Z dzisiejszych dw\u00f3ch ciekawych koncert\u00f3w, w Filharmonii Narodowej i w Studiu im. Lutos\u0142awskiego wybra\u0142am ten drugi (w ramach \u0141a\u0144cucha XXIII) i nie \u017ca\u0142uj\u0119.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Po pierwsze dlatego, \u017ce bli\u017cej domu, co przy dzisiejszych temperaturach mia\u0142o pewne znaczenie. Po drugie – bo po\u015bwi\u0119cony by\u0142 pami\u0119ci zmar\u0142ego 22 sierpnia zesz\u0142ego roku Marcina Bogus\u0142awskiego, znakomitego architekta i pasierba Witolda Lutos\u0142awskiego. Pi\u0119kna posta\u0107, przez lata pracowa\u0142 w Norwegii i by\u0142 autorem wielu tamtejszych budowli; w latach 80. wspiera\u0142 polskie podziemie solidarno\u015bciowe, a na emerytur\u0119 powr\u00f3ci\u0142 do willi Lutos\u0142awskich na \u015amia\u0142ej, gdzie si\u0119 wychowa\u0142. Bardzo serdeczny, by\u0142am z nim w sympatycznym kontakcie i wiele razy mnie wzrusza\u0142o, jak r\u00f3\u017cnymi gestami przypomina\u0142 swego ojczyma, z kt\u00f3rym przecie\u017c nie by\u0142 spokrewniony…<\/p>\n\n\n\n
Program koncertu, zaprojektowany jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 festiwalu przez Marcina Krajewskiego, mia\u0142 swoj\u0105 logik\u0119 i okaza\u0142 si\u0119 mie\u0107 tak\u017ce du\u017c\u0105 urod\u0119. W centrum znalaz\u0142a si\u0119 transkrypcja skrzypcowej Partity<\/em> Lutos\u0142awskiego na wiolonczel\u0119 (i orkiestr\u0119) dokonana przez Andrzeja Bauera, a wykonana \u015bwietnie przez Magdalen\u0119 Bojanowicz-Koziak z Orkiestr\u0105 Polskiego Radia pod batut\u0105 Macieja Tworka. Skrajnymi cz\u0119\u015bciami tryptyku by\u0142y dwa orkiestrowe dzie\u0142a w\u0142oskie z pocz\u0105tku lat 50.<\/p>\n\n\n\n To fascynuj\u0105ce: w Polsce i krajach o\u015bciennych kwit\u0142 w tym czasie socrealizm, Niemcy zachodni czy Boulez kalkulowali swoje skomplikowane serializmy, a we W\u0142oszech po prostu pisano muzyk\u0119, kt\u00f3r\u0105 jedni uznaliby za formalizm, a inni za wstecznictwo. Tymczasem jest po prostu pi\u0119kna. Ka\u017cdy z tych utwor\u00f3w oczywi\u015bcie inaczej, bo te\u017c ka\u017cdy z kompozytor\u00f3w by\u0142 inny. Goffredo Petrassi \u017cy\u0142 prawie sto lat (1904-2003); nawet wykonywano go na Warszawskiej Jesieni w latach 60., pod koniec lat 80. i ostatni raz w 2003 r. Ceniony pedagog (w\u015br\u00f3d dziesi\u0105tek jego uczni\u00f3w by\u0142 m.in. Ennio Morricone – w filmie o nim mowa jest te\u017c o Petrassim) i p\u0142odny kompozytor, zmienia\u0142 par\u0119 razy styl, ale w 1953 r., z kt\u00f3rego pochodzi R\u00e9cr\u00e9ation Concertante (Terzo Concerto)<\/a><\/em>, ho\u0142dowa\u0142 jeszcze w pewnym stopniu neoklasycyzmowi, jednak te\u017c nie tak do ko\u0144ca. Troch\u0119 mo\u017ce si\u0119 kojarzy\u0107 ze Strawi\u0144skim (kt\u00f3ry w tym czasie by\u0142 \u015bwie\u017co po Rake’s Progress<\/em> i zaczyna\u0142 rzuca\u0107 okiem w stron\u0119 dodekafonii), ale niekt\u00f3re fragmenty maj\u0105 co\u015b z klimatu commedii dell’arte<\/em>. Zaskakuj\u0105ce i wyraziste s\u0105 pocz\u0105tek i zako\u0144czenie, a w \u015brodku dzieje si\u0119 wiele i ciekawie.<\/p>\n\n\n\n