Ten jubileuszowy, dziesi\u0105ty festiwal WarszeMuzik, cho\u0107 skromny, podw\u00f3rkowy, zosta\u0142 zainaugurowany na Ch\u0142odnej 20 z udzia\u0142em wielkiego artysty, jakim jest klarnecista David Krakauer.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Swego czasu by\u0142 cz\u0119stym go\u015bciem – jako solista i jako cz\u0142onek r\u00f3\u017cnych zespo\u0142\u00f3w klezmerskich – krakowskich Festiwali Kultury \u017bydowskiej i nie tylko. Pisywa\u0142am o nim tak\u017ce na tym blogu, np. tutaj<\/a> – w tym opisie jego artystycznej osobowo\u015bci i wirtuozerii po latach mog\u0119 nie zmienia\u0107 nic. Zagra\u0142 ze \u015bwietnym kwartetem smyczkowym Message.<\/p>\n\n\n\n Najpierw jednak sam kwartet (z akompaniamentem psa zamkni\u0119tego w kt\u00f3rym\u015b z mieszka\u0144 – taka ju\u017c uroda tych koncert\u00f3w) zainaugurowa\u0142 festiwal symbolicznie Ari\u0105<\/em> autorstwa 23-letniego Mieczys\u0142awa Wajnberga, kt\u00f3ra rozpocz\u0119\u0142a tak\u017ce pierwsz\u0105 edycj\u0119 i przed t\u0119 dekad\u0119 powraca\u0142a w r\u00f3\u017cnych sk\u0142adach instrumentalnych. Pi\u0119kny to i wzruszaj\u0105cy utw\u00f3r. Po nim wy\u0142onione z kwartetu trio plus wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rczyni festiwalu Ania Karpowicz na flecie zagrali dwie Trenodie<\/em> Aarona Coplanda z pocz\u0105tku lat 70. To troch\u0119 inna muzyka od tej, jak\u0105 kojarzymy z tym kompozytorem (np. Fantare for the Common Man<\/em>, Billy the Kid<\/em>, Appalachian Spring<\/em>), powa\u017cna i pe\u0142na zadumy, zgodnie z tytu\u0142em – \u017ca\u0142obna: pierwsza z nich po\u015bwi\u0119cona Igorowi Strawi\u0144skiemu (i troch\u0119 jakby do\u0144 nawi\u0105zuj\u0105ca w harmoniach), druga, dopasowana – przyjaci\u00f3\u0142ce kompozytora, wiolonczelistce Beatrice Cunningham. Zwykle grywa si\u0119 je razem.<\/p>\n\n\n\n Krakauer z kwartetem wykonali wspania\u0142e dzie\u0142o Osvalda Golijova The Dreams and Prayers of Isaac the Blind<\/em>, napisane 32 lata temu dla legendy klezmerskiego klarnetu Giory Feidmana i Cleveland Quartet; to oni dokonali jego prawykonania w tym samym roku w Niemczech, ale prawdziw\u0105 s\u0142aw\u0119 przynios\u0142o mu nagranie Krakauera z Kronos Quartet. P\u0142yta wydana przez Nonesuch w 1997 r. otrzyma\u0142a Diapason d’Or. To dzie\u0142o niezwyk\u0142e, mistyczne, cytuj\u0105ce zar\u00f3wno muzyk\u0119 klezmersk\u0105, jak modlitwy. Kompozytor wy\u0142o\u017cy\u0142 swoje<\/a> na jego temat i nic tu doda\u0107 nie mo\u017cna. Klarnet jest tu wci\u0105\u017c na pierwszym planie, \u015bpiewa i \u0142ka (tzw. krechs<\/em>), a kwartet intensywnie mu towarzyszy, ale zdecydowanie ma tu rol\u0119 akompaniuj\u0105c\u0105.<\/p>\n\n\n\n Niestety wykonanie zosta\u0142o w \u015brodku zak\u0142\u00f3cone przez jakiego\u015b dresiarza, mieszka\u0144ca kamienicy, kt\u00f3ry podszed\u0142 do muzyk\u00f3w, by wy\u0142o\u017cy\u0107 swoje pretensje, \u017ce gra si\u0119 tu muzyk\u0119 \u017cydowsk\u0105, \u017ce dzi\u015b jest rocznica Powstania Warszawskiego, a nie jakiego\u015b powstania \u017cydowskiego. I \u017ce w og\u00f3le on nienawidzi \u017byd\u00f3w, bo to kurwy. My\u015bl\u0119, \u017ce solista, cho\u0107 po polsku zna tylko par\u0119 s\u0142\u00f3w, zrozumia\u0142, o co chodzi. Organizatorzy wyprosili intruza, do\u015b\u0107 delikatnie zreszt\u0105, a\u017c wr\u00f3ci\u0142 do swojej nory, a publiczno\u015b\u0107 (t\u0142umna) da\u0142a wielkie brawa, nawet troch\u0119 za d\u0142ugie, bo przecie\u017c utw\u00f3r trzeba by\u0142o sko\u0144czy\u0107. Ta jej reakcja jednak chyba doda\u0142a soli\u015bcie jeszcze skrzyde\u0142, bo zar\u00f3wno w dw\u00f3ch ostatnich cz\u0119\u015bciach, jak w bisie, kt\u00f3rym by\u0142 cz\u0119sto przeze\u0144 wykonywany w Krakowie Heiser Bulgar<\/em> Naftulego Brandweina z w\u0142asnym improwizowanym wst\u0119pem, pokaza\u0142, co potrafi: by\u0142 i wymienny oddech, i wspinanie si\u0119 w g\u00f3r\u0119, i wszelkie klezmerskie sztuczki. A\u017c przypomina\u0142y si\u0119 niegdysiejsze szale\u0144stwa na krakowskiej Szerokiej.<\/p>\n\n\n\n Niesmak jednak pozosta\u0142. Bardzo to smutne, bo przez tyle lat odbywa\u0142y si\u0119 na tym podw\u00f3rku koncerty i nie by\u0142o takich problem\u00f3w. Polska brunatnieje, coraz bardziej to wida\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ten jubileuszowy, dziesi\u0105ty festiwal WarszeMuzik, cho\u0107 skromny, podw\u00f3rkowy, zosta\u0142 zainaugurowany na Ch\u0142odnej 20 z udzia\u0142em wielkiego artysty, jakim jest klarnecista David Krakauer.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12650"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12650"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12650\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12651,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12650\/revisions\/12651"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12650"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12650"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12650"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}