T\u0119 symboliczn\u0105 – Diamentow\u0105, przyznawan\u0105 przez Polskie Radio – otrzyma\u0142 dzi\u015b w Studiu im. Lutos\u0142awskiego Wojciech Rajski.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Akurat min\u0119\u0142o 20 lat, odk\u0105d zako\u0144czy\u0142 prac\u0119 z Polsk\u0105 Orkiestr\u0105 Radiow\u0105 (tak w\u00f3wczas nazywa\u0142a si\u0119 dzisiejsza Orkiestra Polskiego Radia), a sta\u0142 na jej czele a\u017c 13 lat, wi\u0119c by\u0142 zas\u0142u\u017cony dla zespo\u0142u. Nie by\u0142a to jedyna jego orkiestra – w \u017cyciorysie ma jeszcze kierowanie Filharmoni\u0105 Pozna\u0144sk\u0105 oraz Filharmoni\u0105 Ba\u0142tyck\u0105. No i przez wiele lat mia\u0142 sw\u00f3j zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry pocz\u0105tkowo nosi\u0142 jego imi\u0119 – Orkiestra Kameralna Wojciecha Rajskiego, potem przekszta\u0142cona w Polsk\u0105 Filharmoni\u0119 Kameraln\u0105 Sopot. Je\u017adzi\u0142 z ni\u0105 po ca\u0142ym \u015bwiecie i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z wybitnymi solistami. Z ko\u0144cem 2024 r. przekaza\u0142 j\u0105 m\u0142odemu dyrygentowi Szymonowi Morusowi, a sam zosta\u0142 jej dyrygentem honorowym. Prowadzi\u0142 te\u017c intensywn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 pedagogiczn\u0105 w Niemczech i Polsce.<\/p>\n\n\n\n
Z dawn\u0105 swoj\u0105 orkiestr\u0105 radiow\u0105 zetkn\u0105\u0142 si\u0119 po dw\u00f3ch dekadach i jest zachwycony jej poziomem. Nic dziwnego – by\u0142a w dobrych r\u0119kach (przez 10 ostatnich lat – Micha\u0142a Klauzy). Tutaj<\/a> jego kilka s\u0142\u00f3w przed koncertem. A tutaj<\/a> historia Diamentowych Batut.<\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b dyrygowa\u0142 tylko jednym utworem: Ta\u0144cem s\u0142owia\u0144skim g-moll<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka, na koniec – niejako na bis. Oczywi\u015bcie wzi\u0105\u0142 batut\u0119 zwyk\u0142\u0105 – ta Diamentowa jest za ci\u0119\u017cka (niekt\u00f3rzy laureaci pr\u00f3bowali ich kiedy\u015b u\u017cy\u0107). Ale druga batuta, o kt\u00f3rej mowa w tytule tego wpisu, to batuta dyrygenta, kt\u00f3ry poprowadzi\u0142 ca\u0142y koncert – Bassema Akiki. Nie zosta\u0142o to og\u0142oszone na koncercie expressis verbis<\/em> (bo dzi\u015b by\u0142o \u015bwi\u0119to Wojciecha Rajskiego), ale ju\u017c nie jest tajemnic\u0105, \u017ce to on od nowego sezonu obejmuje kierownictwo artystyczne tej orkiestry – ten koncert mia\u0142 tytu\u0142 Ludzie orkiestry<\/em>, wi\u0119c nawet je\u015bli kto\u015b o tym nie s\u0142ysza\u0142, to m\u00f3g\u0142 si\u0119 domy\u015bli\u0107. To bardzo zaj\u0119ty artysta, robi mn\u00f3stwo rzeczy, dyryguje w r\u00f3\u017cnych miejscach na \u015bwiecie, naucza dyrygentury we Wroc\u0142awiu, a tak\u017ce komponuje (w\u0142a\u015bnie opowiedzia\u0142 mi, \u017ce pisze oper\u0119 na do\u015b\u0107 trudny i niezwyk\u0142y temat, nie b\u0119d\u0119 wi\u0119cej zdradza\u0107, bo chyba nie powinnam) – ale obieca\u0142, \u017ce mimo to czas dla OPR znajdzie. Ma poprowadzi\u0107 7 koncert\u00f3w w przysz\u0142ym sezonie; zamierza te\u017c z ni\u0105 porz\u0105dnie popracowa\u0107 – ale i on m\u00f3wi, \u017ce orkiestra jest w bardzo dobrym stanie.