To w\u0142a\u015bciwie by\u0142 ju\u017c jakby suplement do Chopina i Jego Europy – koncert w Ko\u015bciele \u015bw. Krzy\u017ca, i to za darmo. A jednocze\u015bnie zamkni\u0119cie klamr\u0105 formy festiwalowej – byli\u015bmy tu przecie\u017c pierwszego dnia. Ale tym razem by\u0142o kameralnie. I cz\u0119\u015bciowo po japo\u0144sku, bo to by\u0142o dla Japonii.<\/p>\n
Pi\u0119kn\u0105 miniatur\u0119 Toru Takemitsu Paths<\/em> po\u015bwi\u0119con\u0105 pami\u0119ci Witolda Lutos\u0142awskiego s\u0142ysza\u0142am ju\u017c wcze\u015bniej na pami\u0119tnym koncercie z tej okazji w ramach Warszawskiej Jesieni 1994, kiedy to w sumie dziesi\u0119ciu wielkich kompozytor\u00f3w – m.in. Xenakis, Kurt\u00e1g, Nordheim – stworzy\u0142o miniatury na cze\u015b\u0107 naszego Wielkiego. Gra\u0142 j\u0105 w\u00f3wczas – wspaniale – H\u00e5kan Hardenberger<\/a>; dzi\u015b wykona\u0142 j\u0105 Jakub Waszczeniuk, tr\u0119bacz z Sinfonii Varsovii. Bardzo nastrojowo zabrzmia\u0142a ta muzyka grana z ch\u00f3ru, a wi\u0119c z ty\u0142u i g\u00f3ry, a kto chcia\u0142, m\u00f3g\u0142 si\u0119 dopatrze\u0107 w niekt\u00f3rych motywach przypomnienia Lutos\u0142awskiego. Drugim \u017ca\u0142obnym utworem tego samego autora by\u0142 The Rain Tree Sketch II<\/a><\/em> – ten powsta\u0142 z my\u015bl\u0105\u00a0o Olivierze Messiaenie, kt\u00f3rego Takemitsu podziwia\u0142 i wielbi\u0142. Gra\u0142a japo\u0144ska pianistka Akane Sakai, a co ciekawe, uda\u0142o jej si\u0119 osi\u0105gn\u0105\u0107 w\u0142a\u015bciw\u0105, impresjonistyczn\u0105 atmosfer\u0119 na… erardzie. Bo ten instrument zosta\u0142 sprowadzony tu do nast\u0119pnego utworu.<\/p>\n A by\u0142a nim Via crucis<\/em> Liszta, dzie\u0142o nieledwie ezoteryczne. Dziewi\u0119tnastowieczny pianista, pedagog i krytyk Jan Kleczy\u0144ski powiedzia\u0142 kiedy\u015b o Preludium a-moll<\/em> Chopina: nie gra\u0107, bo dziwaczne. Podobnie my\u015blano chyba o tym utworze, w zwi\u0105zku z tym takiego Liszta prawie nie znamy. W fajnych dzisiejszych czasach mo\u017cna tego nawet na YouTube wys\u0142ucha\u0107<\/a>… Bardzo to rzeczywi\u015bcie dziwne dzie\u0142o i wyprzedzaj\u0105ce epok\u0119, tak\u017ce w mi\u0142o\u015bci do archaizacji. Ale ta archaizacja bywa ca\u0142kiem nowoczesna; powtarzaj\u0105ce si\u0119 jak refren s\u0142odkie Stabat Mater<\/em> mog\u0142oby wyj\u015b\u0107 spod r\u0119ki Arvo P\u00e4rta… Nowoczesne jest te\u017c (to oczywi\u015bcie \u017cart) zastosowanie przez kompozytora metody kopiuj-wklej: pojawia si\u0119 tu w niemal niezmienionej formie s\u0142ynny chora\u0142 O Hauptvoll Blut und Wunden<\/em> w harmonizacji Bacha. S\u0105 i harmonie niemal impresjonistyczne. Niesamowita zaiste mieszanka. Utw\u00f3r przy tym absolutnie spokojny, bez wybuch\u00f3w. Czy go stworzy\u0142 ten sam szalony wirtuoz, autor Walca Mefisto<\/em>? Trudno uwierzy\u0107.<\/p>\n Pi\u0119knie za\u015bpiewa\u0142a Camerata Silesia pod dyrekcj\u0105 Anny Szostak oraz soli\u015bci; wielki szacun nale\u017cy si\u0119 pianistce Ani Marchwi\u0144skiej, kt\u00f3ra nauczy\u0142a si\u0119 tego utworu dzi\u015b, od godziny 14, poniewa\u017c Janusz Olejniczak odwo\u0142a\u0142 sw\u00f3j wyst\u0119p. Ma\u0142o wi\u0119c brakowa\u0142o, by ten koncert si\u0119 nie odby\u0142, ale od czego s\u0105 tak wspaniali fachowcy.<\/p>\n I tak, z nut\u0105 zadumy, zako\u0144czy\u0142 si\u0119 tegoroczny festiwal. Od ulubionej Dyrekcji co jaki\u015b czas s\u0142ysz\u0119 o jakich\u015b genialnych projektach na przysz\u0142o\u015b\u0107. Pozostaje wi\u0119c trzyma\u0107 za nie kciuki, a jak tylko b\u0119dzie to mo\u017cliwe, zdam spraw\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To w\u0142a\u015bciwie by\u0142 ju\u017c jakby suplement do Chopina i Jego Europy – koncert w Ko\u015bciele \u015bw. Krzy\u017ca, i to za darmo. A jednocze\u015bnie zamkni\u0119cie klamr\u0105 formy festiwalowej – byli\u015bmy tu przecie\u017c pierwszego dnia. Ale tym razem by\u0142o kameralnie. I cz\u0119\u015bciowo po japo\u0144sku, bo to by\u0142o dla Japonii. Pi\u0119kn\u0105 miniatur\u0119 Toru Takemitsu Paths po\u015bwi\u0119con\u0105 pami\u0119ci Witolda […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1256"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1256"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1256\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1263,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1256\/revisions\/1263"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1256"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1256"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1256"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}