na koncercie w FN<\/a> wykona\u0142y dwa z dzi\u015b prezentowanych utwor\u00f3w. Dzi\u015b zamiast Sosnowskiej wyst\u0105pi\u0142 Marcel Markowski, koncertmistrz Sinfonii Varsovii (przez jaki\u015b czas by\u0142 r\u00f3wnolegle koncertmistrzem Opery Narodowej, od tego sezonu ju\u017c nie), czwartym za\u015b wykonawc\u0105 by\u0142 znany nam dobrze pianista Rados\u0142aw Kurek. Znamienne, \u017ce ca\u0142a czw\u00f3rka jest niezwykle wszechstronna: to nie tylko wybitni kamerali\u015bci, lecz odnosz\u0105 te\u017c sukcesy jako soli\u015bci i prowadz\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 pedagogiczn\u0105 (poza wiolonczelist\u0105).<\/p>\n\n\n\nObowi\u0105zkowymi na tym festiwalu utworami Lutos\u0142awskiego by\u0142y dwa duety (w tym zestawie wykonawc\u00f3w innej kombinacji nie da\u0142oby si\u0119 znale\u017a\u0107). Na pocz\u0105tek Subito<\/em> – nie wiem, czy s\u0142ysza\u0142am wcze\u015bniej tak dobre wykonanie, kt\u00f3re kaza\u0142o mi us\u0142ysze\u0107 to kr\u00f3tkie, a tre\u015bciwe dzie\u0142o na nowo. Roksana Kwa\u015bnikowska i Rados\u0142aw Kurek byli i drapie\u017cni, i liryczni; pi\u0119knym, mi\u0119kkim brzmieniom skrzypiec w \u015brodkowym fragmencie towarzyszy\u0142y impresjonistyczne, zamglone barwy w fortepianie. Drugim duetem by\u0142o Grave. Metamorfozy na wiolonczel\u0119 i fortepian<\/em> – tu z kolei nastr\u00f3j by\u0142 bardziej pos\u0119pny; jest to przecie\u017c utw\u00f3r \u017ca\u0142obny, po\u015bwi\u0119cony pami\u0119ci wybitnego muzykologa, autora ksi\u0105\u017cek o Debussym – Stefana Jaroci\u0144skiego (i na cze\u015b\u0107 jego mi\u0142o\u015bci do tego kompozytora ca\u0142o\u015b\u0107 rozwija si\u0119 z pierwszych czterech nut Peleasa i Melizandy<\/em>).<\/p>\n\n\n\nPos\u0119pno\u015b\u0107 tak\u017ce dominowa\u0142a w I Triu smyczkowym<\/em> Romana Palestra. I cho\u0107 oczywi\u015bcie brzmia\u0142o to pi\u0119knie, du\u017co by\u0142o tu subtelno\u015bci, niuans\u00f3w, wysmakowania, to ja osobi\u015bcie jako\u015b nie kontaktuj\u0119 z t\u0105 muzyk\u0105, nie wiem, dlaczego ta fraza jest taka, a druga taka, dlaczego ko\u0144czy si\u0119 akurat w tym miejscu itp. Wydaje mi si\u0119 to przekombinowane, a jednak logiki w tym nie s\u0142ysz\u0119.<\/p>\n\n\n\nOdwrotnie II Trio<\/em> Tansmana, kt\u00f3re powsta\u0142o dok\u0142adnie w tym samym 1946 r., co utw\u00f3r Panufnika: s\u0142ucha si\u0119 tego \u015bwietnie. Jaka\u017c odmienna stylistyka: pr\u00f3ba powrotu do dawnych dobrych neoklasycznych czas\u00f3w. Jednak nie tak pogodna jak niegdy\u015b, zw\u0142aszcza w Elegii<\/em> – drugiej cz\u0119\u015bci, zgodnej z tytu\u0142em; w ko\u0144cu mimo \u017ce kompozytor zdo\u0142a\u0142 uchroni\u0107 si\u0119 przed wojn\u0105 w Stanach Zjednoczonych, to z pewno\u015bci\u0105 odcisn\u0119\u0142a na nim pi\u0119tno. A owe trzy szybkie cz\u0119\u015bci, p\u0119dz\u0105ce jak perpetuum mobile z obsesyjnie powtarzanymi motywami, te\u017c nie s\u0105 tak „bezproblemowe”; w III cz\u0119\u015bci (Scherzo<\/em>) rytmy bardzo przypominaj\u0105 Taniec wybranej<\/em> ze \u015awi\u0119ta wiosny<\/em> Strawi\u0144skiego, a pami\u0119tamy przecie\u017c, o co tam chodzi\u0142o.<\/p>\n\n\n\nCa\u0142a czw\u00f3rka muzyk\u00f3w spotka\u0142a si\u0119 w utworze Paw\u0142a Mykietyna Perpetuum stabile<\/em> z 2018 r. Tytu\u0142 jest przewrotny i trafny, bo w partii fortepianowej muzyka kr\u0119ci si\u0119 w k\u00f3\u0142ko, a raczej w ko\u0142o kwintowe, coraz szybciej jak na karuzeli, a w smyczkach stoi na d\u0142ugich d\u017awi\u0119kach i cho\u0107 tak\u017ce one si\u0119 zmieniaj\u0105, to powoli i spokojnie. Od tego zestawu mo\u017ce si\u0119 w g\u0142owie zakr\u0119ci\u0107 – temat przyspieszania i zwalniania muzyki Mykietyn zg\u0142\u0119bia od lat. Tu tak\u017ce mo\u017cna by zapyta\u0107: a dlaczego akurat w tym momencie (nagle) si\u0119 ko\u0144czy? Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c nie mog\u0142oby by\u0107 inaczej, tego nie da si\u0119 sko\u0144czy\u0107, trzeba po prostu przerwa\u0107.<\/p>\n\n\n\nJutro ostatni koncert tegorocznego \u0141a\u0144cucha. I to tu b\u0119d\u0119, a nie w Operze Narodowej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dzisiejszy koncert festiwalu \u0141a\u0144cuch XXIII zaplanowa\u0142 nie tylko Marcin Krajewski, ale te\u017c Tansman Trio, kt\u00f3rego dwie cz\u0142onkinie dzi\u015b wyst\u0105pi\u0142y wraz z innymi dwoma \u015bwietnymi kameralistami.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12360"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12360"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12360\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12364,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12360\/revisions\/12364"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12360"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12360"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12360"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}