Mamy od pocz\u0105tku roku szcz\u0119\u015bcie do m\u0142odych, \u017cwawych, ju\u017c odnosz\u0105cych sukcesy dyrygent\u00f3w. Tym razem Filharmoni\u0119 Narodow\u0105 odwiedzi\u0142 Paolo Bortolameolli.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Przedstawia si\u0119 sam jako dyrygent chilijsko-w\u0142oski; dok\u0142adnie rzecz bior\u0105c jest Chilijczykiem o w\u0142oskich korzeniach. W ostatnich latach zadebiutowa\u0142 z kilkoma czo\u0142owymi orkiestrami, w tym filharmoniami Nowojorsk\u0105, Filadelfijsk\u0105, San Francisco itp. ale tak\u017ce europejskimi. Dyryguje nie tylko muzyk\u0105 symfoniczn\u0105, ale te\u017c operow\u0105, i to te\u017c nie byle gdzie: prowadzi\u0142 Tosk\u0119<\/em> w Operze Paryskiej, Madam\u0119 Butterfly<\/em> w Liceu w Barcelonie, nie unika dzie\u0142 wsp\u00f3\u0142czesnych, np. Osvaldo Golijova czy Meredith Monk. Teraz w swoim rodzinnym kraju stoi na czele zar\u00f3wno opery, jak filharmonii. W 2020 r. poprowadzi\u0142 koncert NOSPR w Warszawie na festiwalu \u0141a\u0144cuch XVII – m.in. II Symfoni\u0119<\/em> Lutos\u0142awskiego (niestety nie by\u0142am na tym koncercie, bo wyjecha\u0142am do Norwegii), a dwa lata temu wr\u00f3ci\u0142 do tej orkiestry i poprowadzi\u0142 koncert w Katowicach. Dzi\u015b stan\u0105\u0142 przed orkiestr\u0105 Filharmonii Narodowej, z przyzwoitym skutkiem. Cieszy, \u017ce nasza orkiestra ma okazje, \u017ceby si\u0119 rozwija\u0107 wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z dobrymi fachowcami, i ju\u017c to s\u0142ycha\u0107.<\/p>\n\n\n\n Muzyka w\u0142oska rozpocz\u0119\u0142a i zako\u0144czy\u0142a koncert. Na wst\u0119pie uwertura do Kopciuszka<\/em> Rossiniego, kt\u00f3rej troch\u0119 zabrak\u0142o lekko\u015bci i dowcipu. Ale potem by\u0142o ju\u017c powa\u017cnie: Cantata profana<\/em> B\u00e9li Bart\u00f3ka. Jaka\u017c to wspania\u0142a muzyka! Czemu jest tak rzadko grywana? Mo\u017ce nie jest naj\u0142atwiejsza, ale w dobrym wykonaniu musi porusza\u0107 ta opowie\u015b\u0107 oparta na rumu\u0144skiej ba\u015bni o synach my\u015bliwego, kt\u00f3rzy zamienili si\u0119 w jelenie i nie chcieli ju\u017c wraca\u0107 do domu – aluzja do pragnienia wolno\u015bci w czasach re\u017cimu Horthy’ego (1930). Jak zwykle klas\u0119 pokaza\u0142 ch\u00f3r FN, \u015bwietni te\u017c byli dwaj w\u0119gierscy soli\u015bci, tenor Istv\u00e1n Horv\u00e1th i baryton M\u00e1t\u00e9 Herczeg. Musieli mie\u0107 niez\u0142y ubaw s\u0142uchaj\u0105c, jak ch\u00f3r wymawia po w\u0119giersku (jeden z nich do\u015b\u0107 wymownie si\u0119 u\u015bmiecha\u0142), ale na szcz\u0119\u015bcie mo\u017cna by\u0142o \u015bledzi\u0107 tekst wydrukowany w programie, cho\u0107 troch\u0119 trudno by\u0142o si\u0119 po\u0142apa\u0107 – nie jest to \u0142atwy j\u0119zyk.<\/p>\n\n\n\n Po przerwie dwie cz\u0119\u015bci rzymskiego cyklu Ottorina Respighiego. Troch\u0119 mnie zatka\u0142o, \u017ce – jak podano w programie – Fontanny rzymskie<\/em> by\u0142y w FN ostatni raz wykonane w 1996 r., a Pinie rzymski<\/em>e w 2014 r. (a Cantata profana<\/em> Bart\u00f3ka w 2004 r.). Przecie\u017c to po prostu hity, publiczno\u015bci zawsze si\u0119 podobaj\u0105 takie barwne pejza\u017ce. Te utwory zreszt\u0105 s\u0105 odmienne od siebie, Fontanny<\/em> jeszcze troch\u0119 mog\u0105 kojarzy\u0107 si\u0119 z Rimskim-Korsakowem, u kt\u00f3rego Respighi wzi\u0105\u0142 kilka lekcji. Pinie<\/em> (pami\u0119tam z dzieci\u0144stwa nasz\u0105 uciech\u0119, kiedy kto\u015b w radiu zapowiedzia\u0142 ten utw\u00f3r Opinie rzymskie<\/em>, zapewne by\u0142 to kto\u015b, kto nigdy pinii nie widzia\u0142) ju\u017c s\u0105 krokiem w stron\u0119 impresjonizmu. Muzyka szeroka, z rozmachem, par\u0119 spektakularnych akcent\u00f3w: odtworzonego autentycznego \u015bpiewu s\u0142owika (to prawie pierwsza w historii muzyka konkretna) i wykorzystania przestrzeni przez umiejscowienie grupy blachy poza sal\u0105, graj\u0105cej z zewn\u0105trz przy otwartych drzwiach. Stojak oczywi\u015bcie by\u0142. Kiedy wychodzi\u0142am z filharmonii, pods\u0142ucha\u0142am rozmow\u0119 zachwyconych Respighim, kt\u00f3rzy nie s\u0142yszeli o nim wcze\u015bniej. No w\u0142a\u015bnie…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mamy od pocz\u0105tku roku szcz\u0119\u015bcie do m\u0142odych, \u017cwawych, ju\u017c odnosz\u0105cych sukcesy dyrygent\u00f3w. Tym razem Filharmoni\u0119 Narodow\u0105 odwiedzi\u0142 Paolo Bortolameolli.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12300"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12300"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12300\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12301,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12300\/revisions\/12301"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12300"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12300"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12300"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}