W tym roku po raz 23 (kiedy to zlecia\u0142o?). A\u017c trzy koncerty ku czyjej\u015b pami\u0119ci i jeden – z okazji okr\u0105g\u0142ego jubileuszu.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dzisiejszy wyst\u0119p NOSPR pod batut\u0105 Alexandra Humali po\u015bwi\u0119cony by\u0142 El\u017cbiecie Markowskiej, wieloletniej dyrektorki radiowej Dw\u00f3jki oraz wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielki i prezeski (2015-18) Towarzystwa im. Witolda Lutos\u0142awskiego, w pi\u0105t\u0105 rocznic\u0119 jej \u015bmierci. To by\u0142o ogromne zaskoczenie, bo posz\u0142a do szpitala z jakiego\u015b b\u0142ahego powodu i zarazi\u0142a si\u0119 tam covidem. El\u017cbieta by\u0142a jedn\u0105 z tych postaci, kt\u00f3re zrobi\u0142y naprawd\u0119 wiele dobrego w \u015bwiecie muzyki. Na koncert by\u0142 obecny jej m\u0105\u017c, re\u017cyser Marek Nowicki.<\/p>\n\n\n\n
Program nie by\u0142 \u017ca\u0142obny ani nie wi\u0105za\u0142 si\u0119 z osob\u0105 El\u017cbiety Markowskiej, ale zawiera\u0142 muzyk\u0119 refleksyjn\u0105 i skupion\u0105. Na pocz\u0105tek Contrapunctus XIX<\/em> z Kunst der Fuge<\/em> Bacha w opracowaniu Luciana Beria na 23 wykonawc\u00f3w, czyli ta ostatnia fuga, w kt\u00f3rej jeden z temat\u00f3w to b-a-c-h<\/em>, a kt\u00f3ra pozosta\u0142a nieuko\u0144czona. Dziwne to opracowanie, bo jakby w poprzek Bachowskiej polifonii: pojedyncze g\u0142osy przejmowane s\u0105 przez r\u00f3\u017cne instrumenty, po kawa\u0142ku. A zako\u0144czenie bardzo specyficzne: rozp\u0142ywa si\u0119 w jakiej\u015b zupe\u0142nie obcej harmonii.<\/p>\n\n\n\n Jako solista wyst\u0105pi\u0142 tego wieczoru znakomity altowiolista Hartmut Rohde, kt\u00f3ry swego czasu sta\u0142 na czele wroc\u0142awskiej orkiestry kameralnej Leopoldinum (w latach 2014-17). W zesz\u0142ym roku jednym z odkry\u0107 by\u0142a znakomita muzyka Giorgia Federica Ghediniego; teraz mamy dalszy ci\u0105g (b\u0119dzie jeszcze jeden jego utw\u00f3r na festiwalu). Musica da concerto<\/a><\/em> z 1953 r. jest dzie\u0142em z nurtu neoklasycznego czy te\u017c mo\u017ce neobarokowego, \u015bpiewnym i \u0142agodnym. Z kolei Ballada<\/em> Franka Martina<\/a> na alt\u00f3wk\u0119 i zesp\u00f3\u0142 instrumentalny jest prawie o 20 lat p\u00f3\u017aniejsza, ale bardzo stylem od poprzedniego dzie\u0142a nie odbiega, jednak w odr\u00f3\u017cnieniu od tamtego, napisanego wy\u0142\u0105cznie na smyczki, jest niezwykle barwne, a w towarzysz\u0105cym soli\u015bcie zespole s\u0105 d\u0119te, perkusja, harfa, klawesyn – wszystko, tylko nie smyczki. I na koniec IV Symfonia<\/em> Lutos\u0142awskiego, jesienna w nastroju, wy\u015bpiewuj\u0105ca swoj\u0105 opowie\u015b\u0107 kolejnymi pi\u0119knymi sol\u00f3wkami. NOSPR grywa\u0142 j\u0105 ju\u017c wiele razy (\u0142\u0105cznie z pierwszym polskim wykonaniem, w tej samej sali zreszt\u0105), wi\u0119c wszystko p\u0142yn\u0119\u0142o w spos\u00f3b naturalny. Pi\u0119kny koncert.<\/p>\n\n\n\n