<\/p>\n\n\n\n By\u0142o to s\u0142ycha\u0107; mo\u017ce najmniej w Koncercie F-dur na fagot i orkiestr\u0119<\/em>, przypisywanym Rossiniemu – to takie dzie\u0142ko bardziej klasyczne, najbardziej tw\u00f3rc\u0119 Cyrulika<\/em> przypomina fina\u0142. Wirtuozowski utw\u00f3r, niestety w ka\u017cdej cz\u0119\u015bci solista, pierwszy fagocista orkiestry Micha\u0142 Wawrzyniak, mia\u0142 momenty zachwiania i przerw, ale z pewno\u015bci\u0105 nie\u0142atwo jest tak gra\u0107 solo przed swoj\u0105 orkiestr\u0105, zw\u0142aszcza je\u015bli partia jest tak trudna. Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 dope\u0142ni\u0142a sympatyczna suita Rossiniana<\/em> Ottorina Respighiego, oparta na tematach wzi\u0119tych z Grzech\u00f3w staro\u015bci<\/em>; takie t\u0142umaczenie Rossiniego na j\u0119zyk XX-wiecznej orkiestry, \u0142\u0105cznie z harf\u0105 i czelest\u0105.<\/p>\n\n\n\n Najbardziej ambitnym punktem programu by\u0142 poemat symfoniczny Prorok<\/em> autorstwa samego dyrygenta, wed\u0142ug liba\u0144skiego pisarze Khalila Gibrana. Utw\u00f3r mia\u0142 swoje prawykonanie dwa i p\u00f3\u0142 roku temu w ko\u015bciele pw. Ducha \u015awi\u0119tego w Zielonej G\u00f3rze – grali muzycy tamtejszej filharmonii, tak\u017ce pod batut\u0105 kompozytora; w programie znalaz\u0142a si\u0119 te\u017c w\u00f3wczas I Symfonia<\/em> Mahlera. Tutaj<\/a> o tym wydarzeniu. Muzyka bardzo interesuj\u0105ca brzmieniowo i cho\u0107 zawiera \u0107wier\u0107tony, kt\u00f3re s\u0105 czym\u015b naturalnym w muzyce ojczystego regionu kompozytora i pisarza, to ciekawe, \u017ce nie odczuwa si\u0119 w utworze przez d\u0142u\u017cszy czas orientalizmu, dopiero bli\u017cej ko\u0144ca pojawiaj\u0105 si\u0119 nieco bliskowschodnio brzmi\u0105ce tematy w instrumentach d\u0119tych. Ale p\u00f3\u017aniej pojawia si\u0119 trombita z jej specyficznym brzmieniem, a potem instrumenty stroj\u0105 si\u0119 na nowo „po europejsku”, by zacytowa\u0107 chora\u0142 Nun komm, der heiden Heiland<\/em> w Bachowskiej wersji. Co ma Bach do Gibrana – nie bardzo wiem, ale lubimy piosenki, kt\u00f3re ju\u017c znamy, wi\u0119c przyjemna puenta. Ciekawe, \u017ce Bassem Akiki studiowa\u0142 wiele kierunk\u00f3w – ob\u00f3j, filozofia, dyrygentura ch\u00f3ralna i symfoniczna – ale nie kompozycj\u0119. Je\u015bli kto\u015b tego nie wie, to by si\u0119 nie domy\u015bli\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" T\u0119 symboliczn\u0105 – Diamentow\u0105, przyznawan\u0105 przez Polskie Radio – otrzyma\u0142 dzi\u015b w Studiu im. Lutos\u0142awskiego Wojciech Rajski.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12515"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12515"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12515\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12516,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12515\/revisions\/12516"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12515"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12515"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12515"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}