{"id":12431,"date":"2026-03-21T00:34:10","date_gmt":"2026-03-20T23:34:10","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12431"},"modified":"2026-03-21T00:34:10","modified_gmt":"2026-03-20T23:34:10","slug":"mahler-c-d","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2026\/03\/21\/mahler-c-d\/","title":{"rendered":"Mahler c.d."},"content":{"rendered":"\n

Zdecydowanie warszawscy melomani lubi\u0105 Mahlera, bo dzi\u015b w FN na III Symfonii<\/em> pod batut\u0105 Christopha K\u00f6niga zn\u00f3w by\u0142a pe\u0142na sala. A na koniec d\u0142ugi stojak.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Tym bardziej imponuj\u0105ce, \u017ce kondycyjnie by\u0142o nie\u0142atwe do wytrzymania – dwie godziny bez kwadransa, bez przerwy, z niewielkimi oddechami mi\u0119dzy cz\u0119\u015bciami. To najd\u0142u\u017csza z symfonii Mahlera. Ale za to – wci\u0105\u017c jeszcze – raczej pogodna. Jeszcze Czwarta<\/em> (b\u0119dzie tu do pos\u0142uchania w Wielki Poniedzia\u0142ek pod Jackiem Kaspszykiem, z Olg\u0105 Bezsmertn\u0105) – i potem ju\u017c coraz wi\u0119cej tragizmu.<\/p>\n\n\n\n

W ka\u017cdej jednak s\u0105 momenty przynajmniej zadumy i weltschmerzu, w Trzeciej<\/em> tak\u017ce. W dw\u00f3ch wokalnych cz\u0119\u015bciach, najkr\u00f3tszych zreszt\u0105, za pomoc\u0105 tekst\u00f3w Nietzschego z Tako rzecze Zaratustra<\/em> w IV cz\u0119\u015bci (alt solo) i Des Knaben Wunderhorn<\/em> (alt i ch\u00f3r \u017ce\u0144ski), uderza t\u0119sknota za wieczno\u015bci\u0105 i rado\u015bci\u0105, zaklinanie rzeczywisto\u015bci, kt\u00f3re w wi\u0119kszym wymiarze mieli\u015bmy ju\u017c w II Symfonii „Zmartwychwstanie”<\/em>, a kt\u00f3rego Mahler nie porzuci przez reszt\u0119 \u017cycia.<\/p>\n\n\n\n

Jak ju\u017c przy cz\u0119\u015bciach wokalnych jeste\u015bmy, to trzeba zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na przepi\u0119kny, mocny i ciep\u0142y g\u0142os solistki – niemieckiej \u015bpiewaczki Okki von der Damerau. Wyst\u0119puje ona cz\u0119sto w dzie\u0142ach Wagnera czy Richarda Straussa – a\u017c ma si\u0119 ochot\u0119 zobaczy\u0107 j\u0105 r\u00f3wnie\u017c na scenie operowej. Ch\u00f3r jak zawsze by\u0142 znakomicie przygotowany; tym razem w towarzystwie dzieci z ch\u00f3ru Artos przy TWON. W tej cz\u0119\u015bci mamy ma\u0142y recycling – kadencj\u0119 wsp\u00f3ln\u0105 z fina\u0142em IV Symfonii<\/em><\/a> (kt\u00f3ry zreszt\u0105 wzi\u0105\u0142 si\u0119 ze szkic\u00f3w do Trzeciej<\/em>). I jeszcze ciekawostka: \u015bpiewany „z dzwonkami” wiersz z Des Knaben Wunderhorn<\/em> o trzech \u015bpiewaj\u0105cych anio\u0142ach jest wersj\u0105 dawnej pie\u015bni<\/a>, ale z inn\u0105 melodi\u0105; oryginaln\u0105 wykorzysta\u0142 Hindemith<\/a> w swojej symfonii Mathis der Maler<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

To obok Pierwszej<\/em> najbardziej „przyrodnicza” symfonia. Po przegadanej pierwszej cz\u0119\u015bci druga, w tempie menueta, opowiada, wed\u0142ug wcze\u015bniejszych obja\u015bnie\u0144 kompozytora, „o czym mi opowiadaj\u0105 kwiaty na \u0142\u0105ce” (chyba troch\u0119 o ptaszkach,. bo du\u017co tu ptasich motyw\u00f3w), trzecia za\u015b, r\u00f3wnie\u017c zabawna i sielankowa, „o czym mi opowiadaj\u0105 zwierz\u0119ta w lesie” – tu wa\u017cna jest dobiegaj\u0105ca zza sceny melodia wzywaj\u0105ca do polowania; zwierz\u0105tka w tym momencie powinny raczej ucieka\u0107); ciekawostka, \u017ce w tym solo pojawia si\u0119 (i powtarza potem w orkiestrze) temat dobrze nam znany sk\u0105din\u0105d, np. st\u0105d<\/a>. A ostatnia cz\u0119\u015b\u0107, „o czym opowiada mi mi\u0142o\u015b\u0107”, to wr\u0119cz filmowy romans z rozbudowanym happy endem.<\/p>\n\n\n\n

Orkiestra zn\u00f3w si\u0119 wykaza\u0142a, a to by\u0142o naprawd\u0119 karko\u0142omne zadanie, cho\u0107 zdarzy\u0142o si\u0119 te\u017c par\u0119 kiks\u00f3w. Jednak og\u00f3lnie d\u0119te (z dopo\u017cyczonymi muzykami) by\u0142y na wysokim poziomie, a maj\u0105 tu naprawd\u0119 ogromn\u0105 rol\u0119. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c waltorniowy temat, kt\u00f3ry rozbrzmiewa na samym pocz\u0105tku, to niemal cytat z fina\u0142u I Symfonii<\/em> Brahmsa – tego samego tematu, o kt\u00f3rym Brahms, gdy zwracano mu uwag\u0119 na podobie\u0144stwo do Ody do rado\u015bci<\/em>, mia\u0142 mawia\u0107: ka\u017cdy osio\u0142 to widzi. W wersji Brahmsa brzmi triumfalnie, w wersji Mahlera brzmi jak pytanie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zdecydowanie warszawscy melomani lubi\u0105 Mahlera, bo dzi\u015b w FN na III Symfonii pod batut\u0105 Christopha K\u00f6niga zn\u00f3w by\u0142a pe\u0142na sala. A na koniec d\u0142ugi stojak.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12431"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12431"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12431\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12432,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12431\/revisions\/12432"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12431"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12431"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12431"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}