Luty to miesi\u0105c urodzin Gioachino Rossiniego, tyle \u017ce m\u00f3g\u0142 je obchodzi\u0107 dok\u0142adnie tylko w lata przest\u0119pne. W tym roku nie ma okr\u0105g\u0142ej rocznicy, ale wykonywa\u0107 go zawsze warto.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dzi\u015b w Sali Kameralnej FN by\u0142o wi\u0119cej publiczno\u015bci ni\u017c zwykle (cho\u0107 te\u017c by\u0142y wolne miejsca) – w ko\u0144cu nazwiska, kt\u00f3re si\u0119 dzi\u015b pojawi\u0142y, s\u0105 ju\u017c uznane. Kwartet wokalny – wszyscy po studiach na uczelni warszawskiej, wi\u0119kszo\u015b\u0107 tak\u017ce po Akademii Operowej przy TWON, wszyscy ju\u017c odnosz\u0105 mi\u0119dzynarodowe sukcesy. I do tego fortepian: Anna Marchwi\u0144ska, nasza najlepsza korepetytorka operowa, zwi\u0105zana z Oper\u0105 Narodow\u0105 i oczywi\u015bcie Akademi\u0105 Operow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Wci\u0105\u017c za ma\u0142o znamy tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Rossiniego inn\u0105 ni\u017c operowa. Pie\u015bni, a nawet mo\u017cna powiedzie\u0107 – piosenek, przeznaczonych do \u017cycia salonowego, kt\u00f3re kwit\u0142o w jego czasach w Pary\u017cu, napisa\u0142 ca\u0142e mn\u00f3stwo. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 dzi\u015b wykonanych pochodzi\u0142a ze zbioru Soir\u00e9es musicales<\/em>; tytu\u0142 ten oznacza w\u0142a\u015bnie eleganckie salonowe spotkania z muzyk\u0105. Te, dla kt\u00f3rych pisa\u0142 Rossini, skrzy\u0142y si\u0119 humorem. Tematy proste, cz\u0119sto oczywi\u015bcie perypetie mi\u0142osne, cz\u0119sto \u017cycie przedstawicieli ni\u017cszych sfer: rybak\u00f3w, weneckich gondolier\u00f3w, ludzi z Alp czy Hiszpanii. Nawet, wydawa\u0142oby si\u0119, pie\u015b\u0144 na serio – Adieux \u00e0 la vie<\/em> zawiera dowcip: ca\u0142o\u015b\u0107 jest \u015bpiewana na jednym d\u017awi\u0119ku c, a akcj\u0119 muzyczn\u0105 „robi” fortepian. W\u015br\u00f3d wi\u0119kszo\u015bci mniej znanych jest te\u017c par\u0119 prawdziwych hit\u00f3w: La danza<\/em> – s\u0142ynna tarantela czy La pastorella dell’Alpi<\/em> – walczyk tyrolski imituj\u0105cy jodlowanie.<\/p>\n\n\n\n \u015apiewacy bawili si\u0119 \u015bwietnie i my te\u017c, cho\u0107 by\u0142o to nier\u00f3wne. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 solist\u00f3w operowa\u0142a na tej kameralnej sali g\u0142osem jak na wielkiej scenie; tylko mezzosopranistka Zuzanna Nalewajek potrafi\u0142a si\u0119 w pe\u0142ni dostosowa\u0107 do tej akustyki – prawdziwa klasa i muzykalno\u015b\u0107. By\u0142a w sumie najlepsza ze wszystkich. Najostrzejszy by\u0142 g\u0142os sopranistki Aleksandry Or\u0142owskiej, tak\u017ce tenor Piotr Buszewski wydawa\u0142 si\u0119 momentami zbyt krzykliwy; ju\u017c bardziej stonowany, ale mimo to wyrazisty (tak\u017ce aktorsko) by\u0142 baryton Hubert Zapi\u00f3r. W drugiej cz\u0119\u015bci koncertu, w kt\u00f3rej wi\u0119cej by\u0142o duet\u00f3w (a na zako\u0144czenie ka\u017cdej z cz\u0119\u015bci \u015bpiewa\u0142 ca\u0142y kwartet) i trzeba by\u0142o kooperowa\u0107, barwy g\u0142osu by\u0142y ju\u017c bardziej do siebie dostosowane.<\/p>\n\n\n\n W\u015br\u00f3d tych wszystkich \u017carcik\u00f3w pojawi\u0142 si\u0119 te\u017c moment wzruszaj\u0105cy: Anna Marchwi\u0144ska zapowiedzia\u0142a, \u017ce kolejny utw\u00f3r, Canzonetta spagnuola<\/em>, dedykuj\u0105 Ewie Podle\u015b i Jerzemu Marchwi\u0144skiemu (prywatnie ojcu pianistki), poniewa\u017c by\u0142 to ich ulubiony bis (ona sama tak\u017ce towarzyszy\u0142a Podle\u015b na recitalach, gdy jej ojciec zako\u0144czy\u0142 karier\u0119). Zuzanna Nalewajek pi\u0119knie go wykona\u0142a, nawi\u0105za\u0142a nawet troch\u0119 do interpretacji tej wyj\u0105tkowej, niezapomnianej \u015bpiewaczki.<\/p>\n\n\n\n Urodziny Rossiniego b\u0119dzie te\u017c za par\u0119 dni obchodzi\u0107 Polska Opera Kr\u00f3lewska premier\u0105 Il signor Bruschino<\/em> w re\u017cyserii Jitki Stokalskiej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Luty to miesi\u0105c urodzin Gioachino Rossiniego, tyle \u017ce m\u00f3g\u0142 je obchodzi\u0107 dok\u0142adnie tylko w lata przest\u0119pne. W tym roku nie ma okr\u0105g\u0142ej rocznicy, ale wykonywa\u0107 go zawsze warto.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12381"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12381"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12381\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12385,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12381\/revisions\/12385"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12381"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12381"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12381"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}