Zwykle ten zesp\u00f3\u0142 przyje\u017cd\u017ca na Chopieje, a zdarzy\u0142o si\u0119 te\u017c, \u017ce na Festiwal Beethovenowski. Chyba pierwszy raz wyst\u0105pi\u0142 tu na szeregowym koncercie kameralnym.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W\u0142a\u015bnie w przerwie rozmawia\u0142am ze znajomym o tym, \u017ce wyst\u0119py tego kwartetu maj\u0105 szczeg\u00f3ln\u0105 atmosfer\u0119, wi\u0105\u017c\u0105c\u0105 si\u0119 chyba przede wszystkim z nader wyrazist\u0105 osobowo\u015bci\u0105 prymariuszki – Coriny Belcei, ale te\u017c z wielk\u0105 staranno\u015bci\u0105, wypieszczonym perfekcjonizmem wr\u0119cz. Dzi\u015b te\u017c si\u0119 t\u0119 atmosfer\u0119 wyczuwa\u0142o, cho\u0107 w zespole pojawi\u0142o si\u0119 nag\u0142e zast\u0119pstwo – zamiast Krzysztofa Chorzelskiego pojawi\u0142a si\u0119 Karolina Errera (nie myli\u0107 z Carolin\u0105 Herrera), kt\u00f3ra urodzi\u0142a si\u0119 i rozpocz\u0119\u0142a nauk\u0119 w Moskwie, ma korzenie rosyjsko-dominika\u0144skie, wcze\u015bnie wyjecha\u0142a do Niemiec, a dzi\u015b jest laureatk\u0105 wa\u017cnych konkurs\u00f3w. Kiedy us\u0142ysza\u0142am o tym, \u017ce to ona wyst\u0105pi, to cho\u0107 szkoda mi by\u0142o Chorzelskiego, by\u0142am spokojna o poziom – pami\u0119tam j\u0105 z koncert\u00f3w w Krzy\u017cowej, to wytrawna kameralistka. I dzi\u015b r\u00f3wnie\u017c to udowodni\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Program dzisiejszego koncertu obejmowa\u0142 utwory pokazuj\u0105ce si\u0119 na tej estradzie rzadko albo wcale. Najpierw utwory Mendelssohna z op. 81, odmienne od siebie stylistycznie, bo pochodz\u0105ce z r\u00f3\u017cnych okres\u00f3w \u017cycia: Fuga Es-dur<\/em> (1827) oraz Capriccio e-moll<\/em> (1843), zako\u0144czone r\u00f3wnie\u017c fug\u0105. Bardziej \u015bwie\u017ce wydaje si\u0119 dzie\u0142o 18-latka; Capriccio<\/em> jest na pocz\u0105tku troch\u0119 cukierkowe.<\/p>\n\n\n\n Totalny kontrast przyni\u00f3s\u0142 II Kwartet smyczkowy<\/em> Brittena. Napisany na 250-lecie \u015bmierci Purcella, czyli w 1945 r., wykonany zosta\u0142 po raz pierwszy dok\u0142adnie w t\u0119 rocznic\u0119 (i na dzie\u0144 przed 42. urodzinami autora). By\u0142 to te\u017c rok pierwszego wystawienia opery Peter Grimes<\/em>, jednego z najwa\u017cniejszych dzie\u0142 Brittena; kolejne wybitne dzie\u0142a operowe by\u0142y jeszcze przed nim. II Kwartet<\/em> to muzyka osobna – a\u017c trudno uwierzy\u0107, \u017ce napisa\u0142 go autor, ju\u017c obecny, ale te\u017c przysz\u0142y, utwor\u00f3w przyst\u0119pnych dla s\u0142uchacza, od Simple Symphony<\/em> przez Wariacje na temat Franka Bridge’a<\/em> po The Young Person’s Guide to the Orchestra<\/em> (ten ostatni powsta\u0142 ju\u017c po II Kwartecie<\/em>). Muzyka osobna, intymna i zaskakuj\u0105ca, co\u015b jak kwartety Wajnberga: wewn\u0119trzna logika odbiega od naturalnej, ale jest naturalna dla samej siebie. Robi wra\u017cenie, zw\u0142aszcza w tak perfekcyjnym wykonaniu.<\/p>\n\n\n\n Po przerwie do\u0142\u0105czy\u0142 Bertrand Chamayou i razem zagrali Kwintet fortepianowy E-dur<\/em> op. 15 Korngolda. Ten tak popularny swego czasu w Stanach Zjednoczonych kompozytor o wiele rzadziej grywany jest tutaj, cho\u0107 doczekali\u015bmy si\u0119 w Warszawie wystawienia jego najwa\u017cniejszego dzie\u0142a, opery Die tote Stadt<\/em>, w Operze Narodowej 8 lat temu. Ciekawe, \u017ce tak jak II Kwartet<\/em> Brittena powsta\u0142 zaraz po Peterze Grimesie<\/em>, tak Kwintet<\/em> – po Die tote Stadt<\/em>, ale jest jakby lekkim cofni\u0119ciem si\u0119 stylistycznym. Jest neoromantyczny, wyczuwa si\u0119 tu lekki posmak Richarda Straussa, ale te\u017c s\u0105 tam jakby nie\u015bmia\u0142e pr\u00f3by w stron\u0119 troch\u0119 wi\u0119kszego wyrafinowania harmonicznego. Jednak nie jest trudny w s\u0142uchaniu i ma du\u017co wdzi\u0119ku. Na bis muzycy przygotowali woln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Kwintetu<\/em> Francka – i w tym melancholijnym nastroju sko\u0144czy\u0142 si\u0119 koncert w ten melancholijny, jesienny, si\u0105pi\u0105cy dzie\u0144.<\/p>\n\n\n\n PS: Rano jad\u0119 do Gda\u0144ska na Actus Humanus, wracam w poniedzia\u0142ek, wi\u0119c ominie mnie najbli\u017cszy koncert symfoniczny oraz recital Soko\u0142owa. Szkoda, ale trudno. Z Gda\u0144ska b\u0119d\u0119 oczywi\u015bcie nadawa\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zwykle ten zesp\u00f3\u0142 przyje\u017cd\u017ca na Chopieje, a zdarzy\u0142o si\u0119 te\u017c, \u017ce na Festiwal Beethovenowski. Chyba pierwszy raz wyst\u0105pi\u0142 tu na szeregowym koncercie kameralnym.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12241"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12241"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12241\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12245,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12241\/revisions\/12245"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12241"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12241"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12241"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}