Pe\u0142en energii, b\u0142yskotliwie inteligentny, znakomity muzyk – trudno uwierzy\u0107, \u017ce ju\u017c go z nami nie ma.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Jako m\u0142ody cz\u0142owiek by\u0142 gwiazd\u0105 na warszawskiej uczelni – do czego si\u0119 zabiera\u0142, by\u0142 w tym \u015bwietny. Najpierw studiowa\u0142 teori\u0119, a jego pionierska praca dyplomowa na temat pr\u00f3by okre\u015blenia zasad zapisu grafiki muzycznej (tj. partytur graficznych) zosta\u0142a wydrukowana w kultowym w\u00f3wczas pi\u015bmie „Res Facta”. P\u00f3\u017aniej studiowa\u0142 dyrygentur\u0119 – efekty znamy, Wreszcie kompozycj\u0119 – tych studi\u00f3w nie uko\u0144czy\u0142, bo ju\u017c mia\u0142 za du\u017co roboty. Ale jako kompozytor dzia\u0142a\u0142 w kolektywnych improwizacjach z Grup\u0105 KEW (od imion cz\u0142onk\u00f3w: Krzysztof Knittel, El\u017cbieta Sikora, Wojciech Michniewski), a jeden z jego utwor\u00f3w, a w\u0142a\u015bciwie performans\u00f3w, Szeptet<\/em>, zosta\u0142 wykonany na Warszawskiej Jesieni i otrzyma\u0142 nagrod\u0119 RAI, cho\u0107 by\u0142 paskudnie mizoginistycznym dowcipasem w stylu w\u0105satego wuja. Dok\u0142adnie rzecz bior\u0105c, polega\u0142 na tym, \u017ce wok\u00f3\u0142 publiczno\u015bci w wyciemnionej sali rozmieszczonych by\u0142o sze\u015b\u0107 wokalistek recytuj\u0105cych g\u0142upotki z pism kobiecych – przepisy kulinarne, plotki o aktorkach. Nagle na scenie objawia\u0142 si\u0119 pr\u0119\u017c\u0105cy musku\u0142y kulturysta – a panie na to „och” i „ach”. No, ale nie za to kochali\u015bmy Wojtka.<\/p>\n\n\n\n Dla mnie by\u0142 jednocze\u015bnie koleg\u0105 z kompozycji (z klasy Andrzeja Dobrowolskiego) i pedagogiem (prowadzi\u0142 zaj\u0119cia z dyrygowania). Ostatecznie skupi\u0142 si\u0119 na dyrygenturze. Zaraz po tym Szeptecie<\/em> otrzyma\u0142 par\u0119 kapelmistrzowskich nagr\u00f3d: wygra\u0142 konkurs w La Scali i zdoby\u0142 br\u0105zowy medal na konkursie w Genewie. Dalsza droga by\u0142a oczywista, cho\u0107 repertuarowo wci\u0105\u017c najbli\u017csza by\u0142a mu muzyka wsp\u00f3\u0142czesna. By\u0142 dyrygentem do specjalnych zada\u0144 w tej dziedzinie. Prapremiery oper El\u017cbiety Sikory, Paw\u0142a Szyma\u0144skiego, Paw\u0142a Mykietyna, Hanny Kulenty – kt\u00f3\u017c, jak nie on. Prawykonania i pierwsze wykonania w Polsce niezliczonych dzie\u0142 na festiwalach muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej, nie tylko Warszawskiej Jesieni, ale te\u017c wroc\u0142awskich i pozna\u0144skich – te\u017c on. Pozna\u0144, nawiasem m\u00f3wi\u0105c, a dok\u0142adnie Filharmonia Pozna\u0144ska, by\u0142a ostatnim (po FN, \u0142\u00f3dzkim Teatrze Wielkim i scenie wsp\u00f3\u0142czesnej Warszawskiej Opery Kameralnej) miejscem, gdzie na par\u0119 lat przycumowa\u0142 na sta\u0142e; pocz\u0105tkowo zaowocowa\u0142o to obop\u00f3ln\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 i znacz\u0105cym podniesieniem poziomu orkiestry, potem drogi si\u0119 zacz\u0119\u0142y rozchodzi\u0107. P\u00f3\u017aniej ju\u017c by\u0142 tylko wolnym strzelcem – za to na ca\u0142ym \u015bwiecie, od Meksyku po Hongkong, w tym na najbardziej presti\u017cowych salach z Filharmoni\u0105 Berli\u0144sk\u0105, La Scal\u0105 i Barbican Hall w Londynie na czele.<\/p>\n\n\n\n Troch\u0119 za du\u017co przemawia\u0142 na pr\u00f3bach i by\u0142 perfekcjonist\u0105, za czym orkiestry nie przepadaj\u0105. Ale wiele jego kreacji pozostanie w pami\u0119ci. Dla naszej muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej, mo\u017ce poza Andrzejem Markowskim, nie by\u0142o tak zas\u0142u\u017conego dyrygenta i obawiam si\u0119, \u017ce ju\u017c nie b\u0119dzie.<\/p>\n\n\n\n W ostatnich latach da\u0142 si\u0119 te\u017c szerzej pozna\u0107 s\u0142uchaczom radiowej Dw\u00f3jki jako sta\u0142y juror P\u0142ytowego Trybuna\u0142u Dw\u00f3jki. Jego erudycyjne uwagi zwykle zapada\u0142y w pami\u0119\u0107. B\u0119dzie i tam go brak.<\/p>\n\n\n\n \u017begnaj, Wojtku…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pe\u0142en energii, b\u0142yskotliwie inteligentny, znakomity muzyk – trudno uwierzy\u0107, \u017ce ju\u017c go z nami nie ma.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12340"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12340"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12340\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12342,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12340\/revisions\/12342"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12340"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12340"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12340"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}