Wyst\u0119p Deutsche Radio Philharmonie Saarbr\u00fccken Kaiserslautern pod batut\u0105 Josepa Ponsa i z solistk\u0105 Arabell\u0105 Steinbacher by\u0142 zamkni\u0119ciem tegorocznego Festiwalu Kultura Natura w NOSPR.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
\u017ba\u0142uj\u0119, \u017ce omin\u0119\u0142o mnie kilka wydarze\u0144 tej edycji, kt\u00f3re podobno wypad\u0142y znakomicie. Orkiestra, kt\u00f3ra dzi\u015b tu zago\u015bci\u0142a, powsta\u0142a, jak sama nazwa wskazuje, z po\u0142\u0105czenia orkiestr radiowych z Saarbr\u00fccken i Kaiserslautern, kt\u00f3re nast\u0105pi\u0142o w 2007 r. To by\u0142 trudny czas oszcz\u0119dzania i redukcji, wielu muzyk\u00f3w traci\u0142o prac\u0119. Z zespo\u0142em w Saarbr\u00fccken przez wiele lat wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 Stanis\u0142aw Skrowaczewski – jeszcze od lat 70.; p\u00f3\u017aniej by\u0142 r\u00f3wnie\u017c pierwszym dyrygentem go\u015bcinnym po\u0142\u0105czonych orkiestr. Z t\u0105 pierwsz\u0105 dokona\u0142 wielu nagra\u0144, w tym kompletu symfonii swojego ukochanego Brucknera, ale i w\u0142asnych utwor\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Katalo\u0144ski dyrygent Josep Pons jest od tego sezonu szefem muzycznym tego zespo\u0142u (r\u00f3wnolegle tak\u017ce barcelo\u0144skiego Teatro Liceu), ale tak\u017ce wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z nim od dawna – byli razem prawie dekad\u0119 temu w Warszawie na inauguracji Festiwalu Beethovenowskiego<\/a>. Program by\u0142 w\u00f3wczas zupe\u0142nie inny, a muzycy z dyrygentem przez ten czas chyba bardziej si\u0119 dotarli. No i melancholia, godna w\u0142a\u015bciwie bardziej jakiej\u015b jesiennej pory ni\u017c lata, kt\u00f3re w\u0142a\u015bnie rozkwit\u0142o, chyba jest im bli\u017csza.<\/p>\n\n\n\n Ferruccio Busoni powszechnie znany jest g\u0142\u00f3wnie z fortepianowych transkrypcji organowych preludi\u00f3w chora\u0142owych Bacha, a przecie\u017c by\u0142 r\u00f3wnie\u017c znakomitym pianist\u0105, p\u0142odnym kompozytorem i inspiruj\u0105cym pedagogiem: w\u015br\u00f3d pianist\u00f3w – jego student\u00f3w szczeg\u00f3lnie mog\u0105 nas zainteresowa\u0107 Ignacy Friedman i J\u00f3zef Turczy\u0144ski czy – jako Polak honoris causa – Egon Petri. By\u0142 te\u017c autorem dzie\u0142a o „nowej estetyce muzycznej”, w kt\u00f3rym przewidzia\u0142 muzyk\u0119 opart\u0105 na skali zawieraj\u0105cej wi\u0119cej ni\u017c 12 p\u00f3\u0142ton\u00f3w oraz generowan\u0105 elektronicznie. W tym samym 1907 r. powsta\u0142a Berceuse \u00e9l\u00e9giaque<\/em>, kt\u00f3rej prawykonania dokona\u0142 w Nowym Jorku sam Gustav Mahler na ostatnim koncercie, jaki poprowadzi\u0142. Znamienne przy tym, \u017ce jest to taki typ „ko\u0142ysanki na wieczny sen”, g\u0142\u0119boko nostalgicznej; niestety jak dla mnie kiks waltorni chwilowo zburzy\u0142 nastr\u00f3j. Ale to kr\u00f3tkie dzie\u0142o jest pi\u0119kne; nigdy go wcze\u015bniej nie s\u0142ysza\u0142am.<\/p>\n\n\n\n