj\u0105c ju\u017c w forte trzeba jeszcze zrobi\u0107 crescendo emocjonalne, i tak si\u0119 dzieje.<\/p>\n\n\n\n

Jako Herod \u015bwietnie jej partneruje Norbert Ernst, Herodiad\u0105 jest Barbara Bagi\u0144ska – oboje znakomicie operuj\u0105 grotesk\u0105. Nieszcz\u0119sny Narraboth – to \u0142adnie brzmi\u0105cy tenor Maciej Kwa\u015bnikowski, a g\u0142osem Jochanaana zawiaduje Oleksandr Pushniak, ten sam, co w sopockim przedstawieniu<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Pi\u0119knie brzmi\u0105ca orkiestra – to zas\u0142uga Yaroslava Shemeta, kt\u00f3ry tym przedstawieniem dotar\u0142 r\u00f3wnie\u017c do wroc\u0142awskiej Opery. A to dopiero pocz\u0105tek jego przygody z operami Straussa: w Operze Ba\u0142tyckiej za kilka miesi\u0119cy odb\u0119dzie si\u0119 premiera Kawalera srebrnej r\u00f3\u017cy<\/em>. A Mariusz Treli\u0144ski wraca do Straussa te\u017c ju\u017c za par\u0119 miesi\u0119cy: w lutym, tym razem w Warszawie, zobaczymy Kobiet\u0119 bez cienia<\/em> – przeniesienie spektaklu sprzed dw\u00f3ch lat z Lyonu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W Salome Richarda Straussa w realizacji Mariusza Treli\u0144skiego z Opery Wroc\u0142awskiej pozosta\u0142o troch\u0119 element\u00f3w z tej warszawskiej sprzed niemal dekady, jednak jest to ca\u0142kiem inny spektakl.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12223"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12223"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12223\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12225,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12223\/revisions\/12225"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12223"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12223"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12223"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}