{"id":12506,"date":"2026-04-26T00:47:22","date_gmt":"2026-04-25T22:47:22","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12506"},"modified":"2026-04-26T00:47:22","modified_gmt":"2026-04-25T22:47:22","slug":"wariacje-na-temat-szekspira","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2026\/04\/26\/wariacje-na-temat-szekspira\/","title":{"rendered":"Wariacje na temat Szekspira"},"content":{"rendered":"\n

Nowa premiera w Polskiej Operze Kr\u00f3lewskiej, The Fairy Queen<\/em> Henry’ego Purcella, to do\u015b\u0107 swobodna interpretacja zar\u00f3wno samego dzie\u0142a, jak Snu nocy letniej<\/em>, do kt\u00f3rego ten utw\u00f3r si\u0119 odnosi.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Re\u017cyserka Kamila Siwi\u0144ska ze wsp\u00f3\u0142pracownikami stworzy\u0142a spektakl wielowarstwowy, wdzi\u0119czny i dowcipny, w kt\u00f3rym u\u017cyte zosta\u0142y rozmaite \u015brodki, tak\u017ce nowoczesne – jak projekcje i hologramy. Jako \u017ce The Fairy Queen<\/em> dok\u0142adnie si\u0119 do dzie\u0142a Szekspira nie odnosi – jest tzw. mask\u0105, czyli uzupe\u0142nieniem tre\u015bci spektaklu – na potrzeby tego spektaklu powsta\u0142 nowy tekst napisany przez dramatur\u017ck\u0119 i librecistk\u0119 Ma\u0142gorzat\u0119 Sikorsk\u0105-Miszczuk, podejmuj\u0105cy par\u0119 temat\u00f3w tej komedii, a przy tym cz\u0119\u015bciowo je uwsp\u00f3\u0142cze\u015bniaj\u0105cy. W projekcjach (autorstwa re\u017cyserki) r\u00f3wnie\u017c wida\u0107 raczej wsp\u00f3\u0142czesny \u015bwiat, \u0142\u0105cznie z panoram\u0105 Warszawy. Natomiast kostiumy, zaprojektowane przez Dorot\u0119 Ko\u0142ody\u0144sk\u0105, s\u0105 cz\u0119\u015bciowo aluzj\u0105 do dawnych stroj\u00f3w – sukni z tiurniurami, kt\u00f3re nosz\u0105 tak\u017ce m\u0119\u017cczy\u017ani, ale jedna z g\u0142\u00f3wnych postaci tego spektaklu, jak\u0105 jest Osio\u0142, jest do\u015b\u0107 realistyczna. Do tego jeszcze komiczny ruch sceniczny w opracowaniu Jaros\u0142awa Sta\u0144ka.<\/p>\n\n\n\n

W warstwie m\u00f3wionej mamy tu dwa „hologramowe” w\u0105tki: jeden Tytanii i Oberona, drugi Musztardki i Paj\u0119czynki. Tytania, na skraju rozwodu, przemawia j\u0119zykiem wsp\u00f3\u0142czesnej feministki i klientki terapeuty, co budzi niesmak Oberona. Musztardka i Paj\u0119czynka to w tej wersji para warszawskich gej\u00f3w. Kolejnym w\u0105tkiem jest aktorski, czyli dwie pary wzi\u0119te z Szekspira: Hermia i Lizander oraz Helena i Demetriusz; ich perypetie r\u00f3wnie\u017c wydaj\u0105 si\u0119 bardzo wsp\u00f3\u0142czesne.<\/p>\n\n\n\n

Wreszcie warstwa muzyczna, czyli najwa\u017cniejsza. Oczywi\u015bcie dokonano wyboru, poniewa\u017c tej muzyki jest du\u017co, ale troch\u0119 przeboj\u00f3w, jak Thrice happy lovers<\/em> czy O let me weep<\/em>, pozosta\u0142o – przepi\u0119knie za\u015bpiewa\u0142a je Ma\u0142gorzata Trojanowska, prawdziwa gwiazda wieczoru. Ale i reszta by\u0142a satysfakcjonuj\u0105ca: Iwona Lubowicz, Aneta \u0141ukaszewicz, Aleksander Rewi\u0144ski, Pawe\u0142 Michalczuk i Mateusz Kulczy\u0144ski – ten ostatni w odpowiedzialnej i wyczerpuj\u0105cej roli Os\u0142a pojawi\u0142 si\u0119 na scenie POK po raz pierwszy. Do tego ch\u00f3r i zesp\u00f3\u0142 Capella Regia Polona, z werw\u0105 i entuzjazmem wykonuj\u0105cy te wszystkie muzyczne cuda, prowadzeni przez Krzysztofa Garstk\u0119. Szkoda, \u017ce b\u0119dzie teraz jeszcze tylko jedno, niedzielne przedstawienie (w drugiej obsadzie) – ale miejmy nadziej\u0119, \u017ce spektakl b\u0119dzie wraca\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nowa premiera w Polskiej Operze Kr\u00f3lewskiej, The Fairy Queen Henry’ego Purcella, to do\u015b\u0107 swobodna interpretacja zar\u00f3wno samego dzie\u0142a, jak Snu nocy letniej, do kt\u00f3rego ten utw\u00f3r si\u0119 odnosi.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12506"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12506"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12506\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12507,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12506\/revisions\/12507"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12506"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12506"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12506"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}