Jaka to przyjemno\u015b\u0107 ogl\u0105da\u0107 kolejn\u0105 urocz\u0105 komedi\u0119 pomy\u0142ek inscenizowan\u0105 w Polskiej Operze Kr\u00f3lewskiej przez Jitk\u0119 Stokalsk\u0105.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
To ona r\u00f3wnie\u017c re\u017cyserowa\u0142a wystawienie Il signor Bruschino<\/em> w 1979 r. pod szyldem Warszawskiej Opery Kameralnej, kt\u00f3ra w\u00f3wczas jeszcze nie mia\u0142a swojej sceny, pokazano wi\u0119c dzie\u0142o w sali kameralnej Filharmonii Narodowej. Dyrygowa\u0142 Jacek Kaspszyk, scenografi\u0119 przygotowa\u0142 Andrzej Sadowski, a przedstawienie mia\u0142o du\u017ce powodzenie – je\u017adzi\u0142o po kraju i za granic\u0119.<\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b to ju\u017c zupe\u0142nie inna zabawa. W Teatrze Kr\u00f3lewskim w \u0141azienkach scenografi\u0119 Wojciecha Stefaniaka uzupe\u0142nia\u0142y efektowne projekcje Wojtka Kapeli, dzi\u0119ki kt\u00f3rym drzewa w tle porusza\u0142y si\u0119 na wietrze, a Rafaelowskie amorki przewraca\u0142y oczkami. A przy tym bardzo precyzyjny i efektowny jest ruch sceniczny; re\u017cyserka zaprosi\u0142a do niego Ann\u0119 Hop, z kt\u00f3r\u0105 maj\u0105 podobne poczucie humoru. Bo to ono jest najwa\u017cniejsze u Rossiniego. Poza oczywi\u015bcie \u015bpiewem.<\/p>\n\n\n\n Co za\u015b do \u015bpiewu, mia\u0142am mo\u017cno\u015b\u0107 obejrze\u0107 drug\u0105 obsad\u0119 (pierwsza premiera by\u0142a w pi\u0105tek), co zreszt\u0105 by\u0142o interesuj\u0105ce, bo wi\u0119kszo\u015bci z m\u0142odych solist\u00f3w nie zna\u0142am. Z wyj\u0105tkiem Paw\u0142a Michalczuka, kt\u00f3ry zwi\u0105zany jest z t\u0105 scen\u0105 ju\u017c od kilku lat i ma za sob\u0105 naprawd\u0119 udane kreacje. Tak by\u0142o i teraz, co tym bardziej imponuj\u0105ce, \u017ce musia\u0142 \u015bpiewa\u0107 na obu premierach, i to g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 Gaudenzia. To nie tylko \u015bwietny g\u0142os, ale te\u017c vis comica. Sympatycznie wypad\u0142a m\u0142oda para amant\u00f3w: Sofia (Maria Olender) i Florville (Jacek Szponarski), a tak\u017ce ojciec Bruschino – Kamil Zdebel. M\u0142ody by\u0142 te\u017c dyrygent – Karol Szwech. Zmiana pokole\u0144 nast\u0119puje, pojawiaj\u0105 si\u0119 nowe, ciekawe g\u0142osy, ale co do re\u017cyserii, to Jitka Stokalska pozostaje niedo\u015bcig\u0142\u0105 mistrzyni\u0105 tego komediowego gatunku.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jaka to przyjemno\u015b\u0107 ogl\u0105da\u0107 kolejn\u0105 urocz\u0105 komedi\u0119 pomy\u0142ek inscenizowan\u0105 w Polskiej Operze Kr\u00f3lewskiej przez Jitk\u0119 Stokalsk\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12389"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12389"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12389\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12390,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12389\/revisions\/12390"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12389"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12389"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12389"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}