Obcowanie z obojgiem artyst\u00f3w – m\u0142odym pianist\u0105 i dojrza\u0142ym dyrygentem – jest fascynuj\u0105ce, z ka\u017cdym z nich z innego powodu, ale ich wsp\u00f3\u0142dzia\u0142anie ze sob\u0105 nawzajem i z orkiestr\u0105 jest znakomite.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ciekawostka, \u017ce arty\u015bci przyjechali do nas z festiwalu w Salzburgu, gdzie to w\u0142a\u015bnie Alexandre Kantorow wykona\u0142 Rachmaninowa Rapsodi\u0119 na temat Paganiniego<\/em>, a obok zabrzmia\u0142a, jak dzi\u015b u nas, V Symfonia<\/em> Szostakowicza. Natomiast I Koncert<\/em> Brahmsa muzycy zagraj\u0105 za dwa dni w Elbphilharmonie w Hamburgu.<\/p>\n\n\n\n Koncert ten s\u0142yszy si\u0119 w wykonaniach lepszych i gorszych, czasem si\u0119 zdarzaj\u0105 porywaj\u0105ce. I prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c od czas\u00f3w Zimermana z 2014 r. \u017cadne wykonanie mnie nie porwa\u0142o. Ale Kantorowa – jak najbardziej. Dlaczego? Oczywi\u015bcie z ca\u0142kiem innych powod\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Kantorow jest m\u0142ody – ma 29 lat – i gra ten koncert jak cz\u0142owiek m\u0142ody, z intensywnymi emocjami. Cz\u0119sto zapomina si\u0119, \u017ce Brahms, kiedy go pisa\u0142, by\u0142 jeszcze m\u0142odszy – uko\u0144czy\u0142 go, gdy mia\u0142 26 lat. Jest to rzeczywi\u015bcie dzie\u0142o nies\u0142ychanie dojrza\u0142e jak na ten wiek, g\u0142\u0119bokie i skupione, i dlatego te\u017c cz\u0119sto interpretuje si\u0119 je w duchu Brahmsa p\u00f3\u017anego – my\u015bliciela, ze s\u0142ynn\u0105 d\u0142ug\u0105 brod\u0105 (prawd\u0119 powiedziawszy z t\u0105 brod\u0105 te\u017c taki stary nie by\u0142). A jest to muzyka pe\u0142na nami\u0119tno\u015bci i gdy gra si\u0119 j\u0105 tak jak Kantorow, s\u0142ycha\u0107, \u017ce jest to w\u0142a\u015bnie nami\u0119tno\u015b\u0107 m\u0142odzie\u0144cza, to rzucanie si\u0119 na klawiatur\u0119, ol\u015bniewanie oktawami, p\u0142omienno\u015b\u0107. Takiego Brahmsa si\u0119 zapami\u0119tuje na d\u0142ugo. Pianista przed\u0142u\u017cy\u0142 ten stan bisem – \u015amierci\u0105 Izoldy<\/em> w opracowaniu Liszta, r\u00f3wnie\u017c pe\u0142n\u0105 pasji. <\/p>\n\n\n\n Honeck prowadzi orkiestr\u0119 z pe\u0142n\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 jej mo\u017cliwo\u015bci i czyni to w spos\u00f3b dojrza\u0142y – wie, gdzie „podkr\u0119ci\u0107”, gdzie przyhamowa\u0107. A muzycy reaguj\u0105 z wyra\u017anym zapa\u0142em. Przyznam, \u017ce trudno mi si\u0119 s\u0142ucha\u0142o V Symfonii<\/em> Szostakowicza, bo to jest utw\u00f3r wojenny przed wojn\u0105, powsta\u0142y w najgorszym momencie stalinizmu. Tragizm i wojna s\u0105 w rosyjskiej kulturze do\u015b\u0107 dwuznaczne zw\u0142aszcza teraz, ale intencje Szostakowicza by\u0142y oczywiste, cho\u0107 m\u00f3wi\u0142o si\u0119 o tej symfonii jako o „odpowiedzi sowieckiego cz\u0142owieka na s\u0142uszn\u0105 krytyk\u0119”. Ale to by\u0142a przykrywka. Nie zgadzam si\u0119 z autork\u0105 om\u00f3wienia w programie, \u017ce zako\u0144czenie tej symfonii jest triumfalne i optymistyczne – dla mnie to krzyk rozpaczy. W takim zreszt\u0105 duchu by\u0142o to wykonane. Troch\u0119 co prawda zdziwi\u0142o mnie do\u015b\u0107 wolne tempo II cz\u0119\u015bci, ale mia\u0142o to sens. I zn\u00f3w mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107 wiele szczeg\u00f3\u0142\u00f3w wcze\u015bniej niezauwa\u017conych.<\/p>\n\n\n\n \u017be zako\u0144czenie tej symfonii to nadal wojna, \u015bwiadczy\u0142a te\u017c o tym reakcja publiczno\u015bci na pocz\u0105tek pierwszego bisu, jakim by\u0142 sielankowy Poranek<\/em> z Peer Gynta<\/em> Griega – \u015bmiech ulgi i brawa. Na drugi bis by\u0142 prawdziwy fajerwerk: fragment Romea i Julii<\/em> Prokofiewa, pocz\u0105wszy od sporu Merkucja z Tybaldem przez pojedynek do \u015bmierci Tybalda i owego charakterystycznego marsza \u017ca\u0142obnego. Zn\u00f3w wojennego, mo\u017cna powiedzie\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Obcowanie z obojgiem artyst\u00f3w – m\u0142odym pianist\u0105 i dojrza\u0142ym dyrygentem – jest fascynuj\u0105ce, z ka\u017cdym z nich z innego powodu, ale ich wsp\u00f3\u0142dzia\u0142anie ze sob\u0105 nawzajem i z orkiestr\u0105 jest znakomite.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-12696","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-1"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12696","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12696"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12696\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12699,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12696\/revisions\/12699"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12696"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12696"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12696"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}