Koncert z okazji 70-lecia pracy artystycznej Jerzego Maksymiuka – tak dzisiejszy wiecz\u00f3r nazywano oficjalnie, cho\u0107 wiadomo, \u017ce dzi\u015b s\u0105 te\u017c kolejne okr\u0105g\u0142e urodziny Maestra.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
On jednak nie chcia\u0142, by je podkre\u015blano. Co prawda trudno powiedzie\u0107, czego to jest 70-lecie – chyba rozpocz\u0119cia studi\u00f3w. Kolejno studiowa\u0142 kompozycj\u0119, fortepian i dyrygentur\u0119. Rozdarty mi\u0119dzy tymi trzema dziedzinami, s\u0142aw\u0119 zdoby\u0142 jednak w tej ostatniej.<\/p>\n\n\n\n
Uroczysty wiecz\u00f3r celebrowa\u0142y zespo\u0142y Filharmonii Narodowej oraz Sinfonia Varsovia. Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 dyrygowa\u0142 sam Maestro i powiem szczerze, \u017ce by\u0142a to najwi\u0119ksza atrakcja. Nie obesz\u0142o si\u0119 bez jego charakterystycznych \u017cywio\u0142owych przem\u00f3w, jednak najwa\u017cniejsza by\u0142a muzyka. Z SV – trzy ostatnie cz\u0119\u015bci suity z Ognistego ptaka<\/em>: rozpocz\u0119cie po hitchockowsku Ta\u0144cem Ko\u015bcieja<\/em>, uspokojenie w Ko\u0142ysance<\/em> i triumfalny Fina\u0142<\/em>. Pi\u0119knie zrobione kontrasty, troch\u0119 by\u0142o przez chwil\u0119 k\u0142opotu z rytmem w d\u0119tych, ale szybko si\u0119 wyprostowa\u0142o. Z Orkiestr\u0105 FN – fina\u0142 I Symfonii<\/em> Sibeliusa i mo\u017cna by\u0142o da\u0107 si\u0119 wci\u0105gn\u0105\u0107 wielkim emocjom, jakie dyrygent wydoby\u0142 z orkiestry – naprawd\u0119 to by\u0142o imponuj\u0105ce. Energii, kt\u00f3r\u0105 nam przekaza\u0142, m\u00f3g\u0142by mu pozazdro\u015bci\u0107 kto\u015b kilka razy m\u0142odszy.<\/p>\n\n\n\n A potem zespo\u0142y gra\u0142y i \u015bpiewa\u0142y na cze\u015b\u0107 Maestra: najpierw pi\u0119kne Trois chansons<\/em> Ravela w wykonaniu Ch\u00f3ru FN pod batut\u0105 Bartosza Micha\u0142owskiego, a potem do\u0142\u0105czyli przedstawiciele obu orkiestr i pod batut\u0105 Krzysztofa Urba\u0144skiego (pierwszy raz widzia\u0142am, \u017ceby dyrygowa\u0142 z nut) zabrzmia\u0142 Exodus<\/em> Kilara. Nie jestem mi\u0142o\u015bniczk\u0105 tego utworu i jego dyskusyjnego efekciarstwa, ale na taki uroczysty wiecz\u00f3r mog\u0142o by\u0107. Poza tym by\u0142o to podprowadzenie do Sto lat<\/em>, kt\u00f3re sam dyrektor FN opracowa\u0142 dowcipnie bazuj\u0105c na polonezie z Pana Tadeusza<\/em> Kilara.<\/p>\n\n\n\n Braw i kwiat\u00f3w by\u0142o co niemiara, po koncercie kto \u017cyw chcia\u0142 u\u015bciska\u0107 Jubilata, a ja przy okazji si\u0119 wzruszy\u0142am spotykaj\u0105c wielu znajomych z dawnych czas\u00f3w, m.in. koleg\u00f3w, kt\u00f3rzy grali jeszcze w Polskiej Orkiestrze Kameralnej.<\/p>\n\n\n\n Wczoraj z kolei zorganizowano w sali kameralnej FN pokaz przesympatycznego filmu dokumentalnego Maksymiuk. Koncert na dwoje<\/em> (2018), kt\u00f3ry co prawda ka\u017cdy mo\u017ce obejrze\u0107 na TVP VOD<\/a>, ale jednak na du\u017cym ekranie lepiej si\u0119 ogl\u0105da\u0142o, a ponadto by\u0142o spotkanie z tw\u00f3rcami, kt\u00f3rzy opowiadali, jak chodzili za bohaterem przez pi\u0119\u0107 lat, a p\u00f3\u017aniej monta\u017c trwa\u0142 ponad rok. Ka\u017cde z nich wspomnia\u0142o o swoim ulubionym momencie filmu: Maria Nockowska o tym, jak Ewa, \u017cona dyrygenta, strofuje m\u0119\u017ca: Patrz na mnie, jak do mnie m\u00f3wisz, nie na kamer\u0119, ja jestem twoj\u0105 kamer\u0105! – a Tomasz Drozdowicz o zabawnej faktycznie scenie u krawcowej. Ja chyba najbardziej lubi\u0119 moment spotkania dyrygenta z dawnymi cz\u0142onkami BBC Scottish Symphony, kt\u00f3rzy rozmawiaj\u0105, a potem razem \u015bpiewaj\u0105. Urocze to jest. A jeden z muzyk\u00f3w m\u00f3wi: Maksymiuk by\u0142 jedynym dyrygentem, z kt\u00f3rym pracowali\u015bmy, kt\u00f3ry nigdy si\u0119 nie pomyli\u0142. Ch\u0119tnie wierz\u0119.<\/p>\n\n\n\n