{"id":12352,"date":"2026-02-03T23:43:11","date_gmt":"2026-02-03T22:43:11","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12352"},"modified":"2026-02-04T09:50:39","modified_gmt":"2026-02-04T08:50:39","slug":"theme-polska-wajnberg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2026\/02\/03\/theme-polska-wajnberg\/","title":{"rendered":"Th\u00e8me Polska: Wajnberg"},"content":{"rendered":"\n<p>W Audytorium Orchestre National de Lyon muzyka polska jest w tym sezonie <a href=\"https:\/\/www.auditorium-lyon.com\/fr\/polska\">go\u015bciem specjalnym<\/a>. Polscy wykonawcy te\u017c, ale niekoniecznie.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Dzi\u015b np. na koncercie kameralnym (kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 w pi\u0119knej neoklasycznej Sali Moliera nad Saon\u0105, w dzielnicy Vieux Lyon &#8211; to miejsce dla kameralistyki tej instytucji) wyst\u0105pi\u0142o dw\u00f3ch muzyk\u00f3w dobrze znanych w Polsce: skrzypek Linus Roth i pianista Jos\u00e9 Gallardo; a do tego dw\u00f3ch muzyk\u00f3w z Lyo\u0144skiej orkiestry: altowiolista Jean-Pascal Oswald i wiolonczelista Edouard Sapey-Triomphe.<\/p>\n\n\n\n<p>Linus Roth, kt\u00f3ry, jak pami\u0119tamy, nagra\u0142 wszystkie utwory Wajnberga z udzia\u0142em skrzypiec, wci\u0105\u017c jest z tym kompozytorem zwi\u0105zany emocjonalnie i to s\u0142ycha\u0107 (jak m\u00f3wi\u0105 znajomi muzycy, wykonuj\u0105cy go i wielbi\u0105cy jego talent, wajnbergoza jest nieuleczalna). Wida\u0107 by\u0142o, \u017ce to on by\u0142 motorem tego koncertu, tym bardziej, \u017ce zapowiada\u0142 kolejne utwory. A program by\u0142 dobrany na zasadzie kontrastu: najpierw <em>Trio smyczkowe<\/em>, troch\u0119 z Szostakowicza, troch\u0119 z muzyki klezmerskiej, ale bezapelacyjnie nosz\u0105ce pi\u0119tno tej szczeg\u00f3lnej osobowo\u015bci. Potem Roth zagra\u0142 <em>II Sonat\u0119 na skrzypce solo<\/em> &#8211; \u00f3w cykl siedmiu gier i zabaw, \u017cartobliwy, ale te\u017c z cieniem, i bardziej abstrakcyjny. Na koniec pierwszej cz\u0119\u015bci jeden z najpopularniejszych utwor\u00f3w Wajnberga, w\u0142a\u015bciwie hit &#8211; <em>Rapsodia na tematy mo\u0142dawskie<\/em> w wersji na skrzypce i fortepian, czyli co\u015b jeszcze innego, l\u017cejszego. Zapowiadaj\u0105c j\u0105 Roth powiedzia\u0142, \u017ce w\u0142a\u015bciwie powinna si\u0119 nazywa\u0107 <em>Rapsodia \u017cydowska<\/em>, bo jest oparta na tematach klezmerskich (a Wajnberg j\u0105 tak nazwa\u0142, bo nie m\u00f3g\u0142 inaczej). To nie do ko\u0144ca prawda, bo znajduj\u0105 si\u0119 tam te\u017c znane tematy rumu\u0144skie, kt\u00f3re us\u0142yszymy tak\u017ce u Enescu. <\/p>\n\n\n\n<p>Podobnie jak w Warszawie, w Lyonie na koncertach kameralnych nie ma t\u0142um\u00f3w, a przy tym kilka os\u00f3b wysz\u0142o w przerwie. Powinni \u017ca\u0142owa\u0107, bo <em>Trio fortepianowe<\/em> to dzie\u0142o wyj\u0105tkowe, o niezwyk\u0142ej mocy, kt\u00f3re przewy\u017csza ca\u0142\u0105 reszt\u0119 wykonanych w programie utwor\u00f3w. Ci, co zostali, przyj\u0119li wykonanie z entuzjazmem (bisowa\u0107 si\u0119 czego\u015b takiego nie da). Wida\u0107 by\u0142o, \u017ce szczeg\u00f3lnie cieszy\u0142 si\u0119 wiolonczelista, \u017ce mo\u017ce tego wieczoru pogra\u0107 nie w orkiestrze, tylko &#8222;na widoku&#8221;. Pi\u0119kny wiecz\u00f3r.<\/p>\n\n\n\n<p>Pojutrze kolejny koncert z polskiej serii &#8211; te\u017c na nim b\u0119d\u0119. Polski sezon wspiera Instytut Adama Mickiewicza, Instytut Polski w Pary\u017cu, konsulat polski w Lyonie i nasze Ministerstwo Kultury.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W Audytorium Orchestre National de Lyon muzyka polska jest w tym sezonie go\u015bciem specjalnym. Polscy wykonawcy te\u017c, ale niekoniecznie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12352"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12352"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12352\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12357,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12352\/revisions\/12357"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12352"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12352"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12352"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}