{"id":12329,"date":"2026-01-25T22:32:11","date_gmt":"2026-01-25T21:32:11","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12329"},"modified":"2026-01-25T22:32:11","modified_gmt":"2026-01-25T21:32:11","slug":"same-skrzypce","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2026\/01\/25\/same-skrzypce\/","title":{"rendered":"Same skrzypce"},"content":{"rendered":"\n

Doczekali\u015bmy si\u0119 wreszcie solowego recitalu Augustina Hadelicha – i warto by\u0142o czeka\u0107.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Ten obywatel \u015bwiata (urodzi\u0142 si\u0119 we W\u0142oszech z niemieckich rodzic\u00f3w, a obecnie mieszka w Stanach) by\u0142 ju\u017c w Warszawie prawie trzy lata temu – dzi\u015b pianofil<\/strong> przypomnia\u0142 w rozmowie, \u017ce pi\u0119knie gra\u0142 I Koncert skrzypcowy<\/em> Szymanowskiego; ja chyba wtedy nie do ko\u0144ca by\u0142am \u015bwiadoma, co to za muzyk, bo zamiast p\u00f3j\u015b\u0107 na ten koncert da\u0142am si\u0119 nam\u00f3wi\u0107 Ma\u0142gosi, \u017conie Gary’ego Guthmana, \u017ceby p\u00f3j\u015b\u0107 tego dnia na koncert Sinfonii Iuventus pos\u0142ucha\u0107 jego utworu. Dzi\u015b wi\u0119c us\u0142ysza\u0142am na \u017cywo Hadelicha po raz pierwszy – du\u017ca rzecz.<\/p>\n\n\n\n

Bardzo dawno nie by\u0142o tu solowego skrzypcowego recitalu, bez udzia\u0142u pianisty ani innych instrument\u00f3w. Nie jest to \u0142atwe ani dla solisty, ani dla publiczno\u015bci, ale w tym wypadku \u017caden problem nie istnia\u0142. Ju\u017c po drugim utworze publiczno\u015b\u0107 zupe\u0142nie zwariowa\u0142a i nagradza\u0142a skrzypka owacjami i okrzykami po ka\u017cdym utworze. A by\u0142o na koncercie wielu skrzypk\u00f3w i innych instrumentalist\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Program pierwszej cz\u0119\u015bci wydawa\u0142 si\u0119 dziwnie u\u0142o\u017cony i eklektyczny. Dwie Fantazje<\/em> Telemanna, pomi\u0119dzy nimi dwa utwory nikomu tu chyba nieznanego kompozytora ameryka\u0144skiego Coleridge’a Taylora Perkinsona<\/a> i V Sonata „Aurora”<\/em> Ysa\u00ffe’a, a potem jeszcze dwa Kaprysy<\/em> Paganiniego. Wydawa\u0142oby si\u0119 – groch z kapust\u0105. Jednak mistrzostwo solisty sprawi\u0142o, \u017ce nic takiego si\u0119 nie odczuwa\u0142o. Wstawienie tego kompozytora od bluesa by\u0142o gestem przemy\u015blanym: po Telemannie sala po prostu klaska\u0142a, a po Perkinsonie zacz\u0119\u0142o si\u0119 wspomniane szale\u0144stwo, ju\u017c do ko\u0144ca koncertu. Tutaj <\/a>jeden z tych utwor\u00f3w. A tutaj<\/a> Ysa\u00ffe. A jak kto\u015b chce pos\u0142ucha\u0107 12 Fantazji<\/em> Telemanna, to tu jest p\u0142yta Hadelicha<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Nagra\u0142 te\u017c ca\u0142ego solowego Bacha<\/a>. I w\u0142a\u015bnie Partit\u0105 d-moll<\/em> wype\u0142ni\u0142 drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 koncertu. Gra\u0142 barokowym smyczkiem stylowo trzymanym. Ciekawe, zabrzmia\u0142o to jakby gra\u0142 dwa utwory: najpierw tradycyjne cz\u0119\u015bci partity, a przed Ciacon\u0105<\/em>, jakby mia\u0142 w\u0142a\u015bnie wykona\u0107 inny utw\u00f3r, do kt\u00f3rego trzeba podej\u015b\u0107 bardziej odpowiedzialnie, stroi\u0142 si\u0119 jeszcze d\u0142ugo i porz\u0105dnie. I zagra\u0142 j\u0105 przepi\u0119knie. Temat mia\u0142 prawdziw\u0105 moc, bardzo intensywny; w absolutnym kontra\u015bcie by\u0142 pocz\u0105tek \u015brodkowej cz\u0119\u015bci w D-dur (piano bliskie ciszy, ale ciep\u0142ym d\u017awi\u0119kiem), s\u0142yszalny by\u0142 te\u017c smutek nag\u0142ego przej\u015bcia do cz\u0119\u015bci ko\u0144cowej, w kt\u00f3rym nag\u0142a zmiana trybu na minorowy sprawia, \u017ce mamy wra\u017cenie, jakby zgas\u0142o \u015bwiat\u0142o. Ale zako\u0144czenie zn\u00f3w z moc\u0105, krzepi\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n

Hadelich gra absolutnie naturalnie, muzyka po prostu sama p\u0142ynie, a poza jego osobist\u0105 wybitno\u015bci\u0105 na pewno te\u017c du\u017c\u0105 rol\u0119 tu odgrywa instrument, na kt\u00f3rym gra, a jest to guarnerius – „Leduc” ex Henryk Szeryng. Nawet k\u0142aniaj\u0105c si\u0119 solista pokazywa\u0142 na skrzypce, \u017ce to niby przede wszystkim ich zas\u0142uga. Wzruszy\u0142o mnie, \u017ce dosta\u0142y si\u0119 w odpowiednie r\u0119ce – w m\u0142odo\u015bci mia\u0142am zaszczyt jeszcze by\u0107 na paru koncertach Szerynga w Warszawie i zachwyca\u0107 si\u0119 jego idealn\u0105 intonacj\u0105. Bis by\u0142 tylko jeden: wolna cz\u0119\u015b\u0107 Sonaty C-dur<\/em>. Po Bachu nie mo\u017cna gra\u0107 nic innego, tylko Bacha.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Doczekali\u015bmy si\u0119 wreszcie solowego recitalu Augustina Hadelicha – i warto by\u0142o czeka\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12329"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12329"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12329\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12330,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12329\/revisions\/12330"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12329"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12329"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12329"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}