Po raz pierwszy festiwal zawita\u0142 dzi\u015b na prawym brzegu Wis\u0142y. Miejsce odpowiednie: Muzeum Warszawskiej Pragi mie\u015bci si\u0119 w budynku po\u017cydowskim z pierwszej po\u0142owy XIX w., a na jego ty\u0142ach znajduj\u0105 si\u0119 dwie modlitewnie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Koncert mia\u0142 si\u0119 odby\u0107 w sali muzeum, w kt\u00f3rej zwykle podobne imprezy si\u0119 odbywaj\u0105, ale przysz\u0142o du\u017co ludzi, wi\u0119c si\u0142\u0105 rzeczy postanowiono w ostatniej chwili, \u017ce i tu festiwal b\u0119dzie podw\u00f3rkowy. Okoliczno\u015bci by\u0142y improwizowane, st\u0105d troch\u0119 niezr\u0119czno\u015bci, ale w sumie koncert by\u0142 wzruszaj\u0105cy.<\/p>\n\n\n\n
Podobny program Harmonium Duo (Hubert Giziewski i Iwo Jedynecki) z Marcinem Zdunikiem przedstawili cztery lata temu w synagodze podczas festiwalu Warszawa Singera. Dwa utwory kompozytor\u00f3w \u017cydowskich – Mieczys\u0142awa Wajnberga i Gustava Mahlera – zosta\u0142y otoczone utworami tw\u00f3rc\u00f3w nie\u017cydowskich: na pocz\u0105tek Langsamer Satz<\/em> – m\u0142odzie\u0144cze, romantyczne dzie\u0142o przysz\u0142ego dodekafonisty Antona Weberna (kt\u00f3re zaskakuj\u0105co pasuje do tego programu, napisane na kwartet smyczkowy, ale ca\u0142kiem \u0142adnie brzmi\u0105ce w duecie akordeonowym), a na zako\u0144czenie – Contrapunctus I<\/em> z Kunst der Fuge<\/em> Bacha. Dzi\u015b zamiast tego ostatniego muzycy po\u017cegnali nas Ko\u0142ysank\u0105 hebrajsk\u0105<\/em> Josepha Achrona, tw\u00f3rcy urodzonego na Litwie, kt\u00f3ry sw\u00f3j pierwszy koncert jako cudowne dziecko da\u0142 w Warszawie, p\u00f3\u017aniej studiowa\u0142 w Petersburgu, podr\u00f3\u017cowa\u0142, wyk\u0142ada\u0142 w Charkowie i Leningradzie, a po kr\u00f3tkich pobytach w Berlinie i Palestynie wyl\u0105dowa\u0142 w Hollywood, gdzie przedwcze\u015bnie zmar\u0142 w 1943 r.<\/p>\n\n\n\n Wszystkie transkrypcje s\u0105 autorstwa duetu akordeonist\u00f3w, Marcin Zdunik tym razem dokona\u0142 tylko drobnych modyfikacji, np. dodaj\u0105c pizzicata w utworze Mahlera. Wiolonczelista w obu cyklach wokalnych – Pie\u015bniach \u017cydowskich do s\u0142\u00f3w I. L. Pereca<\/em> op. 13 Wajnberga i Kindertotenliede<\/em>r Mahlera – pe\u0142ni\u0142 rol\u0119 \u015bpiewaka. Niestety na wykonanie Mahlera muzycy przemie\u015bcili si\u0119 do wn\u0119trza budynku, siadaj\u0105c przy wej\u015bciu, a \u017ce by\u0142o ma\u0142o miejsca, to wiolonczelista usiad\u0142 z ty\u0142u, wi\u0119c by\u0142 si\u0142\u0105 rzeczy mniej s\u0142yszalny. W synagodze musia\u0142o to brzmie\u0107 du\u017co lepiej.<\/p>\n\n\n\n By\u0142o te\u017c wi\u0119cej ha\u0142as\u00f3w ni\u017c zwykle – z tego podw\u00f3rka s\u0142ycha\u0107 tramwaje i samochody z Targowej, nawet do\u015b\u0107 g\u0142o\u015bno, a jeszcze nad g\u0142owami lata\u0142y nam samoloty w ramach pr\u00f3by do defilady. No, ale to dobrodziejstwo inwentarza – na Umschlagplatzu jest gorzej, bo tramwaje przeje\u017cd\u017caj\u0105 wr\u0119cz obok. To nas czeka jutro, ale te\u017c warto przyj\u015b\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Po raz pierwszy festiwal zawita\u0142 dzi\u015b na prawym brzegu Wis\u0142y. Miejsce odpowiednie: Muzeum Warszawskiej Pragi mie\u015bci si\u0119 w budynku po\u017cydowskim z pierwszej po\u0142owy XIX w., a na jego ty\u0142ach znajduj\u0105 si\u0119 dwie modlitewnie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12654"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12654"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12654\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12655,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12654\/revisions\/12655"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12654"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12654"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12654"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}