{"id":12313,"date":"2026-01-17T23:52:19","date_gmt":"2026-01-17T22:52:19","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12313"},"modified":"2026-02-01T17:50:18","modified_gmt":"2026-02-01T16:50:18","slug":"oblicza-melancholii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2026\/01\/17\/oblicza-melancholii\/","title":{"rendered":"Oblicza melancholii"},"content":{"rendered":"\n<p>Wreszcie jest na streamingach nowa p\u0142yta Piotra Anderszewskiego <em>Brahms.<\/em> <em>Late Piano Works<\/em>. Po koncertach, kt\u00f3re s\u0142yszeli\u015bmy, nie zaskakuje, \u017ce jest przepi\u0119kna.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>W zacytowanym na stronie wydawcy kr\u00f3tkim s\u0142owie od pianisty czytamy: &#8222;Te p\u00f3\u017ane dzie\u0142a Brahmsa s\u0105 jak testament. Ale co ten tajemniczy cz\u0142owiek nam tu objawia? A mo\u017ce raczej, co wci\u0105\u017c pr\u00f3buje ukry\u0107? Ukrywaj\u0105c to do samego ko\u0144ca, wzbudzaj\u0105c w nas nieodpart\u0105 ch\u0119\u0107 odgadni\u0119cia, co to jest?&#8221; I takie w\u0142a\u015bnie odnosz\u0119 wra\u017cenie przy s\u0142uchaniu: to pr\u00f3by odnalezienia, co si\u0119 za t\u0105 melancholi\u0105 kryje.<\/p>\n\n\n\n<p>Najbardziej &#8211; jak dla mnie &#8211; ujmuj\u0105ce jest, \u017ce to s\u0105 poszukiwania bez romantycznych och\u00f3w i ach\u00f3w, lecz \u015bciszone, jakby niepozorne, naturalne. Objawiaj\u0105 si\u0119 w wydobyciu jakiej\u015b linii, jakiego\u015b akcentu, p\u00f3\u0142ton\u00f3w, p\u00f3\u0142cieni. Ju\u017c pierwsze <em>Intermezzo h-moll<\/em> op. 119 nr 1 rozpoczyna si\u0119 jakby powolnym rozsypywaniem d\u017awi\u0119k\u00f3w. Gra z tempem bardzo dyskretna, zwolnienia i przyspieszenia delikatne, ale w\u0142a\u015bnie w tych p\u00f3\u0142tonach i niuansach kryje si\u0119 wszystko. No w\u0142a\u015bnie, co si\u0119 kryje? S\u0142owami nie mo\u017cna raczej tego opisa\u0107. Ale interpretacj\u0105 muzyki tak. <\/p>\n\n\n\n<p>Nastroje bardzo r\u00f3\u017cne, bywaj\u0105 pogodne (<em>Intermezzo C-dur<\/em> op. 119 nr 3), \u0142agodne z nut\u0105 melancholii (<em>Intermezza A-dur<\/em> op. 118 nr 2), bywaj\u0105 bolesne (burzliwie jak w <em>Intermezzu a-moll<\/em> op. 118 nr 1 czy <em>Capricciu g-moll<\/em> op. 116 nr 3, cichutko jak w <em>Intermezzu a-moll<\/em> op. 116 nr 2 czy tych najsmutniejszych: cis-moll, b-moll i es-moll), bywaj\u0105 te\u017c oniryczne (<em>Intermezzo E-dur<\/em> op. 116 nr 4).<\/p>\n\n\n\n<p>To jest ten sam wyb\u00f3r i w tej samej kolejno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 PA prezentowa\u0142 na ostatnich koncertach. Nie s\u0105 to wszystkie miniatury z tych trzech opus\u00f3w. Kolejno\u015b\u0107 te\u017c jest tu znacz\u0105ca, dobrana tonacjami i nastrojami, prze\u0142amuj\u0105ca za\u0142o\u017cenia kompozytora, bo jakie\u015b zapewne w swoim u\u0142o\u017ceniu mia\u0142. Dla mnie zawsze by\u0142o jakby pewnym irracjonalnym pokrzepieniem, \u017ce ostatni\u0105 z tych miniatur jest energiczna <em>Rapsodia Es-dur<\/em> op. 119 nr 4, wi\u0119c co\u015b na kszta\u0142t jakiego\u015b zwyci\u0119stwa nad melancholi\u0105. I ona te\u017c jest na tej p\u0142ycie, z odpowiedni\u0105 dawk\u0105 energii, ale nie na koniec &#8211; po niej s\u0105 owe dwa najsmutniejsze, pe\u0142ne rezygnacji intermezza (b-moll i es-moll). Jakby pianista chcia\u0142 nam powiedzie\u0107: nie ma happy end\u00f3w, to jest z\u0142udne. I to te\u017c jest racja.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Wreszcie jest na streamingach nowa p\u0142yta Piotra Anderszewskiego Brahms. Late Piano Works. Po koncertach, kt\u00f3re s\u0142yszeli\u015bmy, nie zaskakuje, \u017ce jest przepi\u0119kna.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12313"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12313"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12313\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12346,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12313\/revisions\/12346"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12313"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12313"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12313"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}