…nietuzinkowym, wr\u0119cz ekscentrycznym programem. Jest nie tylko wirtuozem, ale i erudyt\u0105. Kto zrezygnowa\u0142 z tego koncertu, mo\u017ce \u017ca\u0142owa\u0107. <\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Dlaczego ludzie rezygnowali (o czym powiedzia\u0142a mi pani z kasy)? Pocz\u0105tkowo zapowiadano, \u017ce wyst\u0105pi w duecie z Mari\u0105 Jo\u00e3o Pires w programie klasycznym, od Haydna do Schuberta. Niestety pianistka w listopadzie og\u0142osi\u0142a, \u017ce jednak – tym razem ju\u017c naprawd\u0119 – ko\u0144czy karier\u0119. Kto si\u0119 nastawi\u0142 na jej, a w\u0142a\u015bciwie ich wsp\u00f3lny wyst\u0119p (kt\u00f3ry z pewno\u015bci\u0105 by\u0142by uroczy), a Marca-Andr\u00e9 Hamelina zna\u0142 s\u0142abiej, ten m\u00f3g\u0142 by\u0107 rozczarowany. Ale nies\u0142usznie.<\/p>\n\n\n\n
Dostali\u015bmy jak zawsze troch\u0119 ciekawych, nieznanych pozycji, ale w zestawieniu ze znanymi. Chyba ka\u017cdy dawny adept pianistyki, kt\u00f3ry gra\u0142 w szkole popularn\u0105 Sonat\u0119 D-dur<\/em> Haydna, musia\u0142 si\u0119 u\u015bmiechn\u0105\u0107 przy tym wykonaniu. Co prawda u nas by\u0142o troch\u0119 „s\u0105siad\u00f3w”, nie tak, jak w tym wykonaniu<\/a>, ale to by\u0142o rozegranie, wst\u0119p do zupe\u0142nie innych rzeczy. Jak ten utw\u00f3r<\/a>, o kt\u00f3rym Hamelin opowiedzia\u0142 par\u0119 s\u0142\u00f3w tutaj<\/a>. No, nie jest to styl, z jakim kojarzy si\u0119 Frank Zappa, ale te\u017c nie bardzo daleko odbiega\u0142a stylistycznie Passacaglia<\/em> Stefana Wolpego<\/a>, kt\u00f3ra powsta\u0142a ponad p\u00f3\u0142 wieku wcze\u015bniej. Wolpe by\u0142 niezwykle ciekaw\u0105 postaci\u0105, uda\u0142o mu si\u0119 uciec w 1934 r. do Stan\u00f3w, a wcze\u015bniej studiowa\u0142 m.in. u Antona Weberna. Awangardzista niez\u0142omny, r\u00f3wnie\u017c pedagog – jego uczniami byli m.in. Morton Feldman i David Tudor.<\/p>\n\n\n\n Po tych dw\u00f3ch dawnych awangardzistach na koniec pierwszej cz\u0119\u015bci – utw\u00f3r powsta\u0142y pi\u0119\u0107 lat temu: Tip<\/em> autorstwa Johna Oswalda. Przezabawny kola\u017c cytat\u00f3w z Beethovena, Debussy’ego, Satiego, Chopina i wielu innych, bardzo zr\u0119cznie zmajstrowany, du\u017ca sztuka, ale wi\u0119ksz\u0105 sztuk\u0105 jest zagra\u0107 co\u015b takiego. Mo\u017cna si\u0119 pobawi\u0107<\/a> i poszuka\u0107 sobie wszystkich cytat\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Druga cz\u0119\u015b\u0107 – dzie\u0142a rosyjskich wirtuoz\u00f3w, w kt\u00f3rym Hamelin jest wspania\u0142y. Improwizacj\u0119<\/em> Medtnera<\/a> zagra\u0142, jakby to rzeczywi\u015bcie by\u0142a improwizacja – prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c nie zna\u0142am tego utworu, w przeciwie\u0144stwie do znanego Danza festiva<\/a><\/em>. I Rachmaninow: najpierw popularna Etiuda es-moll<\/em>, a potem Sonata b-moll<\/a><\/em>, po prostu fantastyczne. Oczywi\u015bcie by\u0142 stojak i dwa bisy: jeszcze nie s\u0142ysza\u0142am zagranego z takim humorem preludium Debussy’ego General Lavine – eccentric<\/em><\/a> (General La Vine by\u0142 s\u0142ynnym klaunem z czas\u00f3w kompozytora), a na koniec jeden z ulubionych bis\u00f3w w\u0142asnych: Music Box<\/a><\/em>. Taka muzyka na poprawienie humoru.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" …nietuzinkowym, wr\u0119cz ekscentrycznym programem. Jest nie tylko wirtuozem, ale i erudyt\u0105. Kto zrezygnowa\u0142 z tego koncertu, mo\u017ce \u017ca\u0142owa\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12508"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12508"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12508\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12511,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12508\/revisions\/12511"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12508"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12508"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12508"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}