{"id":12543,"date":"2026-05-23T01:10:50","date_gmt":"2026-05-22T23:10:50","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12543"},"modified":"2026-05-23T01:10:50","modified_gmt":"2026-05-22T23:10:50","slug":"strauss-z-ufoludkami","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2026\/05\/23\/strauss-z-ufoludkami\/","title":{"rendered":"Strauss z ufoludkami"},"content":{"rendered":"\n<p><em>Kawaler srebrnej r\u00f3\u017cy<\/em> Richarda Straussa w Operze Ba\u0142tyckiej w re\u017cyserii Wojciecha Farugi uderza absurdalno\u015bci\u0105, ale pod batut\u0105 Yaroslava Shemeta i ze znakomitymi solistami przypomina o pi\u0119knie tej muzyki.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Jakie\u017c to doprawdy odkrywcze: uzna\u0107, \u017ce to, co napisa\u0142 kompozytor, jest dzi\u015b nieczytelne, &#8222;bo stare&#8221;, wi\u0119c trzeba arbitralnie wymy\u015bli\u0107 co\u015b, co rzekomo &#8222;b\u0119dzie czytelne&#8221; dzi\u015b. Ko\u0144czy si\u0119 na tym, \u017ce nieczytelno\u015b\u0107 jest jeszcze wi\u0119ksza. Ale co tam, mo\u017cna uda\u0107, \u017ce wszystko, co dzieje si\u0119 na scenie, to kr\u0119cenie filmu w Hollywood &#8211; tam w ko\u0144cu ka\u017cdy absurd jest dozwolony, nawet ufoludki, kt\u00f3re s\u0105 jakby motywem przewodnim tej inscenizacji. Tylko co to ma wsp\u00f3lnego z tym, o czym opowiada Strauss i Hofmannsthal?<\/p>\n\n\n\n<p><em>Kawaler<\/em> jest zarazem komedi\u0105 i dzie\u0142em g\u0142\u0119bokim, opowie\u015bci\u0105 w gruncie rzeczy o goryczy przemijania. Dobre chocia\u017c i to, \u017ce s\u0142ynnego monologu Ksi\u0119\u017cnej Marsza\u0142kowej czy te\u017c fina\u0142owego tercetu \u017cadna ju\u017c g\u0142upotka nie zak\u0142\u00f3ca, ale przez te wszystkie wygibasy ca\u0142o\u015b\u0107 staje si\u0119 p\u0142ytsza. I tylko g\u0142osy i aktorstwo, a w tle orkiestra, przybli\u017caj\u0105 odbiorcy w\u0142a\u015bciwy sens i ratuj\u0105 ten spektakl.<\/p>\n\n\n\n<p>Dla orkiestry Opery Ba\u0142tyckiej by\u0142o to wyj\u0105tkowo trudne zdanie, by\u0142y wi\u0119c momenty zachwia\u0144, og\u00f3lnie jednak wszystko p\u0142yn\u0119\u0142o w znakomitych tempach podj\u0119tych przez dyrygenta. A do r\u00f3l g\u0142\u00f3wnych, by\u0142o naprawd\u0119 satysfakcjonuj\u0105co. Dla Iwony Sobotki Marsza\u0142kowa to rola \u017cycia, jest doskona\u0142a pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem: wokalnie, wyrazowo, ale tak\u017ce aktorsko &#8211; prawdziwa <em>grande dame<\/em>. Joanna Motulewicz jako Oktawian bardzo dobrze wywi\u0105za\u0142a si\u0119 z trudnego zadania na\u015bladowania ch\u0142opi\u0119co\u015bci; zrobiono jej bardzo zr\u0119czn\u0105 lateksow\u0105 &#8222;klat\u0119 z kaloryferem&#8221;, a ju\u017c kiedy w ostatnim akcie udaje drag queen, to jest w tym wyj\u0105tkowo przekonuj\u0105ca &#8211; wygl\u0105da w\u0142a\u015bnie na udawan\u0105 kobiet\u0119. Du\u017ca sztuka. G\u0142\u00f3wnego tercetu \u015bpiewaczek dope\u0142nia r\u00f3wnie\u017c znakomita Aleksandra Kubas-Kruk jako Zofia. Z r\u00f3l m\u0119skich Bjarni Thor Kristinsson by\u0142 niezwykle sugestywnym baronem Ochsem, pokazuj\u0105c zar\u00f3wno \u015bwietny g\u0142os, jak i prawdziw\u0105 <em>vis comica<\/em>. <\/p>\n\n\n\n<p>Zawsze mi szkoda, kiedy tak pi\u0119kne dzie\u0142o, kt\u00f3re rzadko w Polsce bywa wystawiane, jest &#8222;ozdabiane&#8221; wydziwionymi koncepcjami, kt\u00f3re bynajmniej go publiczno\u015bci nie przybli\u017caj\u0105, cho\u0107by realizatorzy my\u015bleli inaczej. Ale wida\u0107 tak musi by\u0107&#8230;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Kawaler srebrnej r\u00f3\u017cy Richarda Straussa w Operze Ba\u0142tyckiej w re\u017cyserii Wojciecha Farugi uderza absurdalno\u015bci\u0105, ale pod batut\u0105 Yaroslava Shemeta i ze znakomitymi solistami przypomina o pi\u0119knie tej muzyki.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12543"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12543"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12543\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12544,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12543\/revisions\/12544"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12543"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12543"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12543"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}