{"id":12473,"date":"2026-04-04T00:24:16","date_gmt":"2026-04-03T22:24:16","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12473"},"modified":"2026-04-04T00:24:16","modified_gmt":"2026-04-03T22:24:16","slug":"lamentacje-operowe","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2026\/04\/04\/lamentacje-operowe\/","title":{"rendered":"Lamentacje operowe"},"content":{"rendered":"\n<p>To zupe\u0142nie inny \u015bwiat ni\u017c ten wczorajszy, cho\u0107 tre\u015b\u0107 podobna: <em>Lekcje na Wielk\u0105 \u015arod\u0119<\/em> Nicoli Porpory w wykonaniu Accademii Bizantiny.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Tak samo podstaw\u0105 s\u0105 tu <em>Lamentacje Jeremiasza<\/em>, ale jak\u017ce odmienne jest tu do nich podej\u015bcie. Porpora by\u0142 przede wszystkim tw\u00f3rc\u0105 oper &#8211; skomponowa\u0142 ich kilkadziesi\u0105t, by\u0142y grywane i cenione, kompozytor rywalizowa\u0142 z Haendlem i Hassem. Stworzy\u0142 wiele wspania\u0142ych arii kontratenorowych &#8211; jego uczniem by\u0142 s\u0142ynny Farinelli, wi\u0119c jego opery by\u0142y wa\u017cnymi pozycjami w dorobku wokalnym tego wirtuoza. <\/p>\n\n\n\n<p><em>Lezioni per il Mercoledi Santo<\/em> nale\u017c\u0105 najpewniej do do\u015b\u0107 p\u00f3\u017anych dzie\u0142 Porpory, ale jakby przechowuj\u0105 dawny operowy styl, \u0142\u0105cznie z recytatywami. <em>Lekcja pierwsza<\/em> przeznaczona jest na g\u0142os sopranowy, <em>Lekcja druga<\/em> na altowy. Ottavio Dantone zaprosi\u0142 dwie \u015bpiewaczki francuskie: Suzanne Jerosme oraz swoj\u0105 ma\u0142\u017conk\u0119 Delphine Galou. To s\u0105 skrajnie odmienne od siebie osobowo\u015bci &#8211; sopranistka ma w sobie skromno\u015b\u0107 obej\u015bcia, Galou raczej poz\u0119 gwiazdy, ale maj\u0105 te\u017c co\u015b wsp\u00f3lnego: traktowanie g\u0142osu jak instrumentu; dzi\u0119ki temu ich emisje, gdy \u015bpiewa\u0142y razem w <em>Stabat Mater<\/em> Pergolesiego, upodobni\u0142y si\u0119 troch\u0119 do siebie i wszystko \u015bwietnie si\u0119 zgra\u0142o.<\/p>\n\n\n\n<p>Jak ju\u017c wspomnia\u0142am, utwory Porpory by\u0142y przeplecione z dzie\u0142ami Pergolesiego: pomi\u0119dzy <em>Lekcjami<\/em> by\u0142o <em>Concerto per violino e orchestra B-dur<\/em> P 36 z koncertmistrzem zespo\u0142u, Alessandrem Tampierim, jako znakomitym i charakternym solist\u0105, a na koniec wspomniane <em>Stabat Mater<\/em>. I tu trzeba doda\u0107, \u017ce by\u0142o to bardzo stylowe wykonanie, a zesp\u00f3\u0142 swoimi charakterystycznymi, ostrymi wej\u015bciami nadawa\u0142 owym pozornie tanecznym cz\u0119\u015bciom wi\u0119cej powagi i dramatyzmu. Publiczno\u015b\u0107 zachwycona, a arty\u015bci zabisowali jednym z wcze\u015bniejszych duet\u00f3w ze <em>Stabat Mater<\/em>.<\/p>\n\n\n\n<p>Po po\u0142udniu us\u0142yszeli\u015bmy &#8211; po raz pierwszy na Actus Humanus &#8211; duet klawesynowy. Krzysztof Garstka i Aleksander Mocek zanurzyli si\u0119 w repertuarze francuskim, ale nie tylko klawesynowym, lecz r\u00f3wnie\u017c operowym &#8211; Rameau, Lully&#8217;ego, Couperina. Niewykluczone, \u017ce taka praktyka by\u0142a czym\u015b normalnym na  \u00f3wczesnych salonach &#8211; przychodzi\u0142o si\u0119 z opery i odtwarza\u0142o ich fragmenty na domowych instrumentach &#8211; ale dokument\u00f3w na to nie ma; transkrypcji muzycy dokonali sami, co zreszt\u0105 jest w charakterze stosowanych w\u00f3wczas praktyk. Koncert by\u0142 w ka\u017cdym razie bardzo sympatyczny, a najlepiej chyba bawili si\u0119 sami wykonawcy, kt\u00f3rzy na co dzie\u0144 tak\u017ce zajmuj\u0105 si\u0119 oper\u0105, ale ca\u0142kiem inaczej. A ten repertuar nagrali na p\u0142yt\u0119 <em>Les M\u00e9tamorphoses du clavecin<\/em>, wydan\u0105 przez UMFC.<\/p>\n\n\n\n<p><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>To zupe\u0142nie inny \u015bwiat ni\u017c ten wczorajszy, cho\u0107 tre\u015b\u0107 podobna: Lekcje na Wielk\u0105 \u015arod\u0119 Nicoli Porpory w wykonaniu Accademii Bizantiny.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12473"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12473"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12473\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12474,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12473\/revisions\/12474"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12473"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12473"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12473"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}