{"id":12501,"date":"2026-04-23T23:54:57","date_gmt":"2026-04-23T21:54:57","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12501"},"modified":"2026-04-23T23:54:57","modified_gmt":"2026-04-23T21:54:57","slug":"tosca-po-bozemu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2026\/04\/23\/tosca-po-bozemu\/","title":{"rendered":"Tosca „po bo\u017cemu”"},"content":{"rendered":"\n

Bardzo ciep\u0142o, d\u0142ugimi owacjami przyj\u0119\u0142a krakowska publiczno\u015b\u0107 premier\u0119 Toski<\/em> w re\u017cyserii Julii Pevzner.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Ciekawe, \u017ce w wi\u0119kszo\u015bci rozm\u00f3w, jakie odby\u0142am, dominowa\u0142a ulga, \u017ce wreszcie spektakl bez udziwnie\u0144, bezpo\u015brednio po prostu opowiadaj\u0105cy tragiczn\u0105 histori\u0119. I ja si\u0119 zgodz\u0119 ze zdaniem dyrektora Piotra Su\u0142kowskiego, \u017ce owszem, mo\u017cna wystawia\u0107 Tosk\u0119<\/em> uwsp\u00f3\u0142cze\u015bnion\u0105, jak si\u0119 ma na to sensowny i sp\u00f3jny pomys\u0142, a je\u015bli nie, to lepiej trzyma\u0107 si\u0119 orygina\u0142u. Osobi\u015bcie rozszerzam to zdanie na wszystkie dzie\u0142a operowe – nieraz tu zreszt\u0105 dawa\u0142am temu zdaniu wyraz.<\/p>\n\n\n\n

Re\u017cyserka Julia Pevzner ma w swoim bogatym dorobku inscenizacyjnym – w rodzinnej Rosji z teatrem Bolszoj na czele, w wielu ameryka\u0144skich teatrach oraz w Operze Izraela – bardzo zr\u00f3\u017cnicowane pozycje, w tym wiele oper wsp\u00f3\u0142czesnych (g\u0142\u00f3wnie kompozytor\u00f3w izraelskich), wi\u0119c z pewno\u015bci\u0105 wsp\u00f3\u0142czesne spojrzenie nie jest jej obce, jednak i ona jak wida\u0107 uzna\u0142a, \u017ce przy Tosce<\/em> lepiej za bardzo nie majstrowa\u0107. To samo dotyczy dekoracji – realistycznych, ale sprytnie pomy\u015blanych przez Alexandra Lisiyansky’ego (podobnie jak re\u017cyserka urodzi\u0142 si\u0119 w Rosji i wyemigrowa\u0142 do Izraela), kt\u00f3ry niestety premiery nie doczeka\u0142 – zmar\u0142 par\u0119 dni temu, a realizatorzy po\u015bwi\u0119cili spektakl jego pami\u0119ci. Wizj\u0119 uzupe\u0142niaj\u0105 kostiumy Doroty Roqueplo, kt\u00f3ra w szczeg\u00f3lnie urodziwy spos\u00f3b ubra\u0142a bohaterk\u0119 tytu\u0142ow\u0105, poprzez ogniste kolory podkre\u015blaj\u0105c jej charakter.<\/p>\n\n\n\n

Za pulpitem dyrygenckim stan\u0105\u0142 nasz dobry znajomy Andriy Yurkevych i cho\u0107 w orkiestrze s\u0142yszalne by\u0142y niedoci\u0105gni\u0119cia intonacyjne i troch\u0119 brak\u0142o \u015bpiewno\u015bci, tak u Pucciniego wa\u017cnej, to ca\u0142o\u015b\u0107 mia\u0142a tempo i emocje, do czego te\u017c oczywi\u015bcie przyczynili si\u0119 \u015bpiewacy (a tak\u017ce ch\u00f3ry – doros\u0142y i dzieci\u0119cy). Na czele bohaterka tytu\u0142owa – pochodz\u0105ca z Mo\u0142dawii Olga Busuioc, bardzo pasuj\u0105ca do roli urod\u0105 i temperamentem. Temperatur\u0119 podnosi\u0142 te\u017c Krzysztof Szuma\u0144ski jako Scarpia ju\u017c od pierwszego, w\u0142adczego wyj\u015bcia na scen\u0119 – nie od dzi\u015b aktorstwo jest jego mocn\u0105 stron\u0105. Troch\u0119 rozczarowa\u0142 tym razem Dominik Sutowicz jako Cavaradossi, kt\u00f3remu g\u0142os bardzo si\u0119 rozwibrowa\u0142; chwilami \u015bpiewa\u0142 wr\u0119cz si\u0142owo. Szczeg\u00f3lne oklaski nale\u017c\u0105 si\u0119 najm\u0142odszemu soli\u015bcie, Gabrielowi Golikowi, kt\u00f3ry za\u015bpiewa\u0142 piosenk\u0119 Pastuszka z III aktu – wcale nie jest tak \u0142atwo wykona\u0107 j\u0105 czysto.<\/p>\n\n\n\n

PS. Oczywi\u015bcie nie obesz\u0142o si\u0119 bez obrzydliwej antysemickiej demonstracji (je\u015bli kto\u015b ma w\u0105tpliwo\u015bci, czym takie akcje s\u0105, polecam w najnowszym numerze „Polityki” znakomity artyku\u0142 Rafa\u0142a Kalukina<\/a>, chyba pierwszy uczciwy na ten temat w polskiej prasie). Na szcz\u0119\u015bcie tym razem bez eksces\u00f3w; policja, cho\u0107 obecna, nie musia\u0142a interweniowa\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bardzo ciep\u0142o, d\u0142ugimi owacjami przyj\u0119\u0142a krakowska publiczno\u015b\u0107 premier\u0119 Toski w re\u017cyserii Julii Pevzner.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12501"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12501"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12501\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12502,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12501\/revisions\/12502"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12501"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12501"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12501"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}