{"id":12567,"date":"2026-06-07T19:34:11","date_gmt":"2026-06-07T17:34:11","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/?p=12567"},"modified":"2026-06-07T19:34:11","modified_gmt":"2026-06-07T17:34:11","slug":"piatek-znow-nagrodzony","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2026\/06\/07\/piatek-znow-nagrodzony\/","title":{"rendered":"Pi\u0105tek zn\u00f3w nagrodzony"},"content":{"rendered":"\n

Kolejny film Jakuba Pi\u0105tka, autora pami\u0119tnego dokumentu Pianoforte<\/em>, zosta\u0142 w\u0142a\u015bnie nagrodzony na 66. Krakowskim Festiwalu Filmowym.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Otrzyma\u0142 na nim – w ramach Konkursu Polskiego – Z\u0142otego Lajkonika za najlepszy kr\u00f3tkometra\u017cowy film dokumentalny. Kr\u00f3tkometra\u017cowy, bo w odr\u00f3\u017cnieniu od 89-minutowego Pianoforte<\/em> trwa tylko 22 minuty. Film Bacewicz x Bomsori<\/em>, bo o nim mowa, dwa miesi\u0105ce wcze\u015bniej zosta\u0142 te\u017c uhonorowany Grand Prix Jury dla najlepszego filmu dokumentalnego na francuskim festiwalu ONE Country ONE Film.<\/p>\n\n\n\n

Powsta\u0142 w ramach projektu Sounds of Poland<\/a><\/em> zainicjowanego przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne. Na razie na stronie projektu mo\u017cna obejrze\u0107 tylko kr\u00f3tkie filmy o Szymanowskim; film o Bacewicz te\u017c zapewne tam kiedy\u015b jeszcze trafi, na razie, je\u015bli kto bardzo ciekawy, mo\u017cna go obejrze\u0107 (p\u0142atnie, w towarzystwie paru innych film\u00f3w kr\u00f3tkometra\u017cowych) na stronie Krakowskiego Festiwalu Filmowego, do 19 czerwca.<\/p>\n\n\n\n

„Gdy zakochujemy si\u0119 w bohaterce, wszystkie teoretyczne uzasadnienia nie maj\u0105 sensu. Za prosty i pi\u0119kny portret, w kt\u00f3rym jedna artystka odbija si\u0119 w drugiej ponad przestrzeni\u0105 i czasem” – tak pi\u0119knie napisano w konkursowym werdykcie. To portret znanej korea\u0144skiej skrzypaczki Bomsori Kim (II nagroda na Konkursie im. Wieniawskiego w 2016 r.), kt\u00f3r\u0105 zaproszono do wykonania po 75 latach Fantazji polskiej<\/em> na skrzypce i orkiestr\u0119 Gra\u017cyny Bacewicz z 1949 r. Mia\u0142o to miejsce 25 marca zesz\u0142ego roku w NFM, z tamtejsz\u0105 orkiestr\u0105 pod batut\u0105 Duncana Warda. Dzie\u0142o to (na r\u0119kopisie widnieje tylko tytu\u0142 Rapsodia<\/em>, bez przymiotnika „polska”) mia\u0142o prawykonanie 2 lutego 1950 r. z udzia\u0142em samej kompozytorki jako solistki oraz orkiestry Filharmonii Krakowskiej – i potem znikn\u0119\u0142o w pomroce dziej\u00f3w; nie wiadomo, czemu autorka nie odda\u0142a go do druku. Wida\u0107 nie ceni\u0142a go przesadnie – jak wiadomo, by\u0142a niezwykle krytyczna wobec samej siebie, cz\u0119sto ca\u0142kowicie nies\u0142usznie. W tym wypadku tak\u017ce.<\/p>\n\n\n\n

Bomsori ch\u0119tnie zosta\u0142a ambasadork\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci Bacewicz, poniewa\u017c sama posta\u0107 ogromnie j\u0105 zaciekawi\u0142a, o czym opowiada w filmie. Widzimy j\u0105 w Warszawie, gdy wnuczka kompozytorki Joanna Send\u0142ak prowadzi j\u0105 pod okna mieszkania Bacewicz, w Bibliotece Narodowej, gdzie znajduje si\u0119 r\u0119kopis (teraz w ko\u0144cu wydany przez PWM), podczas przygotowywania utworu. I rzeczywi\u015bcie jest tak, jak w powy\u017cszej laudacji: jedna artystka przegl\u0105da si\u0119 w drugiej. Trzeba powiedzie\u0107, \u017ce muzyka Bacewicz ma na Bomsori \u015bwietny wp\u0142yw: obok tytu\u0142owej rapsodyczno\u015bci jest tu wiele zadziorno\u015bci, kt\u00f3ra bardzo rozwija liryczn\u0105 jak dot\u0105d osobowo\u015b\u0107 skrzypaczki. Jakub Pi\u0105tek znakomicie i z wyczuciem portretuje t\u0119 przemian\u0119 bohaterki. Fantazja <\/em>troch\u0119 przypomina Kaprys polsk<\/em>i – jeden z najwi\u0119kszych hit\u00f3w Bacewicz, typowy numer bisowy. Jest i element ludowy – niemal dok\u0142adny cytat z Chmiela<\/em> jako jeden z g\u0142\u00f3wnych temat\u00f3w oraz taneczna cz\u0119\u015b\u0107 szybka. Bardzo to wdzi\u0119czna muzyka i by\u0107 mo\u017ce szerzej teraz zago\u015bci na estradach.<\/p>\n\n\n\n

Jest jeszcze par\u0119 ciekawych film\u00f3w muzycznych na stronie krakowskiego festiwalu – mo\u017ce jeszcze si\u0119 na nie skusz\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kolejny film Jakuba Pi\u0105tka, autora pami\u0119tnego dokumentu Pianoforte, zosta\u0142 w\u0142a\u015bnie nagrodzony na 66. Krakowskim Festiwalu Filmowym.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12567"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12567"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12567\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12568,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12567\/revisions\/12568"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12567"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12567"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12567"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}