To by\u0142 prawdziwy sukces, i jeszcze b\u0119dzie, bo ten koncert zostanie powt\u00f3rzony w sobot\u0119. Publiczno\u015b\u0107 reagowa\u0142a entuzjastycznie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Kiedy poprzedni raz odwiedzi\u0142am t\u0119 sal\u0119<\/a>, r\u00f3wnie\u017c za pulpitem dyrygenckim stan\u0119\u0142a osoba z Polski, a solist\u0105 by\u0142 znakomity skrzypek (ale dzi\u015b mi\u0119dzy cz\u0119\u015bciami nie klaskano). Dzi\u015b Orchestre national de Lyon poprowadzi\u0142a Marta Gardoli\u0144ska, a solist\u0105 by\u0142 Thomas Zehetmair. Po raz kolejny stwierdzi\u0142am, \u017ce to naprawd\u0119 dobra orkiestra. A program mia\u0142a naprawd\u0119 nie\u0142atwy.<\/p>\n\n\n\n Ta\u0144ce polskie – \u015bwietny pomys\u0142, kojarz\u0105cy si\u0119 z szalonymi rytmami i rzeczywi\u015bcie je zawieraj\u0105cy, cho\u0107 nie w ortodoksyjnej formie polskich ta\u0144c\u00f3w. Z wyj\u0105tkiem rozpoczynaj\u0105cego wiecz\u00f3r Poloneza<\/em> z III aktu Eugeniusza Oniegina<\/em> Piotra Czajkowskiego, w prawdziwym polonezowym rytmie i z imperialnym rozmachem – nic dziwnego, bo jest to przecie\u017c taniec z rosyjskiego balu w czasach, gdy polonezy by\u0142y modne.<\/p>\n\n\n\n II Koncert skrzypcowy<\/em> Karola Szymanowskiego chyba bardziej pasuje do Zehetmaira ni\u017c pierwszy, bo jest tu wi\u0119cej niemal folkowej zadziorno\u015bci – pisz\u0119 „niemal”, bo mimo wyra\u017anych aluzji do skali g\u00f3ralskiej i chwilami do tamtejszych ta\u0144c\u00f3w, przede wszystkim zb\u00f3jnickiego, to nic tam nie jest dos\u0142owne. Ale taneczne i owszem, cho\u0107 i liryzmu nie brakuje. A Zehetmair jest skrzypkiem charakternym, chwilami ma r\u00f3wnie\u017c folkowe zaci\u0119cie. Jedni go ogromnie lubi\u0105, np. ja, innym ta ekspresja mniej odpowiada – spierali\u015bmy si\u0119 tu kiedy\u015b o jego Bacha<\/a>. Z Szymanowskim jest tylko ten problem, \u017ce jego orkiestra jest g\u0119sta i zwykle zag\u0142usza solist\u00f3w; na I balkonie, na kt\u00f3rym tym razem siedzia\u0142am, proporcje nie by\u0142y wyr\u00f3wnane, za to orkiestra, zw\u0142aszcza d\u0119te blaszane, jak na talerzu. Ale og\u00f3lnie nie ma co narzeka\u0107, publiczno\u015b\u0107 nam\u00f3wi\u0142a solist\u0119 do bisu; ten zapowiedzia\u0142, \u017ce wiedz\u0105c, i\u017c w drugiej cz\u0119\u015bci koncertu ma by\u0107 Koncert na orkiestr\u0119<\/em> Lutos\u0142awskiego, zagra co\u015b z jego czas\u00f3w – by\u0142a to jedna z cz\u0119\u015bci Sonaty<\/em> na skrzypce solo Bernda Aloisa Zimmermanna. Powsta\u0142a, trudno uwierzy\u0107, na trzy lata przed dzie\u0142em Lutos\u0142awskiego – dow\u00f3d, w jak r\u00f3\u017cnych \u015bwiatach obaj tw\u00f3rcy dzia\u0142ali – Lutos\u0142awski w PRL podsumowa\u0142 w Koncercie<\/em> socrealizm przetwarzaj\u0105c ide\u0119 za pomoc\u0105 swojego mistrzostwa, Zimmermann ju\u017c by\u0142 po kursach w Darmstadcie, kultowych dla \u00f3wczesnej awangardy.<\/p>\n\n\n\n Do Koncertu na orkiestr\u0119<\/em> przechodz\u0105c, tym razem mistrzostwo wykaza\u0142a r\u00f3wnie\u017c orkiestra – a wiadomo, jak piekielnie to jest trudne. Marta Gardoli\u0144ska m\u00f3wi, \u017ce mieli na przygotowanie tylko dwa dni, ale muzycy podeszli do tego tak profesjonalnie, \u017ce nie by\u0142o z tym k\u0142opotu. A dyrygentka lubi wraca\u0107 do tego utworu – prawie 4 lata temu s\u0142ysza\u0142am, jak prowadzi\u0142a orkiestr\u0119 Opery Lotary\u0144skiej<\/a> w Nancy, gdzie by\u0142a w\u00f3wczas dyrektork\u0105 artystyczn\u0105. Kontrakt jej z tym miejscem ju\u017c si\u0119 zako\u0144czy\u0142, ale tam wraca i b\u0119dzie wraca\u0107 – w\u0142a\u015bnie jedzie z tym zespo\u0142em do Luksemburga z Cyganeri\u0105<\/em>, p\u00f3\u017aniej t\u0105 sam\u0105 oper\u0105 b\u0119dzie dyrygowa\u0107 w Dijon z tamtejszym zespo\u0142em, wreszcie czeka j\u0105 ca\u0142a seria spektakli Traviaty<\/em> w Pary\u017cu. Dzieje si\u0119<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To by\u0142 prawdziwy sukces, i jeszcze b\u0119dzie, bo ten koncert zostanie powt\u00f3rzony w sobot\u0119. Publiczno\u015b\u0107 reagowa\u0142a entuzjastycznie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12358"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12358"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12358\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12359,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12358\/revisions\/12359"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12358"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12358"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12358"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}