…przed Orkiestr\u0105 Polskiego Radia na koncercie zamykaj\u0105cym jej sezon w Studiu im. Lutos\u0142awskiego. Tak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce nigdy wcze\u015bniej warszawsk\u0105 radi\u00f3wk\u0105 nie dyrygowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
To by\u0142 bardzo przyjemny, romantyczny koncert, z\u0142o\u017cony z samych hit\u00f3w. W pierwszej cz\u0119\u015bci Mendelssohn – uwertura Hebrydy<\/em> i popularny Koncert skrzypcowy<\/em> z Jakubem Jakowiczem jako solist\u0105. Uwertura mo\u017ce by\u0142a ma\u0142o tajemnicza, ale za to bardzo \u015bpiewna, zw\u0142aszcza pi\u0119kna melodia drugiego tematu, kt\u00f3ry dyrygent poprowadzi\u0142 w wyra\u017anie wolniejszym tempie, \u017ceby w\u0142a\u015bnie da\u0107 si\u0119 tej muzyce wy\u015bpiewa\u0107 (nie wszyscy to robi\u0105 tak wyra\u017anie). W Koncercie<\/em> pi\u0119knie „\u015bpiewa\u0142” te\u017c solista; utw\u00f3r ten uchodzi za stosunkowo \u0142atwy dla skrzypk\u00f3w, ale wyrazowo ju\u017c wbrew pozorom taki \u0142atwy nie jest – musi by\u0107 grany z uczuciem, ale nie popadaj\u0105c w kicz. I tak w\u0142a\u015bnie gra\u0142 Jakowicz, ale na bis nie odm\u00f3wi\u0142 sobie ulubionego Kaprysu polskiego<\/em> Gra\u017cyny Bacewicz („to jest koncert klasyk\u00f3w, wi\u0119c b\u0119dzie klasyk” – zapowiedzia\u0142).<\/p>\n\n\n\n II Symfonia<\/em> Brahmsa – jak\u017ce inna interpretacja od przeci\u0119tnych, cz\u0119sto nadmiernie p\u0119dz\u0105cych. Wolniejsze tempa, refleksyjny nastr\u00f3j. Zwyk\u0142o si\u0119 my\u015ble\u0107 o tej symfonii jako o analogicznej do II Symfonii<\/em> Beethovena w tej samej tonacji, co jest nieco zwodnicze, bo Beethoven pisz\u0105c swoj\u0105 na wakacjach w Heiligenstadt mia\u0142 lat 30 i jest to jedno z ostatnich dzie\u0142 m\u0142odzie\u0144czego okresu, gdy jeszcze by\u0142 pod wp\u0142ywem Haydna, a 44-letni Brahms pracuj\u0105c nad swoim dzie\u0142em r\u00f3wnie\u017c na wakacjach, ale dalej od Wiednia – w Portschach w Karyntii – by\u0142 ju\u017c na etapie „smugi cienia”, i mimo tego, \u017ce jak na niego ta symfonia jest wyj\u0105tkowo pogodna, ten cie\u0144 jest s\u0142yszalny. I w tym wykonaniu zosta\u0142 nawet jeszcze bardziej uwypuklony, cho\u0107 nie brak\u0142o tak\u017ce blasku w finale. Przy tym mo\u017cna by\u0142o zaobserwowa\u0107, w jakim stanie jest obecnie orkiestra: \u015bwietna pierwsza waltornia, troch\u0119 gorzej z reszt\u0105 blachy, dobre drzewo (klarnet ju\u017c da\u0142 si\u0119 pi\u0119knie pozna\u0107 w Hebrydach<\/em>), \u015bpiewaj\u0105ce smyczki. Jest na czym budowa\u0107. Obie strony – i orkiestra, i dyrygent – zadowolone ze wsp\u00f3\u0142pracy i ch\u0119tne do jakiej\u015b dalszej w przysz\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n To wi\u0119c by\u0142 koniec sezonu w siedzibie, ale faktycznie jeszcze nie ca\u0142kiem: 29 czerwca Orkiestra Polskiego Radia wyst\u0105pi w ramach Centralnego Placu Muzyki<\/a>, tym razem pod batut\u0105 swojego nowego szefa Bassema Akiki, a zagra z ni\u0105 Lang Lang.<\/p>\n\n\n\n PS. Niedziela ma by\u0107 dniem upa\u0142\u00f3w i burz, wi\u0119c je\u015bli kto\u015b zostaje w domu, a ma telewizor i kana\u0142 arte (mo\u017cna te\u017c ogl\u0105da\u0107 streaming w komputerze na stronie arte.tv), to od 15:30 rozpoczyna si\u0119 cykl Europiano – koncerty z r\u00f3\u017cnych miast z udzia\u0142em wybitnych pianist\u00f3w z Marth\u0105 Argerich na czele, a b\u0119dzie i polski akcent: Filharmonia Pozna\u0144ska<\/a> pod batut\u0105 \u0141ukasza Borowicza z Alimem Beisembayevem, zwyci\u0119zc\u0105 z Leeds z 2021 r.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" …przed Orkiestr\u0105 Polskiego Radia na koncercie zamykaj\u0105cym jej sezon w Studiu im. Lutos\u0142awskiego. Tak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce nigdy wcze\u015bniej warszawsk\u0105 radi\u00f3wk\u0105 nie dyrygowa\u0142.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12594"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12594"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12594\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12599,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12594\/revisions\/12599"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12594"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12594"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12594"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}