{"id":12552,"date":"2026-05-27T00:09:04","date_gmt":"2026-05-26T22:09:04","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12552"},"modified":"2026-05-27T00:09:04","modified_gmt":"2026-05-26T22:09:04","slug":"zamiast-trabki-harfa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2026\/05\/27\/zamiast-trabki-harfa\/","title":{"rendered":"Zamiast tr\u0105bki – harfa"},"content":{"rendered":"\n

Akurat tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce w wiecz\u00f3r setnych urodzin Milesa Davisa (polecam ciekawy artyku\u0142 Bartka Chaci\u0144skiego na stronie „P”) s\u0142ucha\u0142am zupe\u0142nie innej muzyki i innego instrumentu.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

By\u0142 to przedostatni w tym sezonie koncert z cyklu Scena Muzyki Polskiej, a wyst\u0105pi\u0142 na nim m\u0142ody harfista Adrian Nowak, obecnie wyk\u0142adowca krakowskiej Akademii Muzycznej. Harfa uchodzi za instrument damski; temu stereotypowi ho\u0142dowa\u0142 nie\u017cyj\u0105cy ju\u017c niestety nasz dawny kierownik dzia\u0142u kultury Zdzis\u0142aw Pietrasik, kiedy m\u00f3wi\u0142 mi \u017cartobliwie, \u017cebym znalaz\u0142a jak\u0105\u015b blond harfistk\u0119, kt\u00f3rej daliby\u015bmy Paszport „Polityki”. Ale przecie\u017c wystarczy przypomnie\u0107 cho\u0107by Xaviera de Maistre, a starsi warszawscy melomani zapewne pami\u0119taj\u0105 pana Vladimira Haasa (Czecha z pochodzenia), kt\u00f3ry przez wiele lat by\u0142 cz\u0142onkiem orkiestry Filharmonii Narodowej.<\/p>\n\n\n\n

Adrian Nowak gra na harfie muzyk\u0119 bardzo r\u00f3\u017cn\u0105, tradycyjn\u0105 i awangardow\u0105. Program dzisiejszego recitalu by\u0142 niemal powt\u00f3rzeniem jego debiutanckiej p\u0142yty Reflections<\/em><\/a>. Pierwszy utw\u00f3r, Introdukcja i rapsodia<\/em> Artura Gelbruna, by\u0142 w tym programie jedynym tradycyjnie zapisanym, przywo\u0142uj\u0105cym impresjonistyczn\u0105 atmosfer\u0119, z kt\u00f3r\u0105 harfa si\u0119 kojarzy. Gelbrun by\u0142 warszawiakiem z urodzenia, uda\u0142o mu si\u0119 wyjecha\u0107 przed wojn\u0105, a od 1949 r. mieszka\u0142 w Izraelu. Wykonany utw\u00f3r powsta\u0142 w 1972 r. i otrzyma\u0142 II nagrod\u0119 na konkursie kompozytorskim w Tel Awiwie. Zupe\u0142nie inny \u015bwiat d\u017awi\u0119kowy przynios\u0142y Preludio e cadenza<\/em> Edwarda Bogus\u0142awskiego, powsta\u0142e zaledwie o pi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej: prawdziwy wykwit sonoryzmu, z mocnymi efektami brzmieniowymi uzyskanymi r\u00f3\u017cnymi sposobami pobudzania strun. Jeszcze inn\u0105 twarz sonoryzmu, z preparacj\u0105 instrumentu, przynios\u0142y Trzy szkice<\/em> na harf\u0119 solo Witolda Szalonka z tego samego okresu. Obie te kompozycje powsta\u0142y dla wirtuozki tego instrumentu i wielkiej promotorki polskiej muzyki najnowszej, zmar\u0142ej w styczniu br, Urszuli Mazurek. I pomi\u0119dzy nimi Cathedrale<\/em> Romana Haubenstocka-Ramatiego – innej niezwyk\u0142ej postaci o barwnym \u017cyciorysie, przedwojennego Krakusa (p\u00f3\u017aniej by\u0142 Lw\u00f3w, zes\u0142anie, armia Andersa, powr\u00f3t do Krakowa, emigracja do Izraela, a w ko\u0144cu Pary\u017c i Wiede\u0144), kt\u00f3ry tworzy\u0142 muzyk\u0119 graficzn\u0105 – swoje partytury wystawia\u0142 jak obrazy. I w\u0142a\u015bnie takim dzie\u0142em jest Cathedrale<\/em>. Do wykonywania takiej muzyki instrumentali\u015bcie jest w\u0142a\u015bciwie potrzebna w\u0142asna inwencja kompozytorska, bo to od wykonawcy zale\u017cy, jak zinterpretuje dany obraz.<\/p>\n\n\n\n

Bardzo by\u0142o ciekawie pozna\u0107 nieznane rzeczy i zetkn\u0105\u0107 si\u0119 z nietypowym obliczem instrumentu. A na bis by\u0142a druga cz\u0119\u015b\u0107 Sonaty c-moll<\/em> Giovanniego Battisty Pescettiego, kompozytora czas\u00f3w p\u00f3\u017anego baroku i wczesnego klasycyzmu, pedagoga Myslivecka i Salieriego. W Dzie\u0144 Matki harfista zadedykowa\u0142 go swojej zmar\u0142ej kilka lat temu matce – by\u0142 to jej ulubiony utw\u00f3r.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Akurat tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce w wiecz\u00f3r setnych urodzin Milesa Davisa (polecam ciekawy artyku\u0142 Bartka Chaci\u0144skiego na stronie „P”) s\u0142ucha\u0142am zupe\u0142nie innej muzyki i innego instrumentu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12552"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12552"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12552\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12553,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12552\/revisions\/12553"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12552"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12552"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12552"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